تاریخ ارسال : ۲۲ آذر ۱۳۹۶ ساعت : ۰۸:۳۴ 0 نظر چاپ این صفحه چاپ این صفحه

آیا فیلم سوزی با اهمیت ترین معضل سینمای ایران است؟

  آیا فیلم سوزی با اهمیت ترین معضل سینمای ایران است؟    در واقعیت در شرایطی که همیشه فیلمسازان دوست دارند اکران فیلم هایشان در خوب ترین شرایط زمانی و جایی صورت گیرد؛ تراکم فیلم های روی پرده در چند وقت موخر باعث شده این امکان در اختیار بعضی از فیلم ها قرار نگیرد؛ و در نقطه مقابل شماری دیگر از فیلم ها نیز با نمایش وسیع در سالن های زیاد و استفاده از مزایای دیگر- به طور مثال تبلیغات تلویزیونی رایگان و…- – امکان رقابت عادلانه و سالم را از دیگر فیلم ها گرفته اند.  واقعیت یا توهم؟
  علیخانی به این سبب هست که استفاده از واژه فیلم سوزی خورده گیری می کند: تعداد ای بر مبنای دلخواه و هر آنچه ملکه ذهنشان هست، فیلم می سازند که مانند بسیاری از فیلم ها فروش بالایی ندارند و جذاب این که فورا از واژه فیلم سوزی استفاده می کنند؛ در صورتی که مردم آنان را پس زده اند و واژه فیلم سوزی در این جا مفهوم ندارد. نکته جذاب این که به رغم استفاده متعدد از واژه فیلم سوزی، دیگر تامین کننده فرسوده کار سینما، غلامرضا موسوی نیز عقیده ای همانند علیخانی دارد: واژه فیلم سوزی با اکران حداکثر ١۶ فیلم شوخی هست. ما بیشترین فیلمی که روی پرده داریم و دوستان نیز اعتراض دارند، حداکثر ١۶ هست و با این شرایط اکران فیلم سوزی اتفاق نیفتاده و صرفا افرادی که فیلم هایشان نمی فروشند، سخن از فیلم سوزی می زنند. آسان ترین واژه ای که یاد گرفته، فیلم سوزی هست.  بعضی دیگر از افرادی که شعار فیلم سوزی می دهند نیز، کسانی اند که قرار هست فیلم هایشان اکران گردد و دلواپس شرایط آینده اند که فیلم شان می فروشد یا نه.  مصطفی تقی زاده کارگردان فیلم سینمایی زرد هم رد کننده وجود چیزی به اسم فیلم سوزی هست: در مورد مسأله فیلم سوزی نمی گردد بصورت قطعی دیدگاه داد، زیرا کنکاش روی این مبحث زیادتر در مهارت تامین کنندگان و پخش کنندگان هست. فیلم سوزی آری!
من بعنوان کسی که فیلمش اکران گردید و اکران موفقی هم داشت، معتقدم با اهمیت ترین معیار برای اکران موفق این هست که مردم یک اثر را دوست دارا باشند، زیرا حتی در شرایط فشرده و تراکم اکران دوباره هم مخاطب های به تماشای آن می نشینند. بخصوص این که بسیاری از آنهایی که بر این باورند بزرگ ترین لطمه حال حاضر سینمای ایران فیلم سوزی هست، فیلمسازان جوانی می باشند که به ابزار نخستین فیلمشان به فضای شغل ای سینما ارائه می گردند و برای اینها فروش مطلوب فیلم شان توان دارد پله ای برای پیمودن طریق پایداری در دنیای سینما باشد. یکی از این نمونه هایی که وجود فیلم سوزی را ثابت می کند، فیلم شنل نخستین ساخته حسین کندری هست که این ایام در گروه آزاد اکران شده هست.  چه لازم هست کرد؟
آ  آزاد به قید شرط ساخته حسین شهابی دیگر فیلمی هست که اظهار می کنند از فیلم سوزی لطمه دیده هست. دومین فیلم کارنامه فیلمساز نوآمده ای که فیلم اولش هم چندان نفروخته و این قضیه توان دارد آینده کاری وی را دچار مخاطره کند. نگاه سازنده این فیلم به فیلم سوزی اما در بر دارنده پیشنهاداتی هست. تفکر می کنم در چنین شرایطی لازم هست اکران فیلم ها را به دیرکرد بیندازیم تا فیلم ها در زمان شایسته و با سرگروه اکران گردند و بحث اکران در گروه آزاد هم منتفی شود؛ چون اکران در گروه آزاد به نوع ای پاک کردن صورت مسأله هست و برای نمونه من سال کنونی هیچ فیلمی را ندیدم که در گروه آزاد اکران گردد و سرمایه اولیه خود را به دست بیاورد.  مثال آخر

 اشنوگل فیلمی هست که منحصرا در پنج سالن روی پرده آمد؛ و با نگاهی به این قضیه می گردید سرنوشت آن را در اکران محتوم دانست. هادی حاجتمند، کارگردان این فیلم اما نگاهی خود منتقدانه به کمبودهای اکران فیلمش دارد: سینما مقرراتی دارد و مانند تمام صنعت ها خشن است؛ یعنی لازم هست یک فیلم را مطلوب بسازیم و مطلوب ارائه کنیم. البته ساخت یک فیلم مطلوب منحصرا به کارگردان رابطه ندارد لکن لازم هست یک تامین کننده مطلوب هم پشت کار باشد


لینک کوتاه مطلب : http://www.shalamchenews.com/?p=78765

دیدگاه شما

معادله ی امنیتی * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.