تاریخ ارسال : ۲۷ خرداد ۱۳۹۵ ساعت : ۱۰:۴۳ 0 نظر چاپ این صفحه چاپ این صفحه

شرح دعای روز نهم ماه مبارک رمضان

بسم الله الرحمن الرحیم

«اللَّهُمَّ اجْعَلْنِی فِیهِ مِنَ الْمُتَوَکِّلِینَ عَلَیْکَ
ای خدا مرا در این روز از آنان که بر تو توکل کنند

وَ اجْعَلْنِی فِیهِ مِنَ الْفَائِزِینَ لَدَیْکَ
و نزد تو فوز و سعادت یابند قرار ده

وَ اجْعَلْنِی فِیهِ مِنَ الْمُقَرَّبِینَ إِلَیْکَ
و مرا از آنان که مقربان درگاه تو باشند قرار ده

بِإِحْسَانِکَ یَا غَایَهَ الطَّالِبِین
به حق احسانت، ای نهایت آرزوی جویندگان!».

فراز اول و درس اول: خدیا من را از متوکلین قرار بده

مفهوم شناسی توکل:
توکل از ماده وکالت و از دیدگاه قرآن و حدیث، اعتماد و تکیه کردن بر خداست، ولی و وکیل خود قرار دادن اوست. توکل آن است که انسان در همه کارهای خود خداوند را وکیل خود قرار داده و بر او اعتماد نماید و چون سر چشمه همه قدرتها خداست تنها او را مؤثر بداند. توکل ثمره توحید افعالی است زیرا هنگامی که به مرحله ای از رشد معنوی ارتقا می یابد که تحقق هر پدیده ای رادر جهان هستی مرتبط با ارده ی آفریدگار هستی می بیند، طبعاً امید خویش را از خود و دیگران منقطع ساخته تنها بر او جل و علا تکیه و اعتماد خواهد کرد. نقطه مقابل اعتماد توکل بر خدای متعال اعتماد و چشم امید به غیر داشتن است. [۱]

علامه مجلسی در کتاب بحار الانوار روایتی را ازپیامبر اکرم(صلی لله علی و اله) نقل می کند که به خوبی معنای توکل در آن روشن می شود: نقل شده است پیامبر اکرم(صلی الله علیه و اله و سلم) ازجبرئیل امین پرسیدند: توکل چیست؟ پاسخ داد: «َ الْعِلْمُ بِأَنَّ الْمَخْلُوقَ لَا یَضُرُّ وَ لَا یَنْفَعُ وَ لَا یُعْطِی وَ لَا یَمْنَعُ وَ اسْتِعْمَالُ الْیَأْسِ مِنَ الْخَلْقِ فَإِذَا کَانَ الْعَبْدُ کَذَلِکَ لَمْ یَعْمَلْ لِأَحَدٍ سِوَى اللَّهِ وَ لَمْ یَرْجُ وَ لَمْ یَخَفْ سِوَى اللَّهِ وَ لَمْ یَطْمَعْ فِی أَحَدٍ سِوَى اللَّهِ فَهَذَا هُوَ التَّوَکُّل‏؛[۲]دانستن این واقعیت که مخلوق نه ضرر می رساند و نه سود، و نه عطا می کند و نه محروم می سازد از خلق مأیوس بودن است. هنگامی که بنده ای چنین شد، جز برای خدا کار نمی کند و به غیر او امید نداشته و از غیر او پروا ندارد و جز به او به هیچ کس طمعی نداشته و دل نمی بندد. این حقیقت توکل است»

حد توکل در روایات
در کتاب شریف کافی ابوبصیر از امام صادق (علیه‌السلام) نقل می‌کند که امام علیه‌السلام فرمودند: هر چیزی حدی دارد. گفتم: فدای شما شوم حد توکل بر خدا چیست؟ حضرت فرمود: «یقین». گفتم: حد یقین چیست؟ حضرت فرمود: «أَلَّا تَخَافَ مَعَ اللَّهِ شَیْئا؛[۳] با خدا از چیزی نترسی.» اگر انسان این‌گونه شود یقینش کامل است و با وجود یقین کامل می‌تواند توکل کامل هم داشته باشد. بنابراین برای رسیدن به توکل باید یقین داشت و حد یقین هم به این است که از غیر از خدا ترسی نداشته باشیم.

توکل و رضا؛ دو رکن از ارکان ایمان
در کافی از امام صادق (علیه‌السلام) نقل شده است که حضرت فرمود: قَالَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ علیه‌السلام: الْإِیمَانُ أَرْبَعَهُ أَرْکَانٍ: الرِّضَا بِقَضَاءِ اللَّهِ وَ التَّوَکُّلُ عَلَى اللَّهِ وَ تَفْوِیضُ الْأَمْرِ إِلَى اللَّهِ وَ التَّسْلِیمُ لِأَمْرِ اللَّه؛‏[۴] امیرالمؤمنین علیه‌السلام فرمود: ایمان چهار پایه است؛ رضا به قضای خدا و توکل بر خدا و واگذاری امر به خدا و تسلیم شدن در برابر امر خدا.» در بحث‌های گذشته رابطه بین توکل و ایمان را به طور خاص از آیات قرآن استفاده کردیم (وَعَلَى اللّهِ فَتَوَکَّلُواْ إِن کُنتُم مُّؤْمِنِینَ)[ مائده/۲۳]. بنا بر نقل این روایت، امیرالمؤمنین علیه‌السلام می‌فرماید: توکل یکی از پایه‌های ایمان است. همچنین راضی بودن به قضای الهی پایه‌ای دیگر از ایمان شمرده شده است. بنابراین روشن می‌شود که بین توکل و رضا خویشاوندی خاصی وجود دارد. در جلسات گذشته هم گفتیم: در روایت معارج خدای متعال توکل و راضی بودن به قسمت الهی را بهترین اعمال معرفی کرده است.

فراز دوم دعا: خدیا من را از سعادتمندان قرار بده
وَ اجْعَلْنِی فِیهِ مِنَ الْفَائِزِینَ لَدَیْکَ………..و نزد تو فوز و سعادت یابند قرار ده

در فرهنگ و جهان بینی السلامی کسانی به خوشبختی و سعادت واقعی نائل می شوند که علاوه بر توجه به نیاز های مادی و دنیوی اهتمام خاص و جدی به حیات ابدی داشته باشند و با ملزم کردن خود به آداب و آموزه های ناب اسلامی زندگی خود را بر اساس آن معارف تنظیم و تطبیق نمایند این چنین افرادی علاوه بر تلاش و کوشش در جهت نیل به این هدف والا همواره از خدای متعال برای دست یابی به این فیض مدد می جویند: « وَ مِنْهُمْ مَنْ یَقُولُ رَبَّنا آتِنا فِی الدُّنْیا حَسَنَهً وَ فِی الْآخِرَهِ حَسَنَهً وَ قِنا عَذابَ النَّارِ، أُولئِکَ لَهُمْ نَصیبٌ مِمَّا کَسَبُوا وَ اللَّهُ سَریعُ الْحِسابِ؛[بقره/۲۰۲و۲۰۱] و بعضى مى‏گویند: «پروردگارا! به ما در دنیا (نیکى) عطا کن! و در آخرت نیز (نیکى) مرحمت فرما! و ما را از عذابِ آتش نگاه دار!» آنها از کار (و دعاى) خود، نصیب و بهره‏اى دارند و خداوند، سریع الحساب است».

فراز سوم دعا: خدایا من را در زمره ی مقربان درگات قرار بده

مقربان درگاه الهی چه کسانی هستند؟
۱-اصلاح کننده گان بین مردم: در منابع روایی از امام کاظم (علیه السلام) این چنین نقل شده است: «در انجیل نوشته شده خوشا به حال کسانی که میان مردم صلح و آشتی برقرار می کنند، اینان در روز قیامت مقربان درگاه حق هستند.»[۵]

۲-اخلاص و یقین در عمل: در منابع روایی از امیرمومنان علی (علیه السلام) این چنین نقل شده است: «لازم است که شما اهل اخلاص راستین و یقین نیکو باشید زیرا این دو ویژگی برترین عبادت مقربان است.» [۶]

۳-ایمان و عقیده نیکو: در کتاب غرر الحکم از امام علی (علیه السلام) نقل شده است: «مقرب ‌ترین انسان ها به خداوند کسی است که ایمان نیکوتری دارد.»[۷]

۴- اهل صدق و راستی هستند: و همچنین در کتاب غرر الحکم از امام علی (علیه السلام) نقل شده است: «نزدیکترین بندگان به خداوند، کسی است که بیش از دیگران حق را هر چند که حق به زیانش باشد، می گوید و بیش از دیگران به حق عمل می کند، هر چند که حق برخلاف باشد.»[۸]

۵-خوش اخلاق ترین افراد: در کتاب شریف کافی از امام زین العابدین (علیه السلام) نقل شده است: «مقرب ترین شما به خداوند خوش‌ اخلاق ترین شما است.»[۹]

۶- متواضعان و فرو تنان: در کتاب شریف کافی از امام صادق (علیه السلام) نقل شده است: «یکی از وحی های خداوند به داود (ع) این بود:« ای داود! همانطور که اهل تواضع مقرب ترین مردم به خدایند متکبران دورترین مردم از خدایند.»[۱۰]

سخن آخر: به حق احسانت، ای نهایت آرزوی جویندگان! ما را از جمله سعادتمندان و مقربان درگاهت قرار بده.

پی نوشت ها:
[۱]. فرهنگ صفات، عبا اسماعیلی یزدی: ص۳۰۱.
[۲]. بحار الأنوار: ج‏۶۸، ص۱۳۸، ح۲۳.
[۳]. الکافی، ج۲، ص ۵۷.
[۴]. الکافی، ج۲، ص۵۶.
[۵]. تحف العقول: ص ۳۹۳.
[۶]. غررالحکم، حکمت ۶۱۵۹.
[۷]. همان، حکمت ۳۱۹۳.
[۸]. غررالحکم، حکمت ۳۲۴۳.
[۹]. الکافی، ج ۸، ص ۶۹.
[۱۰]. کافی، ج ۲، ص ۱۲۳.

منبع: وی سایت رهروان ولایت


لینک کوتاه مطلب : http://www.shalamchenews.com/?p=18884

برچسب ها:
, , ,

دیدگاه شما

معادله ی امنیتی * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.