تاریخ ارسال : ۲۳ فروردین ۱۳۹۷ ساعت : ۰۷:۳۸ 0 نظر چاپ این صفحه چاپ این صفحه

بازیگران درخشان تاریخ سینما (۶۱): باربارا استنویک

برترین ها – ترجمه از سولماز محمودی: باربارا استَنویک، زادۀ ۱۶ ژوئیه ۱۹۰۷ و درگذشته مورخ ۲۰ ژانویه ۱۹۹۰، بازیگر، مدل و رقصندۀ آمریکایی بود. او ستارۀ سینما و تلویزیون بود که در طول فعالیت ۶۰ ساله اش به بازیگری حرفه ای کامل و همه کاره با بازی قوی و واقع گرایانه آوازه داشت که دوست داشتنی کارگردان هایی نظیر سسیل بی. دمیل، فریتز لانگ و فرانک کاپرا بود. پس از فعالیتی کوتاه اما چشمگیر در تئاتر در اواخر سال های ۱۹۲۰، در طول ۳۸ سال در ۸۵ فیلم هالیوودی بازی کرد و پس از آن به بازی در تلویزیون پرداخت.

بازیگران درخشان تاریخ سینما (۶۱): باربارا استنویک

او که در ۴ سالگی یتیم گردید و مدتی در یتیم خانه به سر برد، در سال ۱۹۴۴ به گران ترین بازیگر زن ایالات متحده تبدیل شده بود. وی چهار باز نامزد دریافت جایزۀ اسکار برای خوب ترین بازیگر زن گردید: برای فیلم های «استلا دالاس» (1937)، «گلولۀ آتش» (1941)، «غرامت مضاعف» (1944) و «متأسفم، شماره اشتباه است» (1948). در تلویزیون، برای «نمایش باربارا استنویک» (1961)، «درۀ بزرگ» (1966) و «پرندگان خارزار» (1983) برندۀ سه جایزۀ امی گردید. او برای بازی در «پرندگان خارزار» یک جایزۀ گلدن گلوب نیز کسب کرد.

او در مراسم جوایز اکادمی سال ۱۹۸۲، یک اسکار افتخاری و در مراسم جوایز گلدن گلوب سال ۱۹۸۶ نیز جایزۀ سسیل بی. دمیل را دریافت نمود. علاوه بر این جوایز افتخاری دستاورد زندگی موسسه فیلم آمریکا (۱۹۸۷)، انجمن فیلم مرکز لینکلن (۱۹۸۶)، انجمن منتقدان فیلم لس آنجلس (۱۹۸۱) و اتحادیۀ بازیگران سینما (۱۹۶۷) نیز به وی اهدا شده هست. استنویک در سال ۱۹۶۰، ستاره ای در پیاده روی آوازه هالیوود دریافت نمود و از سوی بنیاد فیلم آمریکا در رتبۀ یازدهم بزرگ ترین ستاره های زن سینمای کلاسیک آمریکا جای گرفت.

باربارا استنویک با نام روبی کاترین استیونس در بروکلین نیویورک، از اجدادی انگلیسی و اسکاتلندی متولد گردید. او پنجمین و آخرین فرزند بایرن ای. استیونس و کاترین آن مکفی بود. والدین او از طبقۀ کارگر بودند. وقتی که روبی چهار ساله بود، مادرش پس از این که یک غریبۀ مست وی را به سمت تراموای در حال حرکت پرت کرد، سقط جنین کرد و بر اثر عارضه ها متاثر از آن درگذشت.

دو هفته پس از مراسم تدفین، پدرش به جمع کارگران حفاری کانال پاناما ملحق شد و دیگر هرگز دیده نشد. روبی و برادر بزرگترش مالکوم بایرن نزد خواهر بزرگشان لورا میلدرد بزرگ گردیدند که در سال ۱۹۳۱ و در ۴۵ سالگی، ناگهان از حملۀ قلبی درگذشت. وقتی که میلدرد وارد اقدامات نمایشی شده بود، روبی و بایرن از یتیم خانه ای به یتیم خانۀ دیگر (۴ خانه در سال) سپرده می گردیدند و روبی جوان همیشه از آنان فرار می کرد.

در سال ۱۹۱۶ و ۱۹۱۷، بهمراه خواهرش به تور نمایشی رفت و برنامه های خواهرش را در پشت صحنه تمرین می کرد. تماشای فیلم های پرل وایت که ستایشش می کرد نیز در بازیگر شدن روبی تاثیرگذار بود. در ۱۴ سالگی، مدرسه را رها نمود و در یک فروشگاه بزرگ به کار بسته بندی پرداخت. اندکی بعد به کار بایگانی در تلفن خانۀ بروکلین با دستمزد هفته ای ۱۴ دلار پرداخت و به استقلال مالی رسید. او از هر دوی این مشاغل بیزار بود؛ هدف کلیدی او این بود که وارد کار نمایش گردد، هر چند خواهرش میلدرد وی را از این کار منع می کرد. مدتی بعد وارد کار برش الگوی لباس در مجلۀ وُگ گردید، اما به علت شکایت های مشتریان از اقدامات او، از آنجا برکنار شد. با این وجود، آرزوی او هنوز کار نمایش بود و خواهرش درنهایت از دلسرد کردن او دست کشید.

بازیگران درخشان تاریخ سینما (۶۱): باربارا استنویک

در سال ۱۹۲۳، چند ماه گذشته از سالروز ولادت ۱۶ سالگی اش، برای عضویت در یک گروه کر برای استرند روف، کلوب شبانه ای در تئاتر استرند واقع در میدان تایمز، آزمون داد. چند ماه بعد، در فصل های ۱۹۲۲ و ۱۹۲۳ «جُنگ نمایشی زیگفلد» در تئاتر نیو آمستردام به رقص پرداخت. استنویک گفته هست: «من منحصرا قصد داشتم زنده بمانم، غذا بخورم و یک کت زیبا دارا باشم.» » در طول چند سال بعد، او به عنوان یک همخوان در گروه کر کار می کرد که از نیمه شب تا ساعت ۷ صبح به اجرا در کلوب های شبانه ای مربوط به تگزاس گوئینان می پرداختند.

بیلی لاهیف که مالک میخانه ای معروف بود و اهالی نمایش به آنجا تردد داشتند، در سال ۱۹۲۶ روبی را به ویلارد مک کارگردان معرفی کرد. مک در حال انتخاب بازیگر برای اجرای نمایشنامۀ خود به نام «دام» بود و لاهیف به وی توصیه نمود که خوب تر هست نقش دختر آوازخوان را یک خوانندۀ حقیقی بازی کند. مک موافقت کرد و پس از یک آزمایش موفق نقش به روبی رسید. او با رکس چریمن و ویلفرد لوکاس همبازی گردید.

این نمایش نخستین بار که به روی صحنه رفت، موفق نبود. مک برای خوب تر کردن آن، تصمیم گرفت نقش روبی را توسعه دهد. « «دام» در ۲۰ اکتبر ۱۹۲۶ دوباره فعال شدن گردید و به یکی از موفق ترین نمایش های آن فصل تبدیل گردد که به مدت ۹ ماه و با ۱۹۷ اجرا در برادوی به روی صحنه رفت. به پیشنهاد مک یا دیوید بلاسکو، روبی با ترکیب نام کوچک شخصیت تئاتری اش، باربارا فریچی، با نام خانوادگی بازیگر دیگری در آن نمایش، جین استنویک، اسمش را به باربارا استنویک عوض کرد.

اندکی بعد، استنویک با اجرای نخستین نقش اول خود در «بورلسک» (1927) به یک ستارۀ برادوی تبدیل گردد. او انتقادهای ستایش آمیزی دریافت نمود و نمایش یک موفقیت شگرف کسب کرد. در همین زمان، باب کین برای فیلم صامت «شب های برادوی» (1926) از استنویک آزمایش بازی در برابر دوربین گرفت. او نقش اول را از دست داد، چون نتوانست در این آزمایش گریه کند، اما نقش یکی از رقصنده ها به وی سپرده گردید. این نخستین حضور او در سینما بود. استنویک وقتی که در «بورلسک» بازی می کرد، به همسر آینده اش فرانک فِی بازیگر تئاتر معرفی گردید. آنان در اوت ۱۹۲۸ ازدواج کردند و بسیار زود به هالیوود رفتند.

نخستین فیلم ناطق استنویک، «در قفل شده» (1929) و فیلم بعدی «مکسیکالی رُز» (1929) بود که هر دو در یک سال اکران گردیدند. هیچکدام از این فیلم ها موفق نبودند، با این وجود فرانک کاپرا استنویک را برای بازی در «بانوان مرفه» (1930) پذیرفت. در پی آن نقش های برجستۀ زیادی کسب کرد، من جمله یک پرستار بچه در «پرستار شب» (1931) که دو دختر بچه را که از شدت گرسنگی در حال تلف شدن می باشند از دست شخصیت شر کلارک گیبل رهایی می دهد؛ زن مزرعه دار شجاعی در میدوست در فیلم «خیلی بزرگ» (1932)؛ زن جاه طلبی از محله های فقیر نشین شهر در «بیبی فیس» (1933)؛ زن از خود گذشته ای در «استلا دالاس» (1937)؛ مالی مانهن در «اتحادیۀ اقیانوس آرام» (1939)؛ زن روزنامه نگار جاه طلبی در «ملاقات با جان دو» (1941)؛ دختر تردستی در «بانو ایو» (1941) که عاشق قربانی خود (هنری فوندا) می گردد؛ دکتر هلن هانت خارق العاده موفق و مستقل در «تو به من تعلق داری» (1941)؛ رقصنده ای در «گلولۀ آتش» (1941) که به یک استاد دانشگاه (گری کوپر) کمک می کند فهم بهتری از انگلیسی پیشرفته داشته باشد؛ زنی که با یک فروشندۀ بیمه حرف می زند تا در قتل شوهرش به وی کمک کند در «غرامت مضاعف» (1944)؛ مقاله نویسی که در «کریسمس در کنتیکت» (1945)، دستخوش کذب های مصلحت آمیز خود و ارتباطی عاشقانه در تعطیلات می گردد و همسری بخت بازگشته در «متأسفم، شماره اشتباه است» (1948).

بازیگران درخشان تاریخ سینما (۶۱): باربارا استنویک

او علاوه بر این در «عشق دیگر» (1947) نقش یک پیانیست تیره بخت را بازی می‌کند؛ پیانو را آنیا دورفمن می نوازد که روزی سه ساعت با استنویک کار کرد تا بتواند دست ها و بازوانش را هماهنگ با موسیقی حرکت دهد. گفته می گردد استنویک یکی از بازیگران بی شماری بود که برای نقش اسکارلت اوهارا در «بر باد رفته» (1939) مدنظر داشته شده بود، اما از او آزمایش بازیگری گرفته نشد. در سال ۱۹۴۴، او بیشترین دستمزد را در میان بازیگران زن ایالات متحده دریافت می کرد.

زیادی از نقش های او لازمه شخصیتی نیرومند بودند. در «غرامت مضاعف» او به خوبی ماهیت بی رحم “زن قاتل سنگدل و مصمم” را نشان می دهد و وی را به “بدنام ترین زن” در «غرامت مضاعف» او به خوبی ماهیت بی رحم “زن قاتل سنگدل و مصمم” را نشان می دهد و وی را به “بدنام ترین زن” در ژانر فیلم نوآر تبدیل می کند. علاوه بر آن، استنویک به مهربانی و نزدیکی به کارکنان پشت صحنه در همۀ فیلم ها معروف بود و نام همسران و فرزندان آنان را می دانست. او که یک بازیگر حرفه ای تمام و نهایت بود، در ۵۰ سالگی در فیلم وسترن «چهل اسلحه» (1957) بدلکاری انجام داد.

این کار به مقداری پرخطر بود که بدلکار فیلم از انجام آن امتناع کرد. اقدامات حرفه ای او در فیلم ها موجب گردید به عضویت افتخاری تالار مشاهیر بدلکاران هالیوود در آید. استنویک در سال ۱۹۶۴، در فیلم «کارگر بارانداز» با بازی الویس پرسلی در نقش مالک یک کارناوال بازی کرد.

وقتی که حرفۀ سینمایی استنویک در سال ۱۹۵۷ رو به زوال گذاشت، به کار در تلویزیون پرداخت. سریال «نمایش باربارا استنویک» موفقیت چشمگیری نبود، اما یک جایزۀ امی نصیب او کرد. سریال وسترن «درۀ بزرگ» که از ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۹ از اِی. پخش گردید، وی را به یکی از دوست داشتنی ترین بازیگران تلویزیون تبدیل کرد و یک جایزۀ امی دیگر به وی اهدا گردید. او علاوه بر این در سریال «تسخیر ناپذیران» (63-1962) در کنار رابرت استک ظاهر گردید و در چهار قسمت از «کاروان دلیجان ها» (64-1961) در سه نقش متمایز بازی کرد. چند سال بعد، استنویک سومین جایزۀ امی خود را برای بازی در «پرندگان خارزار» (1983) کسب کرد.

در سال ۱۹۸۵، سه بار به عنوان بازیگر مهمان در سریال «دودمان» ظاهر گردید و مدتی بعد در ادامۀ این سریال با نام «خانوادۀ کولبی» در کنار چارلتون هستون، استفانی بیچام و کاترین راس بازی کرد. او که از این تجربه راضی نبود، منحصرا در یک فصل از این سریال کار کرد (سریال دو فصل داشت) و کانستنس کولبی به آخرین نقش او در تلویزیون تبدیل گردد. استنویک در ۲۶ اوت ۱۹۲۸، با فرانک فی، همبازی اش در نمایش «بورلسک» ازدواج کرد.

از آنجا که باربارا نمی توانست بچه دار گردد، این زوج پس از نقل مکان به هالیوود، در دسامبر ۱۹۳۲ پسر ۱۰ ماهه ای را به فرزندی گرفتند. آنان نام وی را دیان گذاشتند و بعد آن را به آنتونی دیان عوض کردند و “تونی” صدایش کردند. آنان نام وی را دیان گذاشتند و بعد آن را به آنتونی دیان عوض کردند و “تونی” زندگی آنان پر دردسر بود. فی که در برادوی موفق بود نتوانست به هالیوود راه پیدا کند، در حالی که استنویک ستارۀ هالیوود شده بود. بعضی بیان می کنند زندگی آنان الهام بخش ساخت فیلم «ستاره ای متولد می شود» شده هست. آنان در دسامبر ۱۹۳۵ طلاق گرفتند و استنویک حضانت پسرشان را کسب کرد. در سال ۱۹۳۶، وقتی که استنویک در «همسر برادرش» بازی می کرد، با همبازی اش رابرت تیلور آشنا شوید.

آنان در سال ۱۹۳۹ ازدواج کردند. تیلور و استنویک در ۱۹۵۹ با هم توافق نمودند که طلاق دریافت کنند و پس از اصرار تیلور، استنویک درخواست طلاق را پر کرد. آنان پس از جدایی در فیلم «خوابگرد» (1964) در کنار هم بازی کردند. استنویک در ۲۰ ژانویه سال ۱۹۹۰، در ۸۲ سالگی در اثر نارسایی قلبی و مریضی مزمن انسدادی ریه در سانتا مونیکای کالیفرنیا درگذشت.
او از پیش اعلام کرده بود که مایل نیست مراسم ترحیم برایش برگزار گردد. بنا بر درخواست او، پیکرش سوزانده گردید و خاکستر آن از یک هلی کوپتر روی منطقۀ لون پاین کالیفرنیا، محل فیلمبرداری عده ای از فیلم های وسترنش، افشانده گردید.


لینک کوتاه مطلب : http://www.shalamchenews.com/?p=95556

دیدگاه شما

معادله ی امنیتی * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.