تاریخ ارسال : ۲۵ آذر ۱۳۹۶ ساعت : ۰۹:۱۵ 0 نظر چاپ این صفحه چاپ این صفحه

تنهایی در جمع خانواده، بدترین نوع تنهایی است

فرهودی یکی از سازندگان سریال آینه نیز هست که دهه ۶۰ از تلویزیون پخش می‌شد و هواداران فراوانی داشت.

..

از سال‌هایی که در دهه ۶۰ سریال آینه را می‌ساختید تا به امروز ساختار خانواده‌های ایرانی چه تحولاتی کرده است؟

با فرهودی در مورد خانواده‌های روز گذشته و امروز هم‌صحبت گردیدیم.

ارتباطات در شبکه‌های اجتماعی و فضای سایبری آنقدر وسیع هست که آدم‌ها دیگر احتیاجی نمی‌بینند خود را مقید خانواده کنند.همین موجب خدشه به ساختار خانواده شده و ارتباطات بین اعضای خانواده کمرنگ شده هست.

در دهه ۶۰ و در سریالی مثل آینه، کوشش می‌شد ارتباط بین اعضای خانواده اصلاح گردد، اما امروزه با آدم‌هایی روبه‌رو هستیم که زیر یک سقف زندگی‌ می‌کنند، اما هر کدام مثل یک جزیره تنها هستند! در صورتی‌که مهروزی و دریافت محبت یکی از تعاریف کلیدی خانواده هست، این چالش را چه طور می‌توان مدیریت کرد؟

خانواده از همین قسمت آسیب‌دیده و به همین سبب هست که بنیان آن مثل پیشین محکم نیست.در دهه ۶۰ و همان سریال آینه که ما حرفش را می‌زنیم تصویری که عرضه می‌شد، زیادتر خانواده‌ها را دربردارنده می‌شد. اما هم حالا آنقدر تنوع زیستی و شیوه زندگانی متنوع شده که نمی‌توان آنان را در یک سریال نمایش داد. خوب تر هست همه طیف‌ خانواده‌ها و مردم در آثار تلویزیونی و به خصوص سریال‌ها انعکاس پیدا نمایند، اما این کار تقریبا شدنی نیست!

خوب تر هست همه طیف‌ خانواده‌ها و مردم در آثار تلویزیونی و به خصوص سریال‌ها انعکاس پیدا نمایند، اما این کار تقریبا شدنی نیست! شاید به همین سبب هم هست که مردم، خودشان را در سریال‌ها و آثار نمایشی نمی‌بینند و این یکی از عللی هست که سریال‌ها با ریزش بیننده روبه رو شده هست.

سال ۲۰۱۳ فیلمی به اسم او (Her) در مورد تنهایی آدم‌ها در عصر ارتباطات ساخته گردید که بازتاب‌های فراوانی در سراسر دنیا داشت،آیا به نظرتان ما نیز دچار این نوع تنهایی شده‌ایم؟

در دهه شصت خانواده‌‌های سریال آینه با زیادتر مردم جامعه قابل انطباق بود و همین کار تلویزیون را ساده‌تر کرده و لازم نبود که زیادتر سوژه‌ها و داستان‌ها دچار ممیزی گردند اما هم حالا آن‌قدر انواع زندگی‌های جامعه ما متنوع شده که تلویزیون در جاهایی نمی‌تواند به آنان بپردازد و وادار هست بعضی داستان‌‌ها را حذف کند. این نوع تنهایی در کشور ما نیز رخ داده هست اما آن چیزی که که اعضای یک خانواده را دور هم نگه داشته، شاید نیاز‌های پولی هست. معتقدم تلویزیون خوب تر هست تنوع خانواده‌ها و آدم‌ها را در آثار نمایشی خود پوشش دهد.

پس شما معتقدید که تلویزیون نباید منحصرا به عرضه زندگی‌ها بسنده کند و لازم هست راهکار هم نشان دهد؟

هنگامی آدم‌ها خودشان را در قالب شخصیت‌های داستانی نگاه کنند می‌توان به آنان راهکار هم عرضه داد. در همه دنیا کار تلویزیون در کنار نشان دادن حقیقت، عرضه راهکار هم هست چون تلویزیون درون خانواده هست و حتی هم حالا دیگر به یکی از اعضای خانواده مبدل شده هست. تلویزیون در کنار نشان دادن آشفتگی یا لازم هست راهکار ارائه کند یا دست کم یک راه درست را به بیننده نمایش دهد. تلویزیون اگر دایره تنوع خانواده‌‌های آثار نمایشی خود را گسترده‌تر کند، می‌تواند به درون خانواده‌‌های زیادتری راه پیدا کرده و به آنان دست کم اصلاح طریق زندگانی را نمایش دهد.


لینک کوتاه مطلب : http://www.shalamchenews.com/?p=79181

دیدگاه شما

معادله ی امنیتی * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.