تاریخ ارسال : ۰۵ دی ۱۳۹۶ ساعت : ۰۸:۵۱ 0 نظر چاپ این صفحه چاپ این صفحه

سیاست گذاری برای مقابله با فقر در ایران

دکتر موسی غنی نژاد در روزنامه دنیای اقتصاد درج کرد: ریاست جمهوری موقع عرضه لایحه بودجه سال ۱۳۹۷ در مجلس، مقابله با فقر از مسیر اشتغال زایی را یکی از مبانی کلیدی بودجه خود اعلام نمود. مطابق تبصره ۱۸ لایحه بودجه، دولت اذن یافته تا ۱۰۰ درصد مراجع حاصل از مابه التفاوت نرخ حامل های انرژی در سال ۱۳۹۷ نسبت به اوائل سال ۱۳۹۶ را به حساب خاصی نزد خزانه داری کل واریز کند.  این شیوه های «دوپینگی» و «پول پاشی» اشتغال زایی و مقابله با فقر مکررا در گذشته تجربه شده اما هیچ گاه نتیجه مطلوبی به بار نیاورده هست.    در اتاق های تفکر دولت چه می گذرد که برای اشتغال زایی و مقابله با فقر چنین سطح از آنالیز و سیاست گذاری در بودجه ریزی دولت مطرح می شود؟ دولت دهم با طرح هدفمند کردن یارانه ها، مابه التفاوت افزایش نرخ حامل های انرژی را مبدل به یارانه نقدی مستقیم کرد، دولت دوازدهم قصد دارد آن را بصورت یارانه طرحهای اشتغال زا توزیع کند. هر دو دولت علی الظاهر راه حل معضلات اقتصادی را در پول پاشی می دانند. تفاوت دیدگاهی این دو رویکرد از لحاظ علمی واقعا چقدر است؟ سیاست گذاری برای مقابله با فقر لازم هست در چنین چارچوب های آسان انگارانه ای صورت گیرد؟
ثروت معنا مخالف فقر هست و جست وجو برای یافتن رمز ثروتمند شدن جوامع در واقع چیزی نیست جز کوشش برای غلبه بر فقر. اقتصاددانان از همان شروع پی بردند که قدرت تولید ثروت جوامع، تابعی از چگونگی کارکرد نظام بازار در آنان هست.    ..
  آخرین یافته های پژوهشی در مورد فقر و شیوه های موثر مقابله با آن بیشترین تاکید را روی اصلاحات اقتصادی متمرکز به بازار می گذارد.
  در شرایطی که سیاست های اعلام گردیده قوانین زدایی رنگ باخته اند، نهادهای سرکوبگر بازار مثل سازمان پشتیبانی بشدت فعال شده اند و فشارهای مالیاتی دولت بر تولید کنندگان فزونی گرفته هست، چه طور میتوان انتظار داشت بخش شخصی حقیقی وارد میدان گردد و پرچم اشتغال زایی برافرازد؟ خوب تر نیست دولت مراجع حاصل از افزایش نرخ حامل های انرژی را برای کاستن از فشار مالیاتی به کار گیرد و نهادهای سرکوبگر بازار را به مرخصی بفرستد؟


لینک کوتاه مطلب : http://www.shalamchenews.com/?p=80603

دیدگاه شما

معادله ی امنیتی * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.