تاریخ ارسال : ۲۳ فروردین ۱۳۹۷ ساعت : ۰۸:۴۰ 0 نظر چاپ این صفحه چاپ این صفحه

دارو و معالجه بعضی ایرانی ها برای داشتن فرزند پسر!

گزارش روزنامه «شهروند» در مورد تمایل و دارو و معالجه عده ای از ایرانی ها برای داشتن فرزند پسر را مطالعه می کنید.

یک یک دستش به پوشه زرد بند هست و با دست دیگر دختربچه را نزدیک خودش نگه ‌داشته. « «خدا کند پسردار شوم.»

«»«مریم» در ٢٩سالگی برای بار دوم دارد مادر می‌شود. همه آزمایش‌ها را انجام داده و مبلغی اضافی پرداخت کرده تنها برای اینکه بتواند جنسیت جنینش را خودش انتخاب کند. خودش را روی صندلی مطب بانوان و زایمان جابه‌جا می‌کند و می‌گوید: «دومیلیون بیشتر می‌گیرند برای اینکه جنسیت را خودمان انتخاب کنیم. من پسر دوست دارم. همسرم عاشق دختر هست اما من پسر دوست دارم.» » مینو هم ٨سالی می‌شود که زندگی مشترک را آغاز کرده و هنوز طعم مادرشدن را نچشیده: «شوهرم بچه دوست ندارد ولی با اصرارهای من ٢ماهی می‌شود که پیگیری‌های لازم را آغاز کرده‌ایم. من پسر می‌خواهم ربطی هم به وارث و تربیت ندارد. ک کلا از دیدن پسربچه‌ها لذت می‌برم.» » این اما منحصرا دغدغه زن‌های باردار مطب نیست؛ بین مردانی که همراه همسرانشان به مطب آمده‌اند هم دغدغه‌ها در مورد جنسیت بچه‌هایشان کم نیست؛ نمونه‌اش «امیرحسین» که دست‌هایش را محکم بهم گره زده تا کسی متوجه نگرانی‌اش نشود. « «از بچه‌دار شدن و مسئولیتش می‌ترسم، به‌ویژه اگر دختر باشد. خدا کند بچه‌مان پسر گردد. اینکه با چه کسی ازدواج کند یا اینکه خدای‌ناکرده اگر طلاق گرفت به‌عنوان مطلقه در جامعه اذیت نمی‌شود. بنظرم از هر حیث پسر داشتن راحت‌تر هست.»

زن یا مرد بودن

»بین ایرانی‌ها کم نیستند بانوان و مردانی که برای تعیین جنسیت فرزندانشان پیش از بارداری و در خلال آن و البته زیادتر برای پسردار‌شدن، دست به دامن موادغذایی توصیه شده، طب سوزنی و حتی بارداری آزمایشگاهی می‌شوند تا در نهایت سرنوشت را آن‌طور که خود می‌پسندند، رقم بزنند؛ دغدغه‌ای که گاهی به خواست و دلخواه خودشان هست و زمانی به اجبار خانواده‌ها. « «فریده»، ۴٢ساله که تجربه دوبار مادر شدن را دارد برای فرزند سوم این دغدغه به سراغش آمده آن هم به اجبار خانواده تا راهی مراکز تعیین‌جنسیت گردد: «دو دختر دارم و اصلا تمایلی به داشتن فرزند سوم ندارم اما چه کنم که خانواده همسرم اسم‌ورسم برای‌شان با اهمیت هست و قطعا باید پسر به دنیا بیاورم.» «» «سیمین» هم با همین دغدغه از کرمانشاه راهی تهران شده: «همسرم تک‌پسر هست با ۶خواهر. قطعا باید فرزندم پسر گردد. اولی نشد دومی قطعا باید پسر گردد. همه امید خانواده‌ همسرم به من هست. قطعا برای‌شان نوه پسر می‌آورم.» نگرانی را می‌شود از چشم های سیاه و ریز مادرشوهر قرائت کرد. لباس مشکی کرمانشاهی به تن دارد و با لهجه شیرین ذکر می‌گوید: «دخترم دعا کن پسردار گردد. خودم ۶دختر به دنیا آوردم تا در نهایت خدا پسرم را به من بخشید.

دلت پاک هست دعا کن عروسم پسردار گردد. » «» «فهیمه» را اما دغدغه شخصی‌اش به این مرکز کشانده: «من خودم دخترم؛ چقدر توانستم به آرزوهایم برسم؟ هر وقت لب باز کردم حرفی بزنم اظهار کردند دختری زشت هست، دختری نکن. دختر از این کارها نمی‌کند. دختر شدن بهانه‌ای بود برای اعمال محدودیت‌. اصلا دوست ندارم دختر داشته‌ باشم تا زندگی‌ام دو مرتبه تکرار گردد.» » همسر «فهیمه» دوشیفت کار می‌کند تا هزینه‌ آزمایش‌های همسرش را تأمین کند: «زن یک‌دنده‌ای هست و هرچه می‌خواهد باید انجام بدهد. اکنون هم می‌خواهد پسردار گردد. من هم تنها گفته‌ام چشم.»

«»«لیلی» هم از آن دست مادرانی هست که اعتقاد دارند دختر بودن سخت‌ترین کار جامعه امروز ایران هست: «من خودم کلی بدبختی کشیدم. دیگر نمی‌خواهم دختر دیگری بدبختی‌های من را تجربه کند.» » اکنون سال‌ها از آن زمان که در ایران و زیادتر کشورهای خاورمیانه، داشتن فرزند پسر یک عرف تماما طبیعی و معروف بود می‌گذرد؛ رسمی که هنوز در فرهنگ تعداد بسیاری از خانواده‌های ایرانی مانده و این را اظهارات بعضی پزشکان بانوان و زایمان هم تأیید می‌کند. آنان می‌گویند این دیگر برایشان طبیعی هست وقتی بانوان بارداری را می‌بینند که با استرس بالایی، زمان تعیین جنسیت از آنان می‌خواهند خبر خوشی را به آنان بدهند: «بچه‌ات پسر هست.»

تعیین جنسیت؛ اخلاقی یا به دور از اخلاق؟

« او در این‌باره به «شهروند» می‌گوید: «تمایل خانواده‌ها برای داشتن فرزند پسر از یک بُعد به سنت‌ها و مسائل فرهنگی جاری در کشور برمی‌گردد. اگر چه این فرهنگ از نظر مذهبی و دینی مغایر با باورهای ما هست چراکه در اسلام سه زن نقش بسیار اثرگذاری در روند جریان بسط اسلام در دنیا داشتند؛ حضرت خدیجه، حضرت فاطمه و حضرت زینب سلام‌الله‌علیها که هرکدام نقش‌های مهمی در پیشبرد اغراض پیامبر داشتند. با این تفاسیر متوجه می‌شویم که چنین نگرشی، مسأله‌ای فرهنگی و دینی نیست.» در دوران‌های قبل مردان نان‌آور خانواده‌ بودند یا پسران بودند که نگهدارى از پدرومادر را به‌عهده می‌گرفتند، البته در آن دوران پسران به‌عنوان ادامه‌دهندگان کسب و پیشه خانوادگی و عامل استمرار نسل تلقى مى‌شدند. در کشاورزی یا کسب‌وتجارت ترجیح خانواده‌ها این بود که فرزند پسر دارا باشند تا کارشان زمین نماند.» » خداکرمی معتقد هست اگر تمایل به داشتن فرزند پسر در عصر نوین همچنان در جامعه بین خانواده‌ها به چشم می‌خورد، ممکن هست به مدیریت فرهنگی کشور برگردد: «به‌هر حال چه بخواهیم چه نخواهیم دخترهای ما در جامعه احساس می‌کنند مورد تبعیض قرار می‌گیرند. احساس می‌کنند نگاه توأم با بی‌عدالتی به آنان می‌شود.

مسائلی مثل حجاب اجباری و محدودیت‌هاى شغلى و اجتماعى مسائلی هست که به طور عرفى برای دخترهای اعمال می‌شود، البته من نمی‌گویم اشتباه هست بعضی از آنان درست هم می باشند. در مجموع این مسائل دخترهای ما را رنج می‌دهد و این دخترهای زمانی که می‌خواهند مادر گردند احساس می‌کنند اگر مالک دختر گردند ممکن هست همان مسیر محرومیتی آنان را ادامه بدهند.» » به گفته رئیس انجمن مامایی: «پدرها هم گاهی وقت‌ها تمایل به داشتن فرزند پسر دارند چون فکر می‌کنند دختر نیازمند نگهدارى ویژه هست و در فراروی آسیب بیشتری هست و برای همین گاهی وحشت می‌کنند اگر دختر داشتند و نتوانستند خوب نگهدارى کنند یا اگر اتفاقی بیفتد ممکن هست آبروی خانواده در خطر باشد. » » خداکرمی با تأکید بر این مسأله که بعضی از خانواده‌ها تمایل به داشتن فرزند پسر دارند، ادامه می‌دهد: «بسیاری از خانواده‌ها هم می باشند که در مراجعاتشان تاکیدشان بر این هست که دختر دارا باشند، این مورد ها را هم داریم که حتی برای فرزند اول خانواده‌ها راهنمایی می‌گیرند چون اعتقاد دارند دختر برکت خانه هست و می‌تواند محوری باشد برای داشتن خانواده‌ای صمیمی‌تر. ما این باورها را هم می‌بینیم.

گاهی‌اوقات نیز خانواده‌ چون دختر دارد برای فرزند دوم دست به اقداماتی می‌زند؛ به مراکز ناباروری مراجعه می‌کنند چون می‌دانند با باروری‌های آزمایشگاهی ممکن هست شانس جدا کردن جنسیت را دارا باشند، البته به باور من کار مراکزی که نسبت به انجام تعیین جنسیت از طریق آزمایشگاه به خانواده‌ها کمک می‌کنند اخلاقی نیست. در همه‌جای دنیا این را اخلاقی نمی‌دانند. حتی در بعضی جوامع مثل چین و هند در بعضی منطقه های گفتن جنسیت جنین ممنوع هست چون ممکن هست خانواده‌ای به سقط فکر کند.» » تمایل به داشتن پسر مختص ایران نیست بلکه در جوامع دیگر نیز دیده می‌شود به‌ویژه در شرق آسیا در کشورهایی که سنت‌ها بر فرهنگ سیطره دارد این مسأله دیده می‌شود: «با همه این اوصاف ضمن احترامی که به حق انتخاب پدرومادر داریم اما چون جنسیت و باروری یک مسأله فیزیولوژیک هست هرگونه دخالت در این حوزه به‌ویژه مداخلاتی که دستی و تکنیکی هست جایز نیست و توصیه من به خانواده‌ها این هست که خود را به دست خداوند بسپارند. پسرودختر تفاوتی ندارد بلکه داشتن فرزند صالح با اهمیت هست. بعضی دخترهای می‌توانند خانواده را به خوشبختی برسانند و اسم نیک برای خانواده دارا باشند. مریم‌ میرزاخانی یک دختر بود که بر تارک علم ریاضی دنیا درخشید. به عقیده من دخالت آزمایشگاهی یا انجام سقط براى جنسیت یک کفران موهبت و کاملا غیراخلاقى هست.»

پسردار شدن به هر قیمتی

»در سال‌های گذشته برای اینکه خانواده‌ها به درجه بالایی از اطمینان به تعیین جنسیت برسند، روش‌های علمی‌ای به وجود آمده که به خانواده‌هایی که دغدغه تعیین جنسیت دارند توصیه می‌شود؛ روش تغذیه‌ای، روش‌های زمان‌بندی مقاربت – تعیین زمان‌ تخمک‌گذاری- روش شست‌وشوی مهبلی، انتخاب جنسیت با کمک روش اریکسون و روش ivf وpgd . درواقع در میان روش‌های تعیین جنسیت کم‌هزینه‌ترین روش تعیین جنسیت طبق روز تخمک‌گذاری هست که با آزمایش خون می‌توان تا حدود ٨۵تا٩٠‌درصد جنسیت جنین را از روی خون مادر تشخیص داد، آن هم در هفته هشتم و نهم بارداری که درحال حاضر بعضی از آزمایشگاه‌ها در تهران این کار را انجام می‌دهند. « «هزینه‌ آزمایش‌ها و سونوگرافی‌ها سنگین هست و هر قشری از عهده آن بر نمی‌آید. الان برای یک عمل حدود ۶میلیون از من خواسته‌اند.» «» «محمد» به گفته خودش برای بچه‌دار شدن کفش آهنی پوشیده: «هزینه‌ها بخش مهمی هست و به هر سختی‌ای باشد تأمینش می‌کنم. راهی را آغاز کرده‌ایم و تا آخرش باید برویم. نمی‌شود که وسط کار رهایش کرد.»

پسرهای مامانی، وارثان آینده

«»«سمیرا طاووسی» روانشناس هست و در مورد تمایل خانواده‌ها برای داشتن پسر به «شهروند» می‌گوید: «بحث اجتماعی و تاریخی آن را که می‌دانیم. پسر نیروی کار بوده و به همین‌ سبب ترجیح بر این بوده که فرزند پسر باشد، اما در جامعه کنونی اگر می‌بینیم علی رغم نیروی کار هم زن و هم مرد، در بعضی فرهنگ‌ها ترجیح بر این هست که فرزند پسر باشد، برای این هست که دختر چالش‌های مختص به خودش را دارد. ما فرهنگی داریم که باید برای دختر جهیزیه جور باشد. اگر خدای ناکرده دختر پایش را کج بگذارد ننگش برای خانواده بسیار بیشتر از پسر هست.» » او ادامه می‌دهد: «البته این نگرش در میان قشر تحصیلکرده کمتر دیده می‌شود، هر چند که هنوز پدر و مادر همسر یا خود زن‌ها، خواهان نوه پسر می باشند، یعنی همان نسل قدیمی‌تر خانواده‌. در اینکه چنین تمایلی وجود دارد شکی نیست.» » او موضوع را از نظر روانشناختی هم ارزیابی می‌کند: «در بحث روانشناختی مسأله هم باید اظهار کرد که در فرهنگ ما این اصطلاح وجود دارد که پسرها مامانی‌تر می باشند و واقعا هم همین‌طور هست چون پسرها تا ۵سالگی تمایل به مادر دارند و پدر را رقیب خود می‌دانند، حتی بعد از گذشت این پروسه، پدر الگویش می‌شود اما مادر همچنان عشق اول‌اش باقی می‌ماند و پسرها حتی در سن بالا هم به مادر، وابستگی دارند، سوژه ای که برای مادران هم لذت‌بخش هست. این رویه از نظر روانشناسی غلط و بسیار آسیب‌زننده، اما برای خانواده شیرین هست. درواقع همه این مسائل علت می‌شود تمایل به پسر داشتن وجود داشته باشد.»

»البته همه آرزوی پسردارشدن ندارند؛ یکی هم مثل «زهره» و همسرش «محمد» که تنها آرزویشان فرزند داشتن هست، دیگر جنسیت فرقی نمی‌کند: «در دنیای امروز که دخترهای همپای پسران تحصیل می‌کنند و در تمام سطوح جامعه حاضر می باشند، دیگر جنسیت معنا قدیمی خود را از دست داده هست.» «نمی‌شود که وسط کار رهایش کرد. » مهری اما عاشق دختر هست.» « زنی که در رشته پرستاری فارغ‌التحصیل شده و برای دختردار شدن، به یکی از جایگاه ها تعیین جنسیت مراجعه کرده هست: «من تک‌‌دختر خانواده هستم و برای همین دوست دارم دختر دارا باشم. همسرم هم ترجیح‌اش به داشتن دختر هست.

» «مژگان» و همسرش هم دختر دوست دارند و این اشتیاق در خانواده همسر هم دیده می‌شود: «هفت‌سالی می‌شود که ازدواج کرده‌ایم و دوست داریم دختر داشته باشیم.» مادرشوهرم هفت پسر داشته و طعم دختر داشتن را نچشیده و نوه دختر برایش لذت‌بخش‌تر هست. » طاووسی موضوع دیگری را مورد توجه قرار می‌دهد؛ این‌که بعضی بانوان از زن بودنشان لذت نبرده‌اند و اکنون نمی‌خواهند مالک فرزند دختر گردند. به گفته این روانشناس، زن بودن یک جبر ژنتیکی نیست: «اگر زنی در محیطی رشد یافته باشد و به باعث آن نتوانسته باشد به خواسته‌هایش دست یابد، تنها به دلیل دختر بودن، لذتی از بلوغ نبرده باشد، همیشه در تنگنا باشد و .» « چنین زنی بی‌تردید هیچ‌گاه نمی‌خواهد مالک دختر گردد. خیلی از زن‌ها توجیه‌شان این هست که «خودم فراوان بدبختی کشیده‌ام، ان‌شاءالله بچه‌ام پسر باشه» بنابراین این نگاه در جامعه وجود دارد.» ما در جامعه شاهد محدودیت‌هایی برای بانوان هستیم و این در حالی هست که در خانواده‌ها نیز محدودیت‌هایی به چشم می‌خورد. درواقع اینها تجربیاتی هست که زیادتر بانوان داشته‌اند و ترجیح می‌دهند فرزندشان پسر باشد… » این روانشناس معتقد هست که مسأله وارث هم به این تمایل دامن می‌زند: «متاسفانه باورهایی مثل هم‌خون‌مان هست، نسل‌مان از پسر ادامه پیدا می‌کند و.

در فرهنگ ما وجود دارد و نمی‌شود آنان را کتمان کرد، البته قوانین کشور هم از این باورها حمایت می‌کند، اینکه اسم فامیلی از پدر به فرزند می‌رسد، اینکه فرزند پسر فامیلی را به ارث می‌برد نه فرزند دختر و. همه اینها این باور را تقویت می‌کند. »ماجرای تمایل به داشتن فرزند پسر در میان گروهی از خانواده‌ها، سوژه ای هست که «مینو مرتاضی لنگرودی» فعال حوزه بانوان هم در مورد آن نظراتی دارد.» او به «شهروند» می‌گوید: «تمایلات ذی ربط به جنس فرزند، تمایلاتی دستکاری شده و متمرکز به فرهنگ و میزان رضایتمندی بانوان و مردان از جنسیت خود هست… جنسیت محصول ارتباطات جمعی و زندگی در اجتماع هست؛ نقش‌هایی که مرد و زن در جامعه ایفا می‌کنند، محصول جبری طبیعت آنان نیست… جنسیت نوعی از فهم احساس های جنسی هست که توسط فرهنگ بر جنس نر و ماده سیطره می‌یابد و با سپردن نقش‌های خانوادگی اجتماعی به دخترهای و پسران خردسال، آنان را مبدل به بانوان و مردان فردای جامعه می‌کند.»

مادری که میل به داشتن فر زند پسر دارد

از زن بودن خود راضی نیست

» مرتاضی ناامنی را دلیل موجهی برای تمایل به داشتن پسر می‌داند: «جنسیت بیشتر از جنس، هویت انسانی را تعیین کرده و شکل می‌دهد. از این‌رو، تمایل به داشتن فرزند پسر از سوی مادران، تمایلی برگرفته از ساختارهای اجتماعی و فرهنگی جامعه‌ای هست که مادر پیشتر در آن به‌سر می‌برده هست. » این فعال حوزه بانوان بر این باور هست که «بی‌تردید مادری که میل به داشتن فرزند پسر دارد، چه‌بسا از زن بودن خود راضی نیست و جنسیت زنانه به وی اعتبار اجتماعی، منزلت، امنیت و قدرت لازم برای بقا و رابطه با دیگران را نمی‌دهد.» از این‌رو، چون فرزند دختر را نشانه استمرار و زندگی ناایمن بدون منزلت و قدرت لازم برای رابطه برابر انسانی و بقا در جامعه می‌بیند، مایل به ابقا و ترویج جنسیت زنانه ندارد. » او معتقد هست «در عین حال این جامعه هست که تعیین می‌کند فرزند دختر یا پسر کنونی و زن و مرد فردا چه فوایدی برای مادر می‌تواند داشته باشد. زن با زاییدن پسر مصائب تحمیلی رایج در هستی زنانه را جبران می‌کند.» زنانی که تمایلات تندرو به داشتن فرزند پسر دارند درواقع با پسرزایی گمان می‌کنند مالک قدرت و منزلت می‌شوند و احساس کمال‌یافتگی می‌کنند. »این فعال حوزه بانوان می‌گوید: «مفاهیم آسیب‌پذیر و شکننده مثل عاطفه، عشق و احساس های در جنسیت زنانه لانه کرده ‌است.» از این‌رو، علی رغم تحولات فرهنگی و گذر از جامعه سنتی به جامعه ارتقا یافته، هنوز ماهیت و اساس این مفاهیم نزد انسان‌ها فراجنسیتی نشده‌ هست. تا وقتی که فرهنگ جوامع در مسیر تفکیک‌های جنسیتی زن و مرد و تحکیم نابرابری‌ها حرکت می‌کند و توجهی به مدیریت عدالت و تعهد به ادبیات و نگرش انسانی فراجنسیتی نداشته باشد، میل به پسردار شدن برای سهیم شدن در قدرت مردان و مبدل شدن به موضوع مادر، به قوت خود باقی و برقرار خواهد ماند. » او حرف‌هایش را با مطرح کردن این سوال دنبال کرد: «آیا می‌توان اظهار کرد محرومیت‌ها و تنگنا بانوان آنان را وامی‌دارد تا در آینده فرزند پسر را به دختر ترجیح دهند؟ با مراجعه به آمار سقط جنین دختر در جوامع، واضحا درمی‌یابیم که در جوامع فقیر و عقب‌ نگه‌داشته‌شده، والدین به‌واسطه پرهیز از مصایبی که بر دخترهای منحصرا به‌واسطه دختر بودن در جامعه وارد می‌شود، ترجیح می‌دهند دختردار نشوند.»
کشتار دخترهای و به شکلی زنده به‌گور کردن آنان، امروزه به‌ شکل سقط جنین دختر هنوز صورت می‌گیرد.

به‌نظر می‌رسد شناخت ارتباطات اجتماعی و فرهنگ جامعه‌ای که والدین در آن زندگی می‌کنند در ترجیح دخترزایی یا رد و انکار آن نقش موثر و معناداری دارد. » »


لینک کوتاه مطلب : http://www.shalamchenews.com/?p=95571

دیدگاه شما

معادله ی امنیتی * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.