تاریخ ارسال : ۱۰ آذر ۱۳۹۶ ساعت : ۰۹:۱۶ 0 نظر چاپ این صفحه چاپ این صفحه

برلین؛ جشنواره سخت کوشان/ نظم آلمانی سراغ سینما هم رفت

خبرگزاری مهر-گروه هنر-اشکان مزیدی: همانطور که در قسمت قبل مرور کردیم، جشنواره برلین از پس دو مرحله ارزشمند تاریخی در آلمان، یعنی سال های اوج و شکوه صنعت فیلمسازی در اوایل قرن بیستم و پس از ان سال های خانمانسوز نبرد جهانی اول و دوم ظهور کرد.

برلیناله اول در میانه سال ۱۹۵۱ به همت اسکار مارتای، افسر قسمت فیلمسازی ارتش ایالات متحده و به حمایت پولی ارتش ایالات متحده برگزار گردید.

رییس جشنواره، آلفرد بوئر که در سال های پیش از نبرد بعنوان به تاریخ فیلم در دفتر رایش سوم مشغول به کار بود، با موفقیتی که جشنواره اول بهمراه آورد در طرف خود ابقا گردید.

در همین زمینه و در نخستین اقدام کاخ جشنواره که به عقیده بسیاری از شرکت کنندگان بسیاری دور و در حاشیه بود به سینمایی در مرکز شهر جابه جا گردید. جایی که امروزه مرکز تئاتر مشهور Schaubühne

اما همه تحولات هم دلخواه و خوب برگزارکنندگان نبود و نخستین سنگ را FIAPF

طبق نظر این نهاد، جشنواره برلین اگر قصد داشت با عنوان «جهانی» به فعالیت خود دنبال کند ضروری هست جوایز هیات داوران را از برنامه های خود حذف می کرد و اعطای جوایز ضروری هست به نظر تماشاچیان محدود می گردید چراکه داوری های رسمی و شغل ای صرفا در انحصار جشنواره های سطح «الف» بود؛ عنوانی که در آن وقت صرفا به جشنواره های ونیز و کن اطلاق می شد!

کوششی که چندین سال طول کشید تا به نتیجه بنشیند و جشنواره برلین تا سال ۱۹۵۶ از داشتن هیات داوران محروم بود.

در واقع جشنواره فیلم برلین در سال های اولیه عمر خود اکثر از آن که مکان تضارب آرای هنری باشد مکان زورآزمایی های سیاسی بود و به جای آن که رخدادی هنری شمرده گردد به یک نهاد سیاسی در سایه می مانستدر واقعیت جشنواره فیلم برلین در سال های اولیه عمر خود اکثر از آن که مکان تضارب آرای هنری باشد مکان زورآزمایی های سیاسی بود و به جای آن که رخدادی هنری شمرده گردد به یک نهاد سیاسی در سایه می مانست و جریانات سیاسی، تاثیری نیرومند بر آن داشت.

با تمام این تفاسیر جشنواره دوم نیز در موعد قطعی برگزار گردید و مورد دقت سینمادوستان جای گرفت.

البته در آن دوران رسانه ها و عموم تماشاچیان نظری غیر از این داشتند زیرا در این مرحله و مرحله قبل بسیاری از فیلم های آلمانی شکستی مفتضحانه داشتند و جذاب آن که تماشاگران و رسانه ها نیز با بی رحمی تمام از خجالت فیلم های کسالت بار در می آمدند و نمایش بسیاری از این فیلم های ضعیف با سوت و ایراد حاضران در سالن متوقف می گردید. دگرگونی مشیی جذاب از ملتی که صرفا چند پارسال نژاد خود را در همه امور سر تر از مابقی جهان می دانستند!

سال های افتان و خیزان

دگرگونی مشیی جذاب از ملتی که صرفا چند پارسال نژاد خود را در همه امور سر تر از مابقی جهان می دانستند! جشنواره برلین در طول سال ها و دهه های بعدی به حرکت رو به جلوی خود دنبال کرد و در عرض چند سال به شناخته شده در صنعت سینما مبدل گردید، اگر چه در پس این سال ها لحظه های و دوران دشواری را از سر گذراند. رویدادهای سیاسی و بعد تنگناهای های پولی بیشترین تاثیرات را در حیات این جشنواره داشتند ولی چه آن اوایل دهه ۶۰ که برلین رسما با دیوار و خندق از میان به دو نیم تقسیم گردید، چه آشفتگی های پولی دهه ۷۰ و چه تحریم کشورهای سوسیالست موجب نشد جشنواره برلین از هم فرو بپاشد.

سبب این ایراد وسیع، نمایش فیلم آمریکایی شکارچی گوزن(۱۹۷۸) با بازی رابرت دنیرو در بیست و نهمین مرحله جشنواره بود.

ولی روزهای سخت هم دوامی نداشت و سرانجام دیوارها فرو ریختند و آلمان و برلین دوپاره بار دیگر متحد گردیدند. برنامه های زیرا «دانشکده استعداد برلین» که نوعی مدرسه فیلم زمستانی به حساب می آید، در طول برپایی جشنواره صدها جوان علاقه مند را از سراسر جهان گرد هم جمع می کند و با برپایی کارگاه ها و کنفرانس های تعلیمی با اشخاص شاخصه صنعت فیلمسازی و سینماگران نامدار، برلین را به شهر فیلمسازی مستقل جهان – با تنوع طایفهی، نژادی و دینی بی نظیر – مبدل می کند.

برلین؛ شهر هزار رنگ

برلین علاوه بر این خاستگاه جهش نوین صنعت فیلمسازی آلمان بوده هست. نقطه عطفی که در سال ۱۹۹۸ با نمایش فیلم «بدو لولا بدو» به کارگردانی کامل تیکور Tom Tykwer این فیلم با نوع روایت تازه و تکرارگونه خود که در خیابان های برلین به عکس کشیده شده هست، مورد دقت منتقدان سراسر جهان جای گرفت و جوایز معتبر سینمایی بسیاری من جمله Bafta این فیلم با نوع روایت تازه و تکرارگونه خود که در خیابان های برلین به عکس کشیده شده هست، مورد دقت منتقدان سراسر جهان جای گرفت و جوایز معتبر سینمایی بسیاری من جمله را از آن خود کرد. از آن به بعد بود که فیلم های آلمانی در عرصه های جهانی توفیق زیادتری یافتند.

سال ۲۰۱۰ مقارن با شصمین مرحله برپایی برلیناله، شهر برلین، پرده از بلوار مشاهیر خود برداشت و ۴۰ ستاره به فیلمسازان و بازیگران فیلم های آلمانی زبان اهدا شد؛ ستاره هایی که نخستین آن مربوط به مارلنه دیتریش Marlene Dietrich، سال ۲۰۱۰ مقارن با شصمین مرحله برپایی برلیناله، شهر برلین، پرده از بلوار مشاهیر خود برداشت و ۴۰ ستاره به فیلمسازان و بازیگران فیلم های آلمانی زبان اهدا شد؛ ستاره هایی که نخستین آن مربوط به مارلنه دیتریش ، ستاره آلمانی فیلم های هالیوود بود.

الان جشنواره فیلم برلین در قسمت های متفاوتی زیرا مسابقه کلیدی، پانوراما (شامل فیلم های مستقل و هنری با مباحث حساسیت برانگیز)، مستند و تجربی، نسل (شامل فیلم های کوتاه و بلند در ارتباط با نوجوانان)، پرسپکتیو آلمان (شامل فیلم های آلمانی با مباحث روز)، برلیناله کوتاه و مرور آثار برگزار می گردد. بازار فیلم برلین نیز یکی از بزرگ ترین رویدادهایی از این دست هست.

پاداش کلیدی جشنواره برلین خرس طلایی هست که نماد شهر شمرده می گردد و در سه شاخه خوب ترین فیلم، خوب ترین فیلم کوتاه و یک عمر نتیجه هنری اهدا می گردد.

پاداش خرس نقره ای نیز در رشته های گوناگونی زیرا خوب ترین کارگردان، خوب ترین بازیگر مرد و خانم، خوب ترین فیلمنامه و خوب ترین موسیقی فیلم توزیع می گردد.

ایران، به طور مستمر حضوری پر رنگ در این جشنواره داشته هست و میتوان عنوان کرد از حدود ۴۰ سال پیش به طور مستمر در یکی از قسمت های جشنواره نماینده ای داشته هست. جعفر پناهی با هشت فیلم که البته شماری از آنان در چارچوب برنامه بزرگداشت وی در برلیناله ۲۰۱۱ به نمایش درآمد، بیشترین حضور را در برلین داشته هست. بعد از او سهراب شهید ثالث با ۶ فیلم، داریوش مهرجویی و محمدعلی طالبی هر یک با  ۴ فیلم و هژیر داریوش با ۳ فیلم از فیلمسازان پرحضور در برلیناله شمرده می شوند.

سینمای ایران نیز به جز پاداش خرس نقره ای که در رشته های متفاوت در سال های گوناگون بدست آورده هست، ۲ بار با فیلم های در مورد الی(۲۰۱۰) و تاکسی(۲۰۱۵) برنده خرس طلایی یا همان پاداش کلیدی جشنواره شده هست.

Ashkan.Mazidi@gmail.com


لینک کوتاه مطلب : http://www.shalamchenews.com/?p=77024

دیدگاه شما

معادله ی امنیتی * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.