تاریخ ارسال : ۰۱ شهریور ۱۳۹۵ ساعت : ۲۳:۲۲ 0 نظر چاپ این صفحه چاپ این صفحه

حاکمیت بی عرضه ها بر ورزش کشور، سقوط در المپیک را رقم زد

احمدی نژاد در جمع قهرمانان المپیک ۲۰۱۲ لندن؛ «ما در مسابقات المپیک دوره بعدی (برزیل) باید برای کسب مقام بهتر از دهمی برنامه‌ریزی کنیم و باید آستین‌هایمان را بالا بزنیم و این امر شدنی است.»

goo1

به گزارش شلمچه نیوز، توجه به ورزش قهرمانی و حرفه ای و تلاش برای کسب موفقیت در میادین جهانی، سرلوحه کار همه کشورهای جهان است. همه کشورها با وجود تفاوت جهان بینی حاکمانشان، بر سر اهمیت توجه به ورزش قهرمانی تفاهم دارند و از این حیث حتی تفاوتی میان کشوری منزوی چون کره شمالی با قدرتی چون ایالات متحده آمریکا وجود ندارد. ملت ها از پیروزی ورزشکارانشان در عرصه های جهانی، اعتماد به نفس می گیرند و متقابلا ورزشکاران تاریخ ساز و افتخار آفرین از دل جوامع سخت کوش و با انگیزه برمی آیند. از سوی دیگر میزان موفقیت کشورها در آوردگاهی بزرگ چون المپیک شاخصی مهم در ارزیابی میزان توسعه یافتگی آن هاست.

دولت های نهم و دهم که در همه عرصه ها شعار ما می توانیم و اصل باور به توانایی ها درونی ملت را سرلوحه کارشان قرار دادند، در کنار توجه به ورزش همگانی، ورزش قهرمانی را مورد حمایت جدی قرار دادند تا جایی که در المپیک ۲۰۱۲ لندن، جمهوری اسلامی ایران با کسب ۱۲ نشان طلا، نقره و برنز و ایستادن بر سکوی هفدهم، بهترین نتیجه تاریخ ورزش خود را کسب کرد.

http://www.dolatebahar.com/media/image/userdata/901074649-2-photo_2016-08-22_11-37-37.jpg

زهد ورزی دولت مردان نهم و دهم در صرف هزینه های جاری در کنار میل فزاینده آن ها به افزایش بودجه عمرانی کشور، باعث شد بیشترین فضاهای ورزشی و ورزشگاه ها در این دوره به بهره برداری برسد که زمینه اصلی برای گسترش ورزش در سطوح پایه ای را فراهم کرد. همچنین تیم های ملی جمهوری اسلامی ایران در این دوره در قیاس با گذشته از حمایت های مالی بهتری بهره مند شدند. در این دوره ورزش های گروهی ایران نیز با پیشرفت خیره کننده ای رو به رو شدند که سربرآوردن سرو قامتان والیبال و بسکتبال ایران و نیز صعود آسان و مقتدرانه تیم ملی فوتبال به جام جهانی برزیل از نمونه های آن است.

اما حمایت دولت های نهم و دهم از ورزش کشور در موارد مذکور خلاصه نمی شد. تزریق روحیه اعتماد به نفس به ملی پوشان ایران و قبولاندن باور ما «می توانیم» به آن ها، متولی در تراز شخص رئیس جمهور داشت. محمود احمدی نژاد بارها و بارها صمیمانه در تمرینات تیم های ملی جمهوری اسلامی حاضر می شد و نشست های زیادی را با ورزشکاران رشته های گوناگون برگزار می کرد. او هر بار جهش در موفقیت های ورزشی را از ورزشکاران مطالبه می کرد و با تاکید غلیظ به آن ها می گفت که می توانند بهترین باشند.

برای نمونه، رئیس جمهور سابق کشورمان در مراسم تقدیر از قهرمانان المپیک ۲۰۱۲ لندن که افتخاری تاریخ ساز را با کسب رتبه هفدهم برای کشور به همراه آورده بودند، گفت: «ما در مسابقات المپیک دوره بعدی (برزیل) باید برای کسب مقام بهتر از دهمی برنامه‌ریزی کنیم و باید آستین‌هایمان را بالا بزنیم و این امر شدنی است.»

اما روند توجه به ورزش همگانی و قهرمانی ایران، تداوم نیافت و خیلی زود آثار منفی این رویکرد ملموس شد. علاوه بر اینکه طی سه سال گذشته هیچ ورزشگاه جدیدی در کشور ساخته نشد، حاکم شدن بی عرضه هایی که از درون احساس ضعف می کنند بر ورزش، موجب نزول ۸ پله ای کشورمان در المپیک برزیل و کاهش مدال های کاروان ورزشی کشورمان شد.

http://www.dolatebahar.com/media/image/userdata/901074649-1-photo_2016-08-22_11-37-27.jpg

در روزهایی که کاروان ایران در ریو فقط موفق به کسب دو مدال برنز در کشتی فرنگی شده بود و مدیریت ورزشی کشور زیر تیغ انتقادات بود، محمود گودرزی، وزیر ورزش در اظهار نظری که به خوبی نشان دهنده حد و اندازه های او و در عین حال متضمن تحقیر قهرمانان غیور ایرانی بود، اظهار کرد: «من قبلا هم گفتم که میانگین مدال‌های ما ۴ مدال بوده است. آن موقع به من گفتند تو توقع‌زدایی می کنی یا بدبین هستی. در ۱۵ دوره المپیک که ما حضور داشته‌ایم ۶۰ مدال کسب کرده‌ایم که میانگینش عدد ۴ است. در دوره قبلی ۱۲ مدال به دست آوردیم که استثنا بود. اگر ۱۲ تا را از ۶۰ کم کنیم میانگین‌مان عدد ۳٫۵ می‌شود. به هر حال این اندازه ورزش ماست. البته با برنامه‌ریزی و استعدادیابی این وضعیت بهتر می‌شود. قطعا نباید توقع بالاتری داشته باشیم!»

تئوریزه کردن در جا زدن و تحقیر استعداد های درونی ملت به جای میل به پیشرفت و فتح قله های جدید، روندی است که در همه حوزه های تحت حاکمیت دولت یازدهم مشاهده شده و جزء لاینفک گفتمان آن هاست. به تبع رسانه های دولتی هم باید با افتخار برای تحقق پیش بینی وزیر ورزش مبنی بر کسب ۸ مدال در ریو جشن و پایکوبی برگزار کنند، حتی اگر ۳ سال قبل در کمال اعتماد به نفس صعود تیم ملی فوتبال به جام جهانی و درخشش ملی پوشان والیبال در لیگ جهانی را به فاصله فقط یک ماه از روی کار آمدن حسن روحانی، محصول دوران روحانی مچکریم دانسته باشند! نباید تردید داشت اگر این وزیر نابغه پیش بینی می کرد کاروان ایران در المپیک ریو فقط ۱ مدال برنز می گیرد یا حتی اصلا هیچ مدالی نمی گیرد، نوابغ رسانه ای دولت برای تحقق همین پیش بینی های خردمندانه نیز جشن و پایکوبی به راه می انداختند.

اظهارات محمود گودرزی البته تا اندازه زیادی قابل درک است، طی سه سال گذشته تقریبا او هیچ مصاحبه انجام نداده مگر اینکه به سوژه مضحکه و استهزاء در شبکه های اجتماعی و رسانه ها تبدیل شده، حتی این واقعیت هم که رسانه های دولتی طی سه سال گذشته کوشیده اند حدالامکان با خودداری از پوشش اظهارات غالبا در آفساید این عضو استثنایی کابینه خود را از دردسر ماله کشی برهانند نیز قابل درک است. تصور کنید در کابینه پیرمردهایی که در یک قلم سر حد صنعت ایران را تولید «آبگوشت بزباش و قرمه سبزی» می دانند و با این حال در همان بار اول از مجلس رای اعتماد گرفته اند، محمود گودرزی کسی است که پس از دوبار رای نیاوردن گزینه های معرفی شده دولت یازدهم برای وزارت ورزش، سرانجام از مجلس رای اعتماد گرفت! در این صورت باید خدا را شاکر بود که در سایر وزرتخانه ها، پیرمردهای درجه یک در همان وهله اول رای اعتماد گرفتند و کار به رای اعتماد دوم و سوم کشیده نشد.

دولت بهار


لینک کوتاه مطلب : http://www.shalamchenews.com/?p=23324

برچسب ها:
, , , ,

دیدگاه شما

معادله ی امنیتی * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.