تاریخ ارسال : ۲۲ فروردین ۱۳۹۷ ساعت : ۰۸:۱۸ 0 نظر چاپ این صفحه چاپ این صفحه

در مورد سازمان «اوج»؛ نامی که این روز ها فراوان می شنوید

روزنامه تماشا – نسرین شریف: اسم سازمان هنری رسانه ای «اوج» کی سر زبان ها افتاد؟ چند سال جلو بود که اسم «اوج» به گوش تان خورد؟ اندکی که فکر کنید یاد ماجراهایی در تهران می افتید. راستش نخستین بار این تهرانی ها بودند که با اسم سازمان هنری رسانه ای اوج آشنا گردیدند، آن هم وقتی در ترافیک های همه روزه و شبانه بیلبوردهایی را در مورد گفتگوها ایران و ۵+۱ می نگاه کردند. این بیلبوردها معمولی نبودند. سال ۹۲، درست در روزهایی که تیم مذاکره کننده مشغول بحث با کشورهای متفاوت بود، بیلبوردهایی با تیتر «صداقت آمریکایی» در سطح شهر تهران به چشم خورد، اما این عنوان بیلبوردها بود که جنجال برانگیز گردید. طرح هایی که در این بیلبوردها دیده می گردید نظر بیننده را به خودش جلب می کرد.

دو عکس سرشناس، مدت ها در شبکه های اجتماعی چرخیدند. اولی عکسی از دو مذاکره کننده بود که طرف آمریکایی یک سگ هار آماده هجوم را کنار دستش نگه داشته بود و مذاکره کننده ایرانی تک و تنها روبروی او نشسته بود. دومی، برنامه ای از دو مذاکره کننده بود که مقابل هم سر میز مذاکره نشسته بودند و مذاکره کننده آمریکایی با کت و شلوار نظامی و اسلحه ای که از زیر میز به طرف مذاکره کننده ایرانی با ریش پروفسوری گرفته، نشان داده می گردید. آن روزها شهرداری خودش را از هر تفسیری مبرا کرد و اظهار کرد که این بیلبوردها در کرایه نهادهای خصوصی اند. اما همان زمان سازمان هنری رسانه ای «اوج» در جوابیه ای به ارتباطات عمومی سازمان زیباسازی، از قرارداد بین این دو سازمان پرده برداشت.

اوج در اوج

آن روزها «اوج» مخفف سازمانی افراطی و مخالف گفتگوها اتمی بود، سازمانی که به گفته قبول کنندگان دولت نظریات گروه های مخالف دولت روحانی را ترویج می کرد. این نخستین بروز جدی سازمان «اوج» بود، سازمانی که مدیر جوانش با محاسن بلند، زیر ذره بین رفت و کنجکاوی ها در مورد ماهیت این سازمان و مدیرعاملش به یکی از موضوع های مطبوعاتی و حتی رسانه های متفاوت مجازی بدل گردید. اما سازمان هنری رسانه ای اوج چه جور سازمانی بود؟

اوج چه طور تشکیل شد؟

اما سازمان هنری رسانه ای اوج چه جور سازمانی بود؟اوج در معرفی خودش، خلاف قاعده معمول عمل کرد: اگر سری به سایت این سازمان بزنید خواهید دید که به جای معرفی موسسان یا هیات مدیره، شرحی از داعیه های شکل گیری و وظیفه ها این سازمان شرح داده شده است. نویسنده مطلب معرفی سایت سازمان اوج گفته است که برای تشکیل این نهاد که خودش را مردم نهاد می داند، چهار اصل مد نظر بوده: خلوص، تجربه، برنامه ریزی و جوانگرایی حقیقی. اما «رکن کلیدی که در وسط این چهار ستون قرار گرفته و عمود کلیدی خیمه اوج است، البته که همانا سکاندار و ناخدای کشتیِ طوفان زده انقلاب اسلامی است…

» » علی الظاهر از سال ۸۸ تا ۹۰ بحث در مورد شکل گیری این سازمان مطرح بوده و در نهایت سازمان هنری رسانه ای اوج با ۵ ماموریت شکل گرفته: «سیاست گذاریِ راهبردی در حوزه تولیدات هنری گفتمان انقلاب اسلامی، شناسایی و توانمندسازی موسسات یا استعدادهای جوان و خودجوش، سازماندهی و در نهایت توصیه تولید فرآورده ها حرفه ای، توزیع نظارت و بررسی فعالیت های گفته شده.» اما آیا تولیدات «اوج» منحصر به بیلبورد می شود؟

سازمان اوج

«» اما آیا تولیدات «اوج» منحصر به بیلبورد می شود؟«اوج» سازمانی است که زیادتر یادآور حوزه هنری دهه شصت است. حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی، در بدو شکل گیری مجموعه ای از هنرمندان در رشته های متفاوت را گرد آورد و تولیدات متفاوت، از کتاب و شعر و مجله گرفته تا فیلم و نقاشی را در دستور کار قرارداد. آن زمان حوزه محل تجمع هنرمندان انقلابی بود، آنهایی که تجلی آرمان های انقلاب را در کار هنری می نگاه کردند. سه دهه بعد، سازمان «اوج» با ماموریتی همانند وارد کار گردید؛ آنان به مرور زمان خانه طراحان انقلاب اسلامی، مرکز هنرهای نمایشی انقلاب اسلامی، خانه مستند انقلاب اسلامی، خانه فیلم داستانی انقلاب اسلامی، خانه انیمیشن انقلاب اسلامی و خانه سرود انقلاب اسلامی را راه اندازی نمودند و به سرعت هم نیروهای جوان را به کار گرفتند.

آنان بعد تعلیم به جوان ها به مرور زمان وارد عرصه تولید گردیدند. تبلور فرآورده ها اوج در شبکه افق دیده می شود؛ تلویزیونی که علی الظاهر قرار بود به صورت مستقل از سازمان صدا و سیما فعال شود و نیروهای جبهه انقلاب را تقویت نماید. آن روزها که «افق» به اسم «عصر» شناخته می گردید، هنوز آشکار نبود چه کسانی پشت این شبکه می باشند. وقتی مسئولان عالیرتبه نظام با ایجاد شبکه ای جدا از سازمان صدا و سیما مخالف کردند، «افق» با پشتیبانی گروهی از فعالین جریان های متمایل به انقلابی ها تشکیل شد.

بخش عمده ای از تولیدات آنان در راستای مستند، برنامه سازی، کلیپ و … از این شبکه پخش گردید. اما فکر نکنید که کار اوج منحصر به مشارکت با «افق» است. در حال حاضر شبکه های کودکان و نوجوانان مثل «نهال»، «امید» و «پویا» از تولیدات «اوج» استفاده می نمایند. همان طور که شبکه «مستند» هم مستندهای این سازمان را گهگاه پخش می کند. خانه سرود این سازمان هم کلیپ های متعددی تولید کرده که البته مشهورترین آنان، کلیپ های پر سروصدای امیر تتلو روی ناوچه و در خلیج فارس است.

اوج در اوج

احسان محمد حسنی ریاست سازمان هنری رسانه ای اوج

اوج از کجا پول می آورد؟

از همان روزهایی که بیلبوردها در سطح شهر دیده می گردید، خیلی ها کنجکاو بودند که بدانند این سازمان با پشتیبانی چه نهاد یا گروهی فعالیت می کند. آن روزها ارتباطات عمومی «اوج» کم سخن بود و تنها با ذکر این که موسسه های متفاوت مردم نهاد که عقاید مانندی داشته اند، سرمایه اولیه این سازمان را تامین کرده اند، اکتفا می کرد. آن زمان زیادتر از هر نهادی، اسم سپاه پاسداران به عنوان تامین کننده سرمایه «اوج» شنیده می گردید. آبان ماه ۹۳ بود که سردار رمضان شریف، مسئول ارتباطات عمومی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، در یک نشست خبری اظهار کرد: «موسسه اوج از همان شروع جهت گیری معینی را برای فعالیت در حوزه انقلاب، دفاع مقدس و بیداری اسلامی اعلام نمود که هر سه حوزه چسبندگی خاصی با حوزه فعالیت های سپاه پاسداران دارد.

از این منظر بدون مشارکت تنگاتنگ و پشتیبانی های نهادهایی مثل سپاه و ارتش این فعالیت به ثمر نمی رسید. این موسسه به ارزش نوع تعریفی که از فعالیت های خود داشته، توانسته زیادتر از ابزارها حمایتی سپاه برخوردار شود و به این ارزش اگر در آینده اشخاص دیگری هم بخواهند فعالیت هایی با همین مختصات داشته باشند، توان دارند از این پشتیبانی ها برخوردار گردند.» » گرچه مسئول ارتباطات عمومی سپاه در ادامه تاکید کرد که با توجه به رویکرد حمایتی سپاه از مجموعه اوج، تولیدات این مرکز را نمی شود الزاما خروجی و محصول رسمی مجموعه سپاه دانست، بعدها هم مدیرعامل «اوج» در نشست خبری اش تاکید کرد که «افتخار سازمان اوج این است که از هیچ سفارتخانه بیگانه پول نمی گیرد و با افتخار از سپاه پاسداران پشتیبانی می گیرد.»

اوج چه می کند؟

»گفتیم که اوج تا کنون فیلم ها و برنامه های متعددی تولید کرده؛ به طور مثال مستندهای متنوع و متعددی در مورد تاریخ معاصر ساخته که مشهورترین آنان مربوط به نخست وزیران دوره محمدرضا پهلوی است اما مشهورترین اقدامات «اوج» به فیلم های سینمایی ربط پیدا می نماید. از سال ۱۳۹۴ بود که سازمان به ساخت فیلم علاقه پیدا کرد، آن هم با پروژه ای از ابراهیم حاتمی کیا، «بادیگارد» فیلمی بود که حاتمی کیا مشارکت خود با اوج را با آن شروع نمود. حاتمی کیا پیشینه مشارکت با نهادهای انقلابی، از روایت فتح تا سپاه را داشت. اما همیشه این ارتباط به سبب تعارض بین خواست سرمایه گذاران و فیلمساز دچار اختلال می گردید

اما همیشه این ارتباط به سبب تعارض بین خواست سرمایه گذاران و فیلمساز دچار اختلال می شدولی حسنی با پشتیبانی همه جانبه از حاتمی کیا، به وی کمک کرد تا فیلمش را با خیال راحت بسازد. این یک شروع بود و در پی آن دو فیلم «ایستاده در غبار» و «هیهات» هم تولید گردید. اولی را محمد حسین مهدویان ساخته بود؛ او که سریال «آخرین روزهای زمستان» را در مورد حسن باقری ساخته بود، قصد داشت فیلمی به اسم «ژنرال» بسازد اما دولت مجوز فیلم را صادر نکرد و مهدویان به فکر افتاد تا یک داکیودراما را کارگردانی کند: این بار در مورد یک سردار دیگر جنگ، احمد متوسلیان. « «اوج» در قراردادی با مهدویان، به وی این امکان را داد تا هم فیلم و هم سریالی را کارگردانی کند. همین فیلم بود که در جشنواره سه سال پیش، کلی سروصدا کرد و حتی زیادتر از «بادیگارد» به چشم آمد.

««هیهات» هم یک تجربه تازه بود؛ فیلمی در مورد عاشورا و محرم که قرار بود مضامین این واقعه را در دنیای امروز افتتاح کند. کارگردان های جوانی مثل روح الله حجازی، دانش اقباشاوی، هادی مقدم دوست و هادی نائیجی اپیزودهای این فیلم را کارگردانی کردند. این یک شروع برای «اوج» بود؛ او موفق شده بود سه فیلم متمایز را تولید کند، روندی که طی دو سال موخر ادامه پیدا کرده و فیلم هایی مثل «سوءتفاهم»، «به وقت شام»، «تنگه ابوقریب» و «فهرست مقدس» را تولید کرد.

اوج در اوج

فیلم سوءتفاهم

به چه سبب سریال می سازد؟

««اوج» در مورد معیار انتخاب هایش چندان توضیحی نداده، اما رویکرد آن طی دو سال موخر نشان می دهد که برای آنان هم مثل هر نهاد حکومتی، مضمون با اهمیت است. تنها خصوصیت با اهمیت این نهاد، مشارکت با گروه های حرفه ای اما مورد تایید رسانه های مربوط به یک جریان فکری است. حاتمی کیا که چهره مورد تایید است اما باقی فیلمسازان از طیف کسانی اند که حداقل یک فیلم آنان مورد تایید نهادهای انقلابی و به ویژه رسانه های مربوط به آنان قرار گرفته است. « «سوءتفاهم» ساخته احمدرضا معتمدی است که یکی از چهره های تئوریک و معتقد است، «هیهات» ساخته چهار کارگردان است که همه آنان فیلم هایی مورد تایید رسانه های حزب اللهی را ساخته اند.

««تنگه ابوقریب» ساخته بهرام توکلی گرچه محصول روشنفکرانه«اوج» به شمار می رود، اما تهیه کننده آنه، فیلم «ویلایی ها» را تهیه کرده است. گرچه در پیشینه او فیلم هایی مثل «ابد و یک روز» و آثاری مثل «اینجا بدون من» و «آسمان زرد کم عمق » دیده می شود اما بعد «ویلایی ها» با پیشنهاد ساخت فیلمی برای اوج مطرح گردید. اصلا همین رویکرد است که موجب شده «اوج» وارد عرصه تولید سریال هم بشود: «پایتخت» سریال محبوبی است که هم چهره های سیاسی و هم عموم مردم از آن استقبال کرده اند، در نتیجه آنان در رویکرد تازه شان «پایتخت» را با این ایده که ربطی به حوادث منطقه پیدا کند، تولید کرده اند. سریال های دیگر این سازمان هم قابل ملاحظه اند:

« سریال های دیگر این سازمان هم قابل ملاحظه اند:«آسمان من» سریالی است در مورد تیم مراقبت پرواز که با یک واقعه ی تازه مواجه می گردند، سریال «آشوب» به کارگردانی امیر پوروزیری و تهیه کنندگی مهدی همایونفر (مدیرعامل پیشین روایت فتح) یکی از فرآورده ها جنگی این سازمان است که فعلا در فاز تولید است. « «در میان خاکستر» به کارگردانی و نویسندگی سجاد امیریزدانی و تهیه کنندگی مهدی همایونفر به اتفاقات خرمشهر بین سال های ۱۳۵۷ تا ۱۳۵۹ می پردازد، «گیله وا» به کارگردانی اردلان عاشوری در مورد روزهای انتهایی جنگ جهانی اول، قحطی ایران و قیام جنگل است. « «هنگام بیداری» به کارگردانی سیروس مقدم از برنامه های تازه «اوج» است و «سر دلبران» به کارگردانی محمد حسین لطیفی به موضوع سبک زندگی و نقش مسجد در زندگی عموم مردم می پردازد.

خواهید دید؟ تمام این آثار یک جریان فکری را دنبال می نمایند و فارغ از این که سازندگان چه کسانی می باشند، تماما در خدمت اغراض «اوج» پیش می روند.

کارنامه اوج

راستش «اوج» موفق ترین سازمان هنری مربوط به انقلاب است که فعالانه در همه زمینه ها، جز مطبوعات حاضر است. در حالی که حوزه هنری تمرکز خودش را روی انتشار کتاب، تولید مستند و پخش فیلم سینمایی گذاشته و دیگر مثل پیشین فیلم تولید نمی کند. تلویزیون دچار مشکلات عدیده مالی است و موسساتی مثل موسسه شهید آوینی و روایت فتح هم مشکلات بروکراتیک و ایدئولوژیک در تولید فیلم دارند. « «اوج» با سرمایه گذاری روی فیلم ها توانسته جریان جدیدی را شکل دهد. بعضی بیان می کنند دست و دلبازی در تولید سبب کلیدی است. خب، نمی شود از سرمایه گذاری های کلان «اوج» به سادگی گذشت.

وقتی که شبکه «عصر» در حال مبدل شدن به «افق» بود، یکی از مسئولان وقت صدا و سیما بیان کرد که بعضی، نرخ تولیدات را بالا برده اند؛ اشاره ای گنگ به افزایش دستمزدها به دست سازمان «اوج». اما سرمایه گذاری معقول روی فیلم ها تنها یک سبب است. کوشش برای جذب حداکثری سینماگران هم رویکردی است که حداقل در سال ۹۶ از جانب این سازمان دیده شده؛ گرچه این سازمان هم مثل باقی نهادها خطوط قرمز ایدئولوژیک دارد اما به نسبت باقی ارگان ها با دست بازتری عمل می نماید و افرادی با سلایق متفاوت را برای مستندسازی، ساخت سریال و فیلم می پذیرد. اکنون که کارنامه اوج را می نگریم قیاس ای در ذهن مان شکل می گیرد: اگر در دهه های قبل، بنیاد سینمایی فارابی، سرمایه گذار و جهت دهنده به تولیدات سینمای ایران بود، اکنون به نظر می آید که «اوج» توانسته خط فکری اش را زیادتر از این نهاد گسترش دهد.

ماموریت اوج چیست؟

این مهمترین مساله است: «اوج» فعلا جای تهی نهادهای فرهنگی و هنری دیگر را پر کرده است. اگر نهادهای دیگر از بیت المال پول می گیرند و کار نمی کنند، این سازمان کوشش می نماید که آثار طبق الگوهای مد نظر جریان های منتسب به انقلاب را تولید کند. این که تولیدات این نهاد، به صرفه است یا نه، اقتصادی است یا غیر اقتصادی، مؤثر است یا بی تاثیر، به زمان احتیاج دارد؛ فیلم هایی که تا کنون تولیدی کرده طبق معمول فروش معقولی داشته اند اما فروش معقول دلیلی بر موثر بودن نیست، باید دید این فیلم ها بیننده عام و خاص را چقدر درگیر ایده های تولیدکنندگان کرده اند و آیا دغدغه های مشترک بین آنان ایجاد شده یا خیر. آیا «پایتخت» توانسته نا عدالتی داعش را نشان دهد یا این که این مساله ای حاشیه ای در سریال فرض شده است.

آیا «به وقت شام» جواب منطقی به سؤال بیننده ایرانی در مورد جنگ سوریه داده یا این که منحصرا در سانحه چکیده شده و این جنگ بستری برای یک فیلم اکشن بوده است. آیا «تنگه ابوقریب» غربت نیروهای ایرانی را در میدان دوئل نشان داده یا تنها تجربه ای در میزانسن بوده است و مهمتر این که این هزینه ها ارزش اش را داشته یا نه. اوج با شفافیت توان دارد به فهم همه ما کمک کند؛ این که چقدر هزینه کرده، چه برنامه ای برای آینده دارد و تا تا چه اندازه به سینماگران حرفه ای روی خوش نشان می دهد. این سازمان در عرصه تولید از تمام تشکیلات دولتی و حکومتی پیشی گرفته و بیشتر از هر چیز، بدل به همان سازمانی شده که زیادی از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در ذهن دارند: تولیدکننده آثار صوتی و عکسی متناسب با ایدئولوژی رسمی کشور. این همان برگ پیروز ای است که فعلا اوج را دوست داشتنی نهادها کرده است.


لینک کوتاه مطلب : http://www.shalamchenews.com/?p=95444

دیدگاه شما

معادله ی امنیتی * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.