تاریخ ارسال : ۰۱ بهمن ۱۳۹۶ ساعت : ۰۷:۲۱ 0 نظر چاپ این صفحه چاپ این صفحه

خیانت کریستال به سانچی واقعیت دارد؟

سعید ساویز . کارشناس انرژی در روزنامه شرق درج کرد: حوادث برخورد کشتی ها در دریا به سبب وجود سیستم های کنترلی برای حرکت شناورها و علاوه بر این قوانین و تعلیم های دریانوردی، به ندرت به وقوع می پیوندد. منحصرا کافی هست برخورد شناورها را به طور درصدی از میزان ترددها و سفرها استخراج نمود تا آشکار گردد آمار برخوردها درصد ناچیزی از سفرهاست.    حوادث صنعتی بویژه وقتی مقیاس بزرگی به خود می گیرند، در کمال تأسف با مصیبت و هزینه های انسانی سنگین همراه می گردند. سانچی از آن دست حوادثی هست که مصیبت ای به ابعاد فوت ٣٢ نفر را رقم زد و کشوری را به عزا نشاند. در کمال تأسف اظهارنظرهای غیرکارشناسی و نشأت گرفته از منطق غیرفنی نیز از حاشیه های این قبیل پدیده های تلخ هست که خود معضلی در فضای رسانه ای ایجاد نموده و هرکسی در هر مقامی، در فضای سایبری به خود جرئت و شجاعت اظهارنظر در این زمینه را می دهد. اما بعضی از قوانین و شرایط دریانوردی، اشتراکاتی با فعالیت های فراساحل در صنعت نفت دارد.    وقتی مبحث سانحه، یک نفت کش حامل یک میلیون بشکه میعانات گازی هست، این مشترکات زیادتر می گردد. به همین سبب با منطق دانش نفت و گاز میتوان برای بعضی از ابهامات سانحه سانچی جواب هایی عرضه داد. برای این کار، در ابتدا باید چند تشریح آسان بیان گردد. میعانات گازی، بخش مایع یک مخزن گازی هست که جدایی آن از گاز، تابع فشار و دماست و طبق معمول در شرایط محیطی به نحو مایعی شیری رنگ هست.
اعتبار آن از نفت زیادتر هست و کیفیتی بین نفت و گاز دارد. علاوه بر این فراریت آن از نفت زیادتر و از بنزین کمتر هست و در واقعیت، خود ماده اولیه تهیه بعضی از بنزین های با کیفیت بالاست.
اگر میدانی که میعانات گازی از آن استخراج می گردد، گاز پرخطر سولفید هیدروژن داشته باشد، تنها درصدی از این گاز در میعانات گازی محلول می باشد و طبق معمول خطر میعانات گازی از نظر آلوده کردن محیط به سولفیدهیدروژن صدها بار کمتر از گاز محتوای آن هست. برای صادرات میعانات گازی نیز معیارهای مشخصی وجود دارد؛ برای مثال، میزان آب و نمک موجود در نفت توان ندارد از ١٠ ptb (جزء در هزار بشکه) زیادتر باشد یا میزان سولفیدهیدروژن محلول در میعانات گازی باید زیر ٢٠ ppm (جزء در میلیون) باشد.  هر کشتی یا دکل در دریا قوانین مانندی به این توصیف دارد:  ١. نقاطی به عنوان نقاط تجمع برای مواقع اضطراری وجود دارد. در نقاط تجمع، ماسک و کپسول، جلیقه رهایی و قایق رهایی به اندازه همه نفرات کشتی و دکل موجود هست.   هر دو سمت کشتی (Port و Starboard) دارای نقاط تجمع می باشند و در صورت بروز سانحه در یک سمت، میتوان از سمت دیگر استفاده نمود.  هر خطری، آژیر و رنگ چراغ ویژه خود را دارد (برای مثال آتش، گاز یا آژیر ترک کشتی یا دکل).  
٢. علاوه بر این طبق معمول رزمایش های هفتگی نیز برای محافظت آمادگی پرسنل در دریا اجرا می گردد. قایق های رهایی از جنس فایبرگلاس و سرپوشیده اند. در آنان قدری ابزارها اولیه فراهم هست و برای دورشدن از سانحه طراحی شده اند (و نه دریانوردی).  ٣. از سوی دیگر، به سیستم ضدآتش مسلح می باشند؛ اما این سیستم ضدآتش منحصرا یک مسیر لوله در قسمت بیرونی بالای قایق هست که آب دریا را با پمپ کوچکی از پایین کشیده و کمی بدنه قایق را خیس می کند و اگر ظرفیت آتش گسترش یابد، کارایی نخواهد داشت.  ۴. پس گمان اینکه در مقیاس حوادثی مثل سانچی کارایی داشته باشد، غیرمعقول هست.  ٣.  ۵. نفت کش ها و کشتی های بزرگ مجهز به چندین سیستم رادار و مسیریابی می باشند و گمان بر اینکه بدون وسیله مکان یابی و مسیریابی به راه خود ادامه می دهند، محلی از اعراب ندارد. شناورهای بزرگ، قدرت رزمایش پایینی دارند و امکان دارد برای پرهیز از برخورد، ناچار باشند از فواصلی مثل هشت یا ١٠کیلومتری برای عوض شدن مسیر اقدام کنند.
پس اگر قرار هست برخوردی صورت گیرد، از آن فاصله همه در جریان وقوع آن می باشند.  ۵. یک میلیون بشکه میعانات گازی یک تنه و بدون سوخت کشتی برای ساختن یک هنگامه آتش کافی هست. طبیعی هست که گرمای متاثر از آتش، موجب تبخیر میعانات گازی و اشتعال و منفجر شدن آن می گردد. نباید گمان گردد که میعانات گازی به حالت گاز در محیط موجود هست؛ اما طبیعی هست هر مایعی با گرما تبخیر می گردد و از مرحله مایع به مرحله گاز می پیوندد.  حالا سوال بنیادی این هست که به چه سبب دلاوران سانچی تا آخرین لحظه کشتی را ترک نکرده ا ند؟  احتمالا در حال کوشش برای رهایی کشتی بودند؛ اما اینکه به چه سبب کریستال چینی در خوب ترین موقعیت به ضعیف ترین جای سانچی ضربه زد، جای سوال هست؟  بدبینانه ترین آنالیز این هست که هنگامی که آنان به هر دلیلی از وقوع برخورد مطمئن شدند، اهتمام کردند خسارت خودشان را به دست کم برسانند. این یعنی مسیر به شکلی طراحی گردید که با دماغه به کمر سانچی برخورد نمایند. همه اینها را در یک فضای ملتهب چند ١٠دقیقه ای بهمراه ناتوانی چینی ها در برقرار کردن رابطه به انگلیسی و اخلاق و منش چینی که مکررا در تجارت و اقتصاد مسبوق بوده هست، ترکیب کنید. اما آتش سه ضلع دارد که دربردارنده ماده سوختنی، گرما یا شعله و اکسیژن یا هواست.


لینک کوتاه مطلب : http://www.shalamchenews.com/?p=84105

دیدگاه شما

معادله ی امنیتی * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.