تاریخ ارسال : ۱۱ آذر ۱۳۹۶ ساعت : ۰۸:۱۳ 0 نظر چاپ این صفحه چاپ این صفحه

از خبرنگارهای فضول تا پزشکان ناشی

روزنامه ایران در گزارشی درج کرد: خانم خبرنگار خیلی با عصبانیت از در اتاق مدیرمسئول خارج می آید و فریادگونه می گوید: «گفته بودم این مقاله من ضروری هست حتماً چاپ بشه!» و بعد با همان لحن عصبانی آغاز می کند به توصیف گفت و گو ها و بازدیدهای میدانی که به قول خودش برای مقاله، انجام داده. اکنون این وسط فردی هم پیدا نمی توان بگوید این که شرحش را می دهی، گزارش هست، نه مقاله.    البته اصولاً در سریال های تلویزیونی هر مطلبی در روزنامه به چاپ برسد، قصد دارد خبر باشد یا گزارش خبری یا گفت و گو و عنوان کرد و گو، نامش مقاله است! شاید بر همین اساس هم باشد که مردم، همان هایی که شغلشان روزنامه نگاری نیست، گمانی جز چاپ مقاله در روزنامه ندارند و تمام عکس ذهنی شان از روزنامه نگار، فردی هست که پشت میزی نشسته و مقاله می نویسد. برخی سریال سازان اما گاهی از آن ور بام می افتند.  گویا خبرنگار همیشه مالک هر دو حرفه است؛ خبرنگاری و عکاسی. البته گاهی خبرنگاران وظیفه عکاسی را هم انجام می دهند اما اینکه عکاس، بعنوان حرفهی تشریح شده در روزنامه وجود دارد، گویا بر بر اساس مرسوم از دید سریال سازان دور می ماند.  عرضه عکس نامطلوب از شغل ها در سریال های تلویزیونی، منحصرا دامن خبرنگاران و روزنامه نگاران را نگرفته هست. بگذارید از خودشان بپرسیم.  احسان طوسی، دکتر در این مورد می گوید: «در مورد حرفه دکتری خیلی اوقات عکس ها نامطلوبی در فیلم ها و سریال ها نشان داده می گردد که محتمل هست به جهت تعلیمی حتی اشکالات فراوانی ایجاد کند. بر بر اساس مرسوم در سریال ها می بینیم که آمبولانس بلافاصله پس از نیل، مریض یا خدشه دیده را سوار می کند و می برد، درحالی که حقیقت اینطور نیست و پرستار آمبولانس ابتدا کارهای معالجهی اولیه را انجام می دهد. عرضه عکس نادرست موجب می گردد مردم تفکر کنند صرفا کاری که ضروری هست در مواجهه با خدشه دیده انجام دهند این هست که او را با هر ابزار ای به بیمارستان برسانند.  حتی مکررا در فیلم ها و سریال ها دیده ایم که مردم حاضر در مکان، خدشه دیده را هنگام تصادف از خودرو خارج می کشند و به بیمارستان می رسانند.   درحالی که این عکس کاملاً خطا هست. مورد دیگر این هست که در فیلم ها و سریال ها می بینیم که همراهان مریض پشت در اتاق عمل در انتظار می باشند و جراح خارج می آید و همراهان جویای حال مریض می شوند.   مورد دیگر اینکه در اورژانس بر بر اساس مرسوم پرستاری را نشان می دهند که بالای سر مریض ایستاده و هنگامی دکتر وارد می گردد، پرستار توصیف حال مریض را می دهد و دکتر بدون اینکه مریض را معاینه کند، برایش نسخه می نویسد و می رود. درحالی که دکتر در حقیقت خودش توصیف حال مریض را می گیرد و او را معاینه می کند. در فیلم ها جوری نشان داده می گردد که مریض به طور مستمر ضروری هست شوک الکتریکی بگیرد تا احیا گردد، از انجایی که اینطور نیست.    ما مورد های داشته ایم که خانواده مریض شکایت کرده اند که به چه سبب بیمارشان شوک الکتریکی نگرفته و تفکر می کرده اند ما کم کاری کرده ایم. اکنون بماند که در فیلم ها و سریال ها از روی لباس به مریض شوک می دهند که اصولاً جعلی هست. خیلی اوقات در تیتراژ انتهاءی فیلم ها و سریال ها می بینیم که از حضور مشاوران دکتری و انتظامی بهره برده اند اما دوباره هم خطا های فاحش در آنان دیده می گردد.  مثال اش این که مکررا در فیلم ها و سریال ها دیده شده که پلیس، هم کشف کشتن می کند و هم مواد مخدر و هم دزدیدن. درحالی که برپایه گفته شاغلان نیروی انتظامی، پلیس بصورت مهارتی کار می کند و پلیسی که در راستای کشف کشتن فعالیت دارد، در حوزه مواد مخدر یا دزدیدن بصورت همزمان کار نمی کند.  در سریالی دیده بود که سرگرد نیروی انتظامی یک خودرو سوزوکی در اختیار داشت و با آن همه جا تردد می کرد که این اصلاً صحیح و حقیقی نیست. »  شاید وقت آن دست یافته که فیلمسازان و سریال سازان زیادتر از مشاوره صاحبان شغل ها استفاده کنند.


لینک کوتاه مطلب : http://www.shalamchenews.com/?p=77243

دیدگاه شما

معادله ی امنیتی * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.