تاریخ ارسال : ۰۷ بهمن ۱۳۹۶ ساعت : ۰۹:۱۰ 0 نظر چاپ این صفحه چاپ این صفحه

آرزویی که هیچ گاه پژوهشگر نمی توان

جهان صنعت: محمدعلی رامین که زمانی مدیرکل مطبوعات داخلی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی را به عهده داشت روزی در جمع مسئولان مسوول روزنامه ها، نشریات را پایگاه های دشمن خوانده و تاکید کرده بود که باید این پایگاه ها را تعطیل کرد.  او دوباره در اظهاراتی غیررسمی که بعدا منتشز شد، بیان کرد تنها دو روزنامه- یکی صبح و دیگری عصر- برای ایران کافی هست و باید مجموع روزنامه های کشور به دو نشریه کاهش یابد.
سعید مرتضوی که زمانی قاضی مطبوعات بود و زیادی از روزنامه ها و نشریات به فرمان او بسته شد، روزی در جریان دادگاه و تفهیم اتهام به نگارنده بیان کرد: به جای روزنامه نگاری، بروید شغلی شرافتمندانه انتخاب کنید.  با این وجود برای زیادی از دست اندرکاران، راهبردنویسان و حکام جمهوری اسلامی ایران مسئله کاهش ارتباطات مردم ایران با رسانه ها و نهادهای بین المللی چه از نظر ارسال اطلاعات و تولید گزارش های مردمی و چه از نظر دریافت محتوا و اطلاعات همچنان سوژه ای جذاب و آرزویی قابل تحقق هست.  به مخصوص محافظه کاران و تندروهای مذهبی به طور مستمر از لزوم محدود کردن دسترسی شهروندان ایرانی به پایگاه های اینترنتی، محدود کردن اینترنت و ایجاد شبکه داخلی اطلاعات (اینترانت) به جای شبکه جهانی (اینترنت) حرف بیان می کنند و بدون بیان سبب و مصداق به طور مستمر تاکید می کنند که در هیچ کشوری برای دسترسی به پایگاه های اینترنتی آزادی مطلق و ولنگاری وجود ندارد.
این ادعا، البته صحیح هست چراکه در همه کشورها پایگاه های ترویج خشونت، تروریسم، بهره کشی جنسی از کودکان، قاچاق آدم و موادمخدر و مواردی از این دست که از نظر سازمان ملل متحد جرائم سازمان یافته محسوب می گردد مصادیقی می باشند که نه منحصرا در شبکه های مجازی که در واقع نیز با آن برخورد صورت می پذیرد و علاوه بر دستگاه های امنیتی و قضایی، شهروندان نیز در مبارزه با جرائمی از این دست به صورت داوطلبانه با دولت و نهادهای آن مشارکت می کنند اما در ایران هنگامی که گفت وگو از لزوم ایجاد تنگنا در فضای سایبری و رسانه ای به میان می آید، بیشتر از جرائم اخلاقی و سازمان یافته، سلیقه های حکومتی هست که مورد توجه قرار می گیرد. درباره ها متعددی در ایران رسانه ها و پایگاه های خبری مورد هجوم و تهدید قرار گرفته اند و دسترسی زیادی از مردم به محتوای خبری و اطلاعات آنان قطع شده در حالی که در همان هنگام دسترسی به صورت آزاد به پایگاه های مبتذل و مستهجن وجود داشته هست. این به آن معنی هست که حاکمیت جمهوری اسلامی ایران نسبت به اطلاعات و خبر ها و ایجاد تنگنا برای دسترسی به آن حساسیت بیشتری دارد تا دسترسی به سایت ها و پایگاه های غیراخلاقی.  در مورد ها متعددی نگارنده این ابهام را با مقام های قضایی و دولتی مطرح و ابراز عقیده کرده هست که برای جمهوری اسلامی ایران انتشار خبر ها درون کشور از طریق شهروندان و نیز دریافت اطلاعات سانسورنشده و دقیق خارج از کشور قابل قبول نیست و هدف ایجاد تنگنا فضای سایبری برای ایرانیان، ایجاد حصار و بستن مرزهای فکری شهروندان هست. در برابر این ابراز عقیده البته بعضی مخاطب های بدون بیان سبب آغاز به انکار کرده اند و گاهی مقام های جمهوری اسلامی ایران ضمن بیان اینکه توان نداریم افکار عمومی مردم کشورمان را به دست دشمن بسپاریم بر لزوم تحدید و ایجاد حصار برای رسانه ها و پایگاه هایی که آنان را دشمن و معاند مطالعه می کنند تاکید کرده اند.  اما تمام کسانی که خیال ایجاد یک منطقه بسته اطلاعاتی به سبک کشور کره شمالی در ایران را در دسر می پرورانند و آرزو می کنند که روزی ایرانیان همان طور فکر کنند که حکومت قصد دارد و همان را متوجه شوند که جمهوری اسلامی ایران دوست دارد، نه منحصرا تاحالا به این خیال و آرزو دست نیافته اند لکن با گسترش فناوری و توانمندی ها در فضای سایبری به احتمال زیاد هیچ گاه این خیال و آرزو دست کم برای ایران و ایرانی قابل تحقق نیست.


لینک کوتاه مطلب : http://www.shalamchenews.com/?p=84900

دیدگاه شما

معادله ی امنیتی * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.