تاریخ ارسال : ۱۳ آذر ۱۳۹۶ ساعت : ۰۷:۱۲ 0 نظر چاپ این صفحه چاپ این صفحه

شرایط این مسکن عادی نیست!

آ آن عکس آرمانی که در سینما و تلویزیون دنیا بار دکتر های خیالی کرده اند در منظومه ی روزگار قریب واقعاً وجود داشته و کیانوش عیاری با ظرافت و وسواس و لطافت توانسته، بی سقوط در ورطه ی احساس هایی گری، تراش دل خواه و سینمایی اش را روی الگوی زندگانی، کوشش و فوت دکتر فرزانه و عمیقاً آدم دوست، دکتر محمد قریب فقید، پیاده کند.  » » این جملات از زیباترین و دقیق ترین یادداشت هایی بود که در وقت پخش سریال روزگار قریب به قلم یکی از سینمایی نویسان مرحوم ایرج کریمی خواندم و مفهومی دقیق آن را میتوان در ساخته های سینمایی و تلویزیونی کیانوش عیاری دید.  ١١     چندین سال بعد از ساخت سریال های «هزاران چشم»، «روزگار قریب» لازم هست خرسند بود که کیانوش عیاری با تمام فراز ونشیب ها و حوادثی که بر سر اکران دو فیلم «خانه پدری» و «کاناپه» آمد، به دعوت رسانه ملی جواب مثبت داد و ساخت «٨٧ متر»را آغاز کرد. سریالی که در وقت معاصر روایت می گردد، علی الظاهر سفارش ساخت این مجموعه سال ها پیش به عیاری داده گردید و مجالی برای ساخت آن مهیا نبود و بالاخره چند ماهی هست که کیانوش عیاری و گروه خود ساخت این مجموعه را آغاز کرده اند. ..    دیدن کیانوش عیاری پشت مانیتور و در حال کار حس مطلوبی هست، شاید کمتر فیلمسازی بعد از گذشت چندین سال از ساخت فیلم هایی که همان طور مهر توقیف بر پیشانی دارند، داعیه ای برای ادامه دارا باشد، اما عیاری در این سال ها بی آنکه از حرفش کوتاه بیاید صرفا خواستار اکران بدون ممیزی فیلم هایش هست و بی هیچ حاشیه و سخن اضافه ای در انتظار هست تا وقت تکلیف فیلم هایش را مشخص کند.  اما اینجا صحیح چند دقیقه ای پیش ازآغاز تصویربرداری یکی از پلان های کلیدی سریال، همهمه کارگرانی هست که لازم هست در صحنه حضور دارا باشند و مساعدت کنند تا اثاثیه کامیون ها به داخل مسکن آورده گردد و موجب می گردد چند دقیقه ای از خارج مسکن نگاهی به چگونگی اعمال پلان دارا باشیم… .    ..مراقب برگاش باش  با شمارش عیاری تصویربرداری آغاز می گردد، کارگر با گلدانی در دست از پشت کامیون به طرف مسکن حرکت می کند و علی دهکردی پشت سر او حرکت می کند. تقریبا تمام عوامل و بازیگران در کوچه می باشند و مشغول تمرین پلانی که قرار هست چند دقیقه دیگر گرفته گردد، هر از چند گاهی همسایه ای که در مسکن مواجهی ساکن هست از گوشه پنجره نگاهی به کوچه می اندازد و از بازیگران و عوامل پشت دوربین می پرسد چیزی احتیاج دارند که برایشان بیاورد؟ ما بین تمرین ها مجال مطلوبی هست که از عیاری در مورد شرایط حال حاضر و همکاری با تلویزیون بپرسیم، عیاری می گوید تا به امروز همکاری مطلوبی بین او و تلویزیون بوده هست.» اما سال ها پیش عیاری خلال ساخت سریال «روزگار قریب» فیلم «بیدار شو ارزو» را ساخت و وقت مدت زمان طولانی ساخت سریال او را از ساخت فیلمی سینمایی منصرف نکرد.   از او می پرسم محتمل هست «٨٧ متر» آخرین ساخته تلویزیونی او باشد؟ او می گوید: «هیچ چیز قابل حدس نیست اما احتمالا فیلم می سازم و پیشنهاد ای در ذهن دارم که حتما آن را مبدل به یک فیلم سینمایی خواهم کرد.     تعداد آثار تلویزیونی در کارنامه علی دهکردی کم نیست، اما حتما سریال«در قلب من» برای بسیاری از مخاطب های تلویزیون خاطره انگیز هست، هرچند که فعالیت های صنفی و حضور در انجمن بازیگران مسکن سینما کمی دغدغه های ذهنی این بازیگر و کارگردان را زیادتر کرده، اما او همان طور عاشق شغل اش هست و از تجربه های تازه لذت می برد.  از علی دهکردی در مورد تجربه بازی در این مجموعه می پرسم و می گوید: «به عنوان بازیگر پیشتر به این مبحث اشاره کرده بودم که کار با کیانوش عیاری حسرت برانگیز هست.   دهکردی در میان گفت وگو هایش به یاد یکی از آثار عیاری می افتد و می گوید: «زمانی که این فیلم را می نگاه کردم، تفکر می کردم به جز بازیگرانی که در فیلم به سر می برند نمی گردید بازیگران دیگری متصور بود، حتی به یاد دارم محلی خواندم که او کاندید اهایی برای بازیگر هم داشته اما انتخاب همگی آنان شرایط خاص خودش را داشته، اتفاقا همین خصوصیت آقای عیاری و نگاه خاصش به بازیگری موجب گردید تا سال سابق انجمن بازیگران مسکن سینما نشستی ترتیب بدهد که او اختصاصا در مورد بازیگری در سینما سخن بزند و بالاخره این ایام خوشحالم که افتخار همکاری با او را دارم».   دهکردی گفت وگو در مورد خصوصیت نقش اش در این مجموعه را به وقت پخش سریال موکول می کند؛ درنهایت گفت وگو هایش را با سفارش ای به همه افرادی که دوست دارند وارد شغل بازیگری گردند، تمام می کند: «خواهشم این هست خانواده هایی که علاقه مندند فرزندانشان به شغل بازیگری وارد گردند، نسبت به آگهی های جذب بازیگر دلواپس باشند، چراکه بسیاری از این آگهی ها از مراجع دارای صلاحیت منتشر نمی شود؛ مراجع قانونی مانند مسکن سینما، مسکن تئاتر به طور اساسی چیزی بعنوان دریافت پول و انجام آزمایش بازیگری ندارند و از نظر انجمن بازیگران مسکن سینما  و آموزشگاه های فرهنگی و هنری مربوط با وزارت ارشاد دریافت پول و انجام آزمایش بازیگری قانونی نیست.   شبنم عرفی نژاد دستیار کارگردان که سالها هست تجربه کار در کنار عیاری و عنوان کارگردان فیلم بلند «پشت در خبری نیست» را در کارنامه دارد، همه چیز را به توجه با عیاری چک می کند و فریبا کامران و دیبا زاهدی را برای پلان بعدی مهیا می کند. « قرار هست دو خانواده که مسکن به هر دوی آنان به فروش دست یافته شده هست در این مسکن ساکن شوند! فریبا کامران بازیگر گزیده کاری هست، اما بی شک همان نقش هایی که از او در سینما، تلویزیون و خصوصا تئاتر دیده ایم در ذهنمان پایدار شده هست، این نخستین بار نیست که کامران مقابل دوربین عیاری ایفای نقش می کند. «کاناپه» نخستین تجربه همکاری مشترک او با عیاری بود، فیلمی که در لیست فیلم های توقیفی جای گرفته هست و آشکار نیست به نمایش گذاشته گردد یا خیر، اما حضور فریبا کامران در این فیلم آن مقدار درخشان هست که نمی گردد بازیگر دیگری را جای او متصور بود. در این فیلم آن مقدار داستان پررنگ هست که مسائل حاشیه ای آن دیده نمی گردد و خوشحالم در ریسکی که آقای عیاری به خرج داد سهیم بودم. بالاخره به زعم من بعنوان بازیگر کار مقابل دوربین او راحت می گردد و صحیح مانند زندگانی با همان حقیقت کار می کنی.
در این سریال هم نقش مادر خانواده پوردورانی را ایفا می کنم که درگیر مشکلات و حاشیه های رخدادی هست که برای آنان پیش آمده هست و نقش را دوست دارم».  او در قسمت دیگری از گفت وگو هایش از تجربه حضور در تلویزیون عنوان کرد: «این دو مدیوم از حهت هایی با هم متمایز می باشند اما بنظرم هنگامی در سریالی اینچنینی حضور داری، تفاوت مدیوم ها خیلی ارزشمند نیست و بنظرم هر بازیگری از کارکردن در چنین مجموعه ای استقبال می نماید. بازیگری در این سریال برایم متمایز تر است؛ همه چیز اینجا حقیقی اتفاق می افتد و نقش ابعاد آدمی و حقیقی دارد، برای خودم بازی نکردن زیاد لذت قسمت هست و اینجا به نوعی دقیق همان محلی هست که میتوان از هر لحظه بازیگری لذت برد». فریبا کامران با کارتونی در دست کنار در ایستاده هست و دیبا زاهدی هم با وسایلی در دست کنارش ایستاده؛ با شمارش عیاری ضبط آغاز می گردد.
شاید به زعم بسیاری این پلان لازم هست خیلی آسان صورت پذیرد اما علی الظاهر از نظر کارگردان ریزه کاری هایی احتیاج دارد که منتج به تمرین و برداشت های بسیاری می گردد. در واپسین ساعت های کار، حسن آقاکریمی مدیر تولید این مجموعه تلویزیونی که سالها هست با عیاری همکاری می کند، در مورد شرایط تولید این سریال می گوید: «بعد از توقیف دو فیلم «خانه پدری» و «کاناپه» آقای عیاری خیلی داعیه ای برای ساخت سریال نداشت، آن دو فیلم قرض هایی برایش باقی گذاشته بود؛ بویژه فیلم کاناپه و دوستان و مدیران هم لطف کردند و بعد از اینکه فیلم مبتلا مشکل گردید از پرداخت وامش امساک کردند. به هر حال برپایه قول و پایبندیی که سال ها پیش آقای عیاری بابت ساخت این سریال به تلویزیون داده بود، ساخت سریال را آغاز کرد».  او در قسمت دیگری از گفت وگو هایش از مراحل انتخاب بازیگران مجموعه گفت وگو کرد و عنوان کرد: «یکی، دو بازیگر معروف می باشند که آقای عیاری علاقه مند به همکاری با آنهاست که مهران رجبی من جمله آنهاست و آقای عیاری علاقه مند بود در این پروژه حضور دارا باشد و به سبب مشغله های آقای رجبی لازم هست مدتی حوصله می کردیم تا به پروژه ملحق گردد و بالاخره این رقم خورد. او دنبال کرد: «اساسا برای آقای عیاری تفاوتی ندارد سریال می سازد یا فیلم ٧٠میلی متری، یا فیلم کوتاه یا یک فیلم سینمایی. او یک شیوه برای کارش انتخاب کرده و آن هم توجه و وسواسی هست که برای کارش قائل هست. به علاوه اینکه اغلب در ٢٠سالی که با او کار می کنم، فیلم نامه منسجمی از قبل مهیا نیست، طرح ها یا چکیده داستان هایی هست که آقای عیاری متناسب با شرایط کار آن را بسط می دهد.   امید دارم مدیران صداوسیما همان طور که در مورد سریال روزگار قریب با حسن نیت برخورد کردند با این سریال هم همین کار را انجام دهند. زیرا حتما پشیمان نخواهند گردید و این سریال از مثال های درخشان سریال سازی تلویزیون خواهد شد». سوءتفاهم های جاری در مورد آثار آقای عیاری به زعم من به سبب روند سازی کارهایش هست. در مورد سریال «٨٧ متر» هم لازم هست بگویم تا آقای عیاری کارش تام و پایانی نشود، به تلویزیون نخواهد داد. در مورد سریال روزگار قریب هم شرایط به این شکل بود. اما ما در مورد امروز سخن می زنیم.


لینک کوتاه مطلب : http://www.shalamchenews.com/?p=77497

دیدگاه شما

معادله ی امنیتی * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.