تاریخ ارسال : ۰۳ بهمن ۱۳۹۶ ساعت : ۰۷:۴۳ 0 نظر چاپ این صفحه چاپ این صفحه

بعضی کارگردان ها تمایل ندارند فیلم اولی ها موفق گردند/ زمان اکران شایسته ای به «پل خواب» نرسید

به گزارش شلمچه نیوز به نقل از خبرنگار حوزه سینما گروه فرهنگی باشگاه خبرنگاران جوان؛ فیلم سینمایی «پل خواب» به کارگردانی اکتای براهنی هم حالا در سینماها در حال اکران هست.

این فیلم در بخش «نگاه نو» سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر حاضر بود اما تا به امروز موفق به اکران نشده و حتی الان که به سردر سینماها آمده، با زمان اکران شایسته ای مواجه نشده هست.

به دستاویز اکران «پل خواب» با اکتای براهنی، کارگردان این فیلم سینمایی مصاحبه‎ای انجام دادیم که علاوه بر چگونگی ساخت و اکران فیلمش، از مسائل مختلفی نظیر مشکلات سینما و وضع فیلم اولی‌ها اظهار کرد.

*به عنوان نخستین سوال،  چه گردید که به سراغ ساخت «پل خواب» رفتید؟

ساخت فیلم «پل خواب» یک هدف اجتماعی صرف نبود؛ گرچه که فیلمساز به وسیله فکری که در مورد اجتماع و دریافتی که از آن دارد، پیش می‌رود. سر انجام کمتر هنرمندی پیدا می گردد که افکار درونش را در فیلمش دخیل کند، ولی وقتی یک هنرمند دست به آفرینش هنری می‌زند یعنی از وقتی که تصمیم می‌گیرد هنرمند باشد، جامعه را هنری نگاه می‌کند.

*چه ذهنیتی در «پل خواب» نهفته  هست؟

جامعه‌ای که فساد در زبان آن نهادینه شده، خرده تفکرهای جامعه در «پل خواب» دیده می‌شود.

* ما به ازای شخصیت های «پل خواب» تا چه اندازه در جامعه وجود دارد؟

وقتی که فیلم را می‌ساختم، حدود ۲۰ سال در آژانس‌های تاکسی تلفنی مختلف تهران تردد داشتم؛ البته این کار به علت این فیلم نبود و حتی در آژانس هم مشغول نیستم. اما من فکر می‌کنم ما به ازای شخصیت‌های فیلم «پل خواب» در آژانس‌ها و جامعه وجود دارند.

راهکارهایی که تا به امروز اجرایی شده‌اند به این سبب تاثیر مثبتی نداشته اند که تا کنون با نگاه هنری به مساله اعتیاد نگاه نشده هست و آنقدر نگاه تربیتی به این مساله وجود داشته که فردی با منطق این مساله رو به رو نشده هست و من با توجه به تجربه‌های خودم گمان کردم که با ساخت فیلم «پل خواب» در فضای شهری و دغدغه جوانان قرار بگیرم.

* اکبر زنجانپور بعد از سالها در یک فیلم سینمایی بازی کرد، چه گردید که به فکر استفاده از این بازیگر افتادید؟

آقای زنجانپور تاج و راس فیلم هست و شرایط را تغییر می‌دهد. تُن صدا و تکان دادن دست‌ها که حالت یک انسان مذهبی و پیشوا را القا می‌کند، مرا به این فکر واداشت که او را برای بازی در فیلم انتخاب کنم، زیرا گمان می‌کردم که پدر فیلم از جهان دیگری وارد این جهان شده و چنین شخصیتی دارد.

** برخورد مسئولین با فیلم «پل خواب» چه طور بود؟

من اعتقاد دارم فیلم «پل خواب» با بی‌مهری رو به رو گردید و کسانی که در حقیقت با توقع ها عجیب و غریبشان از وسط جشنواره فجر به این فیلم هجوم کردند کار تحقیرآمیزی انجام دادند، چراکه تا زمان اکران این بی‌مهری‌ها ادامه پیدا نمود.

* مردم نسبت به فیلم شما چه واکنشی داشتند؟

هم حالا فهم می‌کنم که قرار هست مردم زیادتر از یک کارگردان سینمای بدنه، فیلم را متوجه شوند زیرا مردم حسیات را می‌فهمند.

* آیا  از زمان و وضع اکران فیلمتان راضی هستید؟

بعضی از ‌کارگردان‌ها به دستاویز کمدی بودن فیلمشان زمان اکران خوب را از کسانی نظیر من می‎‌گیرند. البته همین ظرف کوچک هم برای من کافی هست که راه خودم را پیش ببرم و به نظر می‌رسد به تدریج، زمان آن می‌رسد که تفکرات جدی تری جای اندیشه فرسوده فیلمسازی ما را بگیرد.

*  به نظر شما در حال حاضر اقتباس در سینمای ما چه طور هست؟

گاهی یک قسمتی از یک کتاب به فیلم مبدل می‌شود و از زمانی به زمان دیگر و از ملیتی به ملیت دیگر جابه جا می‌شود.

*شما در این فیلم از کتاب «جنایات و مکافات» استفاده کردید، آیا  نسبت به این کتاب تعهدی دارید؟

بنظرم اقتباس به معنای مبدل جوهر اندیشه یک فرد به یک فیلم هست؛ در نتیجه باید در بحث اقتباس اندکی دقیق‌تر شویم.

* جشنواره فجری که «پل خواب» در آن بود، چه طور گذشت؟

فکر می‌کنم بعضی از کارگردان‌ها نخواستند فیلم اولی‌های دوره سی و چهار کارشان را زیادتر پیش ببرند و از همان زمان تصمیم گرفتند که جلوی جوانان را دریافت کنند؛ در حقیقت یک گروه همیشه مقاومت می‌کنند تا سینما در دست خودشان باشد. اگر راه باز گردد، در بین فیلم اولی‌ها کسانی می باشند که موفق خواهند گردید و اگر فیلم من در شرایط بهتری اکران می‌شد به استقبال بهتری می‌رسید. بنظرم انتظار برای صادر کردن مجوز فیلمسازی به مدت  ۸ سال و اکران شدن بعد از دو سال خیانت هست. این برای جامعه‌ای که ادعای فرهنگی دارد و قرار بود سینما را به مکانی برای انجام کار فرهنگی مبدل کند، مناسب نیست.

* یعنی از اینکه در جشنواره حضور داشتید خوشحالید؟

امروز چنان می‌گویند فیلم بفروش بساز که گویا بودجه تزریق شده به سینما برای این کارها هست و گویا امروز سینما ظرف ابتذال را صد برابر ظرف فرهنگ می‌گذارد. اما خرسندم که در جشنواره فیلم فجر چند فیلمساز در کنار فیلم من قرار داشتند که در کارشان و دیدگاهشان جدی بودند و خواستند فضا را عوض نمایند.

آرزو دارم فیلمساز مسائل پیچیده را به گونه‌ای مطرح نماید که توجه همگان را به آن مبحث جلب کند. من نیز به طور مستمر شیوه فیلم سازی خودم را دنبال می‌کنم و اعتقاد دارم این سبک صداقت من در برابر آدم‌ها هست؛ در نتیجه مفهوم در هر سبکی جریان دارد و اهتمام می‌کنم با سبک خودم حقیقت درونی را به نمایش بگذارم. خواستم اقدامات بسیاری را انجام دهم اما به علل مختلف نشد؛ البته میتوانستم فیلمی ورای «جنایت و مکافات» بسازم. به هر حال در فیلم بعدی چنین چالشی را خواهم داشت و دوست دارم بتوانم از اطلاعاتم به خوب ترین نحو استفاده نمایم.

* سختی کار فیلم اولی‌ها در اوائل راه چقدر هست؟

در این راستا تریبونی خوب تر از سینما برای من نیست.

* از نظر شما نگاه هنرمند چه نوع نگاهی هست؟

نگاه هنرمند نگاه انسان‌گرایانه‌ و در خدمت ایده‌آل هست. نگاه رندانه‌ای که تنها یک نگاه اجتماعی نیست و نباید درصدد تربیت مردم باشد. من در فیلم خودم قصه را از دید آدمی که مرتکب کشتن شده و استفاده مواد مخدر دارد، نگاه می‌کنم.

* فیلمساز به عنوان یک هنرمند چه وظیفه‌ای در جامعه دارد؟

نگاه هنری به جامعه، یعنی هنرمند وظیفه حسی داشته باشد. همان گونه که ما در فیلم‌ها می‌بینیم فرد مجرم یک فیلم اعدام می‌شود و هنرمند در اینجا با خلاقیت خود به شکلی متولد می‌شود. هنرمند موظف است با نگاه تربیتی نگاه نکند چراکه نقش هنرمند تامین اجتماعی و تربیت ملت نیست.

* از نظر شما چه کسانی در هنر می‌توانند به خوبی صحبت کنند؟

کسی در هنر می‌تواند در مورد چیزی صحبت کند که نسبت به درونیات خودش صداقت داشته باشد و این نگاه هنری هست. نگاه تربیتی به اعتیاد این هست که فرد را نابود میکند اما نگاه هنری به آن این هست که به چه سبب انسان‌ها وارد این کار خانمان سوز می‌شوند؟ پس در حقیقت نگاه رند هنرمندانه‌ای که به وفور در شعر ما دیده می‌شود، مستلزم هنر هست.

به عقیده من آدمی که عاشق سینما هست باید فیلم بسازد؛ البته همه عاشق سینما می‌شوند اما کسی حق ساخت فیلم را دارد که تحصیل کند و خاک صحنه بخورد.

هدف من از ساخت فیلم «پل خواب» این بود که احساس می‌کردم در دل ادبیات و فضای روشنفکری قصه‌هایی وجود دارد که وقتی من آنان را برای هر کسی تشریح می‌کنم او به خودش می‌لرزد و از جایش تکان می‌خورد و به میزان ثقیل و سنگین بودن نوشته ربطی ندارد.

* آقای براهنی، یک اثر چه زمانی ماندگار می گردد؟

  اگر شما بروید و در مورد سوژه ای فیلم بسازید که امروز اتفاق افتاده و جامعه را درگیر خودش کرده هست، تاریخ استفاده آن فیلم به اندازه تاریخ استفاده آن واقعه می باشد و یا تا موقعی استفاده دارد که فرد دیگری از دید دیگری به آن مبحث نگاه کند و این «واقعیت تاریخی» هست که زیادتر به آن فیلم ارزش می‌دهد.

در مورد اقدامات ژورنالیستی هم باید اظهار کرد ماندگاری همه آنان بالعکس موفقیت لحظه‌ای آنان هست ولی وقتی که کسی در مورد حس‌های عمومی و عواطف نیرومند بشر فیلم بسازد، فیلمش ماندگار می‌شود. در نتیجه من به طور مستمر کوشش می‌کنم به این زوایا توجه نمایم و اتفاقا وقتی این کار را می‌کنم، اطمینان دارم که فیلم‌های بُرنده‌تری ساخته شده‌اند که به مبحث آن پرداختند و تمام ذهن بیننده را به خودشان جلب کرده‌اند و به نظر می‌رسد که ماندگاری آن از ماندگاری فیلم‌های من زیادتر هست.

اما ماندگاری سوژه‌ها، فیلم را ماندگار می‌کند و این ماندگاری از شخصیت‌ها می‌آید؛ یعنی فیلمی که شخصیت کانون باشد و احساس های متناقض بشریت را نشان دهد، اثر ماندگاری هست .

شخصیت باید در امتداد تصمیماتی که در فیلم گرفته می‌شود، وجود داشته باشد. انتقادی که من به فیلم‌ها دارم این هست که با جابه جایی شخصیت یک فیلم به فیلم دیگر همان کاری را می‌کند که در فیلم قبلی افتاده هست و شخصیتی که به اسطوره نزدیک گردد، قوی‌تر هست.

*جای تهی چه موضوع‌هایی در سینمای ما احساس می‌شود؟

  من فکر می‌کنم مشکل شخصیت‌های سینمایی ما این هست که طبق امیالشان زندگی نمی‌کنند و مفعول حوادثی می باشند که بر سرشان می‌آید.؛ ؛ در نتیجه همه شخصیت‌های سینمایی شبیه به یکدیگر می‌شوند.

در حقیقت سینمای ایران دچار مشکلی شده هست که امیال شخصیت‌ها حذف شده هست؛ البته در گذشته به صورت مثال شخصیت سینمایی میل داشت که زنش را نگه دارد و آن را دوست داشته باشد و این فیلم «هامون» می‌شد، اما امروز ما در خوب ترین فیلم‌ها فردیتی نمی‌بینیم.

امروز شخصیت‌های سینمای ایران دغدغه خودشان را پیاده نمی کنند و گویا برای این آفریده شده اند که زن دریافت کنند و زندگی معمولی دارا باشند.

*شما چه نگاهی به سینما به صورت کلی دارید؟

من در عالم سینما و هنر بزرگ گردیدم و آدمهای متناقضی را دوست دارم؛ البته این امر برای دوستان من جالب هست که گاهی از یک فیلمی که دیگران نمی‌پسندند، خوشم می‌آید و گاهی دیگر یک اثر هنری را که اشخاص دیگر دوستش دارند، نقد می‌کنم.

من کارگردانان جدید را دوست دارم و فکر نمی‌کنم که سینما مرده هست؛ لکن سینما ادامه دارد.

*نظر شما در مورد سینمای ایران چیست؟

بنظرم سینمای دهه ۴۰ و۵۰  خوب ترین دوره سینما بوده که در دهه ۶۰  نیز تجلی یافته هست.

افتخار می‌کنم که عضوی از این سینما باشم، زیرا سینمای ایران این سینمای بدنه‌ای که روی بیلبوردها قرار گرفته، نیست. سینمای ایران تاریخ سینمای کشورمان هست که ای کاش بتوانم یکی از دندان‌های آن باشم و این یکی از بزرگترین رؤیاهای من هست.

در پایان، از مردم می‌خواهم فیلم «پل خواب» را نگاه کنند و به آن فکر کنند، چراکه فیلم صبر تماشاگر را سر نمی برد.

صحبت از اشکان منصوری

 


لینک کوتاه مطلب : http://www.shalamchenews.com/?p=84359

دیدگاه شما

معادله ی امنیتی * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.