تاریخ ارسال : ۱۵ فروردین ۱۳۹۷ ساعت : ۰۹:۰۶ 0 نظر چاپ این صفحه چاپ این صفحه

«ارج» بی ارج؛ «سامسونگ» پر ارج!

روزنامه شهروند؛ گزارشی در مورد سرنوشت متمایز دو برند همسن ایرانی و کره ای که این روزها مورد توجه اعضاء فضای سایبری قرار گرفته هست را منتشر نمود.

هشتاد‌سال جلو بود. « «ارج» در این سوی جهان و «سامسونگ» در آن سوی جهان شروع به کار کردند. ‌ ‌سال ١٣١۶ یک کارگاه کوچک در خیابان سی متری تهران با ٨ کارگر آسان تولید را شروع نمودند. مجموعه‌ای که آرام آرام وسیع گردید و در کمتر از ٣٠‌سال مبدل به کارخانه‌ای بزرگ با کارگاه‌های مکرر و ماشین‌های جدید گردید. گفته می‌شد مهندسین و کارگران مبتکر و ماهر با تکنیک‌های مدرن روز در آن سال‌ها بدون‌شک «ارجی» بودند.

ماجرا در کره‌شمالی اما به قرار دیگری بود. گروه سامسونگ در‌ سال ۱۹۳۸ توسط لی بیونگ چول در قالب یک شرکت بازرگانی تأسیس گردید؛ گروهی که به مدت ٣٠‌سال خرده‌فروشی می‌کرد و تخصص ویژه‌ای نداشت. امروز اما ورق به طرز عجیب و تلخی بازگشته هست. سامسونگ دربردارنده مجموعه‌ای از ۸۰ شرکت هست که بزرگترین مجموعه تجاری-صنعتی در کره‌جنوبی شمرده می‌شود. قطب اقتصادی بزرگی در جهان که بر طبق آخرین آمار اعلام گردیده بیشتر از ۴٢٧‌هزار نفر کارمند دارد و همین برند درحال حاضر توانسته هست بخش بزرگی از بازار لوازم خانگی و لوازم الکترونیک در بازار ایران را به دست بگیرد.

اکنون این روزها قطعه تصویر سیاه و سفید و تاریخی در فضای سایبری دست به دست می‌شود که کامیون‌های صادراتی ارج را نشان می‌دهد. در برابر سامسونگ درحال توزیع میوه و سبزیجات دیده می‌شود..

٨٠‌٨٠‌سال بعد این دو برند سرنوشت بسیار متمایز و برعکسی پیدا نمودند. اکنون چراغ کارخانه ارج مدت‌هاست که خاموش شده و هر چند وقت یک بار خبری از جایی برای بازداشت از آن و راه‌اندازی دو مرتبه کارخانه شنیده می‌شود و سرانجام رخدادی نمی‌افتد. بحران نقدیندگی و مشکلات عدیده مالی و مدیریتی این کارخانه نوستالژیک به‌حدی رسید که مسئولان این کارخانه تصمیم به تعطیلی آن گرفتند و ماشین‌آلات این کارخانه را به فروش گذاشتند و این مسأله درحالی اتفاق می‌افتد که زمانی شرکت ارج لوازم خانگی تولید و برندسازی می‌کرد که زیادی از شرکت‌های مدرن امروزی حتی در آن زمان تأسیس هم نشده بودند. البته مدتی بعد خبر تعطیلی این کارخانه تکذیب گردید اما حقیقت این هست که دیگر کسی نان ارج را نمی‌خورد.

منحصرا ارج نیست که کمتر از ۵٠‌سال عمر کرده هست. اگر تمامی صنایع، کارخانه‌ها، تولیدی‌ها و به‌طورکلی نهادهای داخلی کشور را زیر و رو کنید به دشواری مجموعه‌ای را پیدا می‌کنید که ۵٠‌سال عمر کرده باشد و این درحالی هست که مهدی پورقاضی ریاست کمیسیون صنعت اتاق تهران به «شهروند» می‌گوید: در کشورهای اروپایی تا دلتان بخواهد واحد تولیدی و صنعتی پیدا می‌کنید که بیشتر از ١٠٠‌سال عمر و پیشینه فعالیت دارند.

این ماجراهای تلخ درحالی روایت می‌شوند که سال کنونی را‌ سال پشتیبانی از کالای ایرانی نامیده‌اند. آیا با این رویه راهی برای پشتیبانی از کالای ایرانی باقی می‌ماند؟

بهانه‌های کاغذی

آیا با این رویه راهی برای پشتیبانی از کالای ایرانی باقی می‌ماند؟درحالی‌که شرکت‌های بزرگ در سراسر جهان بیشتر از یک قرن عمر می‌کنند، مسئولین کشور ما اعتقاد دارند که هر سازمان یا نهادی یک منحنی عمر ویژه به خودش را دارد و ورشکستگی کارخانه‌هایی نظیر ارج و تست با سرعت گرفتن تکنولوژی اتفاق خیلی عجیبی نیست. بهانه‌های زیادی روی کاغذ وجود دارد که وجدان‌ها را آسوده کند!
بهانه‌های زیادی روی کاغذ وجود دارد که وجدان‌ها را آسوده کند!مهدی پورقاضی این فرضیه را نادرست دانسته و می‌گوید: بله درست هست که در صنعت و بازرگانی ما با مفهومی به اسم منحنی عمر رو به رو هستیم و عمر هر سازمان یا نهادی امکان دارد روزی تمام گردد اما نمی‌توان اظهار کرد که سرنوشت برندهای ایرانی از قبل تعیین شده و محکوم به ورشکستگی هست.

ریاست کمیسیون صنعت اتاق بازرگانی تهران ادامه می‌دهد: در کشورهای مدرن سازمان‌های زیادی می باشند که عمر طولانی دارند و این درحالی هست که از بعد از انقلاب در ایران یک کارخانه با عمر بیشتر از ۵٠‌سال پیدا نمی‌شود. در ۴٠‌سال موخر سازمان‌هایی که عمر کوتاه داشتند به وفور یافت می‌شوند و ماجرا منحصرا در کارخانه ارج یا تست چکیده نمی‌شود.

به چه سبب کارخانه‌های ایرانی ورشکست می‌شوند؟

پورقاضی دلیل را ترکیبی از سیاست‌های بیگانه نادرست و مدیریت‌های ناکارآمد می‌داند. او به «شهروند» می‌گوید: در سیاست‌های توسعه صنعتی، ما نه‌تنها مسئولان صنعتی را با نوآوری و خلاقیت تشویق نکردیم لکن از آنان افرادی ساختیم که مدام در پی ارز ارزان، وام ارزان، گریز از مالیات و… مسئولان خطایی یکی از با اهمیت ترین علت‌های ورشکستگی کارخانه‌های ایرانی و عمر کوتاه آنان می باشند. از سویی سیاست‌های بیگانه کشور، مسئولان ما را ایزوله کرده هست.

مدیرانی که نه سرمایه‌گذاران بیگانه را می‌بینند نه احساس احتیاج به گرفتن به ارتباط با آنان می‌کنند. آنان تنها در یک محیط ایزوله بدون ایجاد فضای رقابتی مشغول به فعالیتند و همین سیکل معیوب موجب می‌شود که برای همیشه در همین نقطه درجا بزنیم. یکی دیگر از مسائلی که کارشناسان در مورد ورشکستگی این کارخانه مطرح می‌کنند، دولتی شدن این کارخانه هست؛ به‌طوری که ارج بعد از دولتی شدن، به سوی ورشکستگی قدم‌ها را چند تا یکی برداشت.

همین مبحث موجب گردید که طی این سال‌ها هیچ قدمی در ارتباط با به روز کردن ماشین‌آلات و تکنولوژی این کارخانه صورت نگیرد؛ این درحالی هست که دنیا به سرعت درحال پیشرفت بود و تمامی کارخانه‌ها سالانه اقدام به خرید ماشین‌آلات به روز دنیا می‌کنند. تا جایی که حتی شرکت سامسونگ که مثال این گزارش بود، در زمینه افزایش عمق تولید اقدام به خرید امکانات و ماشین‌آلات به روز دنیا می‌کند. اما به روز نشدن ماشین‌آلات و نصب مسئولان دولتی در کارخانه ارج موجب گردید تا نتواند از پتانسیل خود برای تولید فرآورده ها روز استفاده نماید؛ به نحوی که در چند‌ سال موخر تصمیم به فروش این کارخانه گرفته گردید.

حتی در یک‌سال گذشته قسمتی از این کارخانه در اختیار ایران‌خودرو جای گرفت تا به‌عنوان پارکینگ خودرو از آن استفاده نماید. سال گذشته پرونده ارج، تست، داروگر و چندین و چند مجموعه دیگر بسته گردید.

سال کنونی ‌سال پشتیبانی از کالای ایرانی هست.

می‌توانیم به جای این‌که کالاهای بیگانه را از بازار حذف نماییم فضای اکتساب و کار و تولید داخل را بهبود بخشیم. وزارت صنعت می‌تواند در‌ سال‌جاری تمام هم و غم خود را در جهت بازارسازی فرآورده ها داخلی صرف کند زیرا ما حتی در چند ‌سال گذشته نتوانستیم بازارهای داخلی را در اختیار بنگاه‌های تولیدی قراردهیم و در همین دوران رکود، سامسونگ و ال‌جی توانستند بازار خود را در ایران حفظ نمایند.


لینک کوتاه مطلب : http://www.shalamchenews.com/?p=94568

دیدگاه شما

معادله ی امنیتی * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.