تاریخ ارسال : ۲۴ بهمن ۱۳۹۶ ساعت : ۱۰:۰۵ 0 نظر چاپ این صفحه چاپ این صفحه

خوشی ها و مصایب خبرنگار جشنواره بودن

مجله مهر: اسم جشنواره فیلم فجر که می آید، در گمان همه رخدادی مهیج به نظر می آید که مملو از بازیگرها و هنرمندان معروف هست و همه ماجرا به فیلم دیدن های پشت سرهم و گپ و اظهار کرد با هنرمندان می گذرد.

به همین سبب هم از روز اول آغاز این جشنواره اشخاص بسیاری برای حضور در محل اکران فیلم ها اقدام می کنند و در این میان با وجود اینکه فیلم ها در بعضی سینماهای دیگر هم نمایش دارند و حتی عاملان آثار هم به محل می روند، اما دو مرتبه هم سینمای رسانه ها و محل کلیدی برپایی جشنواره از جذابیت بیشتری بهره مند هست.

یک چهار دیواری که منحصرا اشخاص خاصی توان دارند به آن راه پیدا نمایند و از بیرون این طور  به نظر برسد که به احتمال زیاد چه برنامه های جالب و  اتفاقات متفاوتی منتظر اهل رسانه هست.

اما حقیقت ماجرا چیز دیگری هست، یک روز حضور در سینمای رسانه ها مصادف هست با پوشش خبر ها و دویدن های زیاد از این سو به آن سوی سینما، برای تهیه خبر! کاری که برای ۱۰ روز مداوم تکرار می گردد و طبق معمول خبرنگارهایی که در این مدت در محل بوده اند، به استراحتی طولانی احتیاج پیدا می نمایند.

سودای خبرنگاری

خبرنگاری را جزء شغل های سخت می دانند و خیلی ها از دور این حرفه را کاری مهیجی شرح می کنند و حتی دل شان قصد دارد خبرنگار باشند. خبرنگار سینمایی شدن به سبب دیدار با هنرمندان و بازیگرها برای خیلی ها جذابیت دارد، اما خبرنگار سینمایی شدن و حضور در محفلی مثل جشنواره فیلم فجر کش و قوس های خودش را هم دارد.  کاری که از بیرون خیلی متمایز و با اهمیت و حتی بزرگ به نظر می آید، برای خبرنگارهای سینمایی روزهای سخت و پُر از استرسی را به دنبال دارد.

گفت و گو های پر دردسر

جشنواره فیلم فجر بی شک یکی از مهمترین محفل های سینمایی کشور هست که عاملان سازنده آثار جدید همه روزه در سینمای ویژه خبرنگاران حضور پیدا می کنند و خیلی از انسان هایی که پیدا کردنشان طی روزهای سال کاری محال هست را میتوان در جشنواره گیر انداخت و گفت و گو گرفت؛ حتی مطمئن بود که در زمان شایسته ای می گردد بازخورد خوبی هم از اظهار کرد و گو دریافت نمود. از سویی همین دیدار با هنرمندان و عاملان متفاوت موجب رابطه گرفتن با هنرمندانی گردد که وقتی خبرنگاری را بشناسند، در روزهای بجز جشنواره فجر هم پاسخگوی پرسش ها او باشند. علاوه بر این یکی دیگر از اتفاق های مثبت جشنواره برپایی نشست های خبری هنرمندان هست که خبرنگارها هم توان دارند مستقیم پرسش ها خودشان را بپرسند و هم با دشوارترین اشخاص در دسترس هم برخورد حضوری دارا باشند. برای مثال همه ما خبرنگارها می دانیم احتمال پیدا کردن ابراهیم حاتمی کیا در جایی بجز فجر و گفت و گو گرفتن از او کاری بسیار سختی هست. اما جشنواره این امکان را به خبرنگارها می دهد که در مواردی حتی خیلی کوتاه گفت وگو هایی را از این اشخاص دارا باشند.

از ما تکثیر کنید

بخش سخت ماجرا به پوشش رخدادهای و حوادث جشنواره ها برمی گردد، مخصوصا در دورانی که با وجود فضای سایبری خبر ها بسیار زود منتشر می شوند، رسانه ها و خبرنگارهای شان برای اینکه بتوانند خبرها را صحیح و فوری منتشر کنند، راه سختی دارند. گاهی حضور داشتن در سینمای رسانه ها کفایت نمی کند و به نظر می آید باید از خودمان چند نفر را تکثیر کنیم و در هر طبقه بگذاریم که از هیچ رخدادی جا نمانیم. چون گاهی ما در یک طبقه هستیم و ماجرایی در جای دیگر مجموعه اتفاق می افتد که طبق معمول از ماجرا جا می مانیم.

مصیبتی به اسم فیلم دیدن

یکی از نکاتی که برای اشخاص بیرون از گود خیلی متمایز و مهیج به نظر می آید، «فیلم دیدن»  هست. خیلی ها می اندیشند خبرنگاران و دیگر عواملی که در سینمای رسانه ها حاضر هستند، روزانه فیلم های جدید سینمای ایران را با آرامش و وقت کافی خواهند دید و لابد دیگر لازم نیست دغدغه فیلم دیدن در سال را دارا باشند و به احتمال زیاد اگر فیلمی هم توقیف گردد، آنان توفیق دیدنش را در سینما داشته اند؛ اما اصل ماجرا با این دیدگاه تفاوت بسیاری دارد! درست هست که ما خبرنگارها در سینما هستیم و همه فیلم ها هم در زمان قطعی اکران می شوند، اما شانس فیلم دیدن برای خبرنگاری که قرار هست در جشنواره کار هم کند، از آن اتفاق های سخت هست. اگر نشست فیلم قبلی طولانی شده باشد، به احتمال زیاد اوائل فیلم را از دست می دهیم. اگر گفت و گو پیاده نشده ای دارا باشیم، باید از خیر فیلم دیدن بگذریم، اگر یکی از مسئولین به سینمای رسانه ها بیاید، هرکجا باشیم باید خودمان را به وی برسانیم و چکیده این طور هست که فیلم دیدن مبدل به یکی از اقدامات سخت دنیا می گردد.

علاوه بر این ها از آن جایی که جشنواره فیلم فجر یکی از محل های گفت و گو با صاحبان آثار هست و برای اینکه گفت و گو خوبی انجام دهیم، انتظار می رود فیلم ها را با دقت دیده باشیم و نکته های مختلفی مثل موسیقی، تدوین، طراحی صحنه و لباس، بازیگری، فیلمنامه و کارگردانی آن را در نظر دارا باشیم. اکنون در نظر بگیرید که در یک روز سه یا چهار فیلم را باید با همین شرایط نگاه کنیم و هربار تحلیل نماییم و در نشست خبری سؤال خوب بپرسیم و با عاملان گفت و گو کنیم.

مورد عجیب اختتامیه

شب اختتامیه به احتمال زیاد یکی از دشوارترین شب های همه خبرنگارهای سینمایی هست. خیلی ها دوست دارند در شب مراسم اختتامیه به محل برپایی بروند و می اندیشند کنار بازیگرها نشستن و حضور در سالنی که آنان روی سِن می روند و گفت وگو می کنند، خیلی با اهمیت هست و از این جهت به خبرنگارها که پای ثابت برنامه هستند، حسودی می کنند! اما حقیقت این هست که برای ما حضور در مراسم اختتامیه جشنواره فیلم فجر یکی از شب های سخت کاری مان به شمار می رود، پوشش زنده مراسم، اشتباه نکردن در نوشتن اسم اشخاص و گفت وگو های شان، تنظیم صحیح و کامل سخن های مسئولین مهمی مثل وزیر ارشاد از نمونه استرس های این شب هست. از سویی با وجود اینکه همیشه جایگاه خبرنگارها روی صندلی ها مشخص شده، اما این طور نیست که همه به اسمی که روی صندلی خورده باشد، توجه کنند؛ بعضی ها روی صندلی خبرنگارها می نشینند و هیچ جوره هم صدای اطرافیان را نمی شنوند که دوستان اینجا جای شما نیست!

با همه این سخن ها؛ آیا واقعا دو مرتبه هم فکر می کنید خبرنگار سینمایی بودن در سینمای رسانه ها اتفاق مهیجی هست؟


لینک کوتاه مطلب : http://www.shalamchenews.com/?p=87605

دیدگاه شما

معادله ی امنیتی * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.