تاریخ ارسال : ۲۳ آذر ۱۳۹۶ ساعت : ۰۸:۴۶ 0 نظر چاپ این صفحه چاپ این صفحه

شرم می کنم برخی تئاترها را با خانواده ببینم

به گزارش شلمچه نیوز به نقل از گروه رسانه های خبرگزاری تسنیم، نوروزی علاوه بر تلویزیون، در تئاتر هم حتما جزو خوب ترین بازیگران مرد دو دهه موخر بوده و در اجراهای مطرحی به ایفای نقش پرداخته هست. .. و بازی در نمایش‌های افرا، رومولوس کبیر، گالیله، یک دامن ماه و ستاره، خارجی، دژاوو، و فوت فروشنده و… در ذهن تماشاگر تئاتری یک حضور نیرومند را تداعی می‌کند.

همچنین، نویسندگی و کارگردانی نمایش‌های «می‌رم روزنامه بخرم»، «شما خانمی با مانتوی آبی ندیدید» و کارگردانی نمایش «بر فراز برجک‌ها» را در کارنامه خود دارد. او بتازگی نمایشی را به اسم «ما برای همیشه در قطب می‌مانیم» در کافه تریای سالن «چهارسو»ی مجموعه تئاتر شهر به نویسندگی و کارگردانی خود درحال اجرا دارد. این اجرا بهانه‌ای گردید تا با او درباره تجربه موخر کارگردانی‌اش گفت‌وگو کنیم.

همین‌طور مسائل و مشکلات امروز تئاتر، تئاتر تجاری، تماشاخانه‌های شخصی و البته حضور چهره‌های سینمایی در تئاتر. یک مقدار از سختی‌ها و تفاوت‌های کارگردانی با بازیگری برایمان بگویید:

وقتی به کارنامه شما در این دو دهه موخر نگاه می‌کنیم تعداد اقداماتی که در آن بعنوان کارگردان بودید، خیلی کمتر از بازی‌های شماست. یک مقدار از سختی‌ها و تفاوت‌های کارگردانی با بازیگری برایمان بگویید:هر کدام دشواری‌های خاص خود را دارد. شاید بازیگری زیادتر به جنبه جسمی و فیزیکی و حتی روحی روانی هنرمند را درگیر می‌کند اما سختی‌های کارگردانی زیادتر خارجی هست. بویژه در این شرایط دشوار، تولید تئاتر برای من یک‌جور خودزنی هست. من به‌خاطر همین سختی‌ها در ده سال گذشته سراغ کارگردانی نرفتم. چون وضعیت تئاتر و مناسبات تولید از دست امثال من بیرون شده و من نمی‌توانم پروسه تولید را در این شرایط اداره کنم. سلطه مالی که در تئاتر امروز جریان دارد، مرا مجبور به عقب نشینی کرده. کسانی آمده‌اند و در تئاتر سرمایه‌گذاری می‌کنند که جزو بدنه تئاتر نیستند. به تئاتر بعنوان یک بیزنس نگاه می‌کنند که لازم هست نفع ده باشد. این جریان تئاتر را به سویی برده که اصالت تئاتر را مخدوش می‌بینیم. این تئاتر مبدل به پدیده چندش‌آوری می‌شود که مردم را به هر نرخی سرگرم کند یا بخنداند تا درآخر سرمایه‌گذاری که اتفاقا تئاتری هم نیست، به سودش برسد. جدا از واقعه ی تهیه‌کنندگی تئاتر، هم حالا تماشاخانه‌داری هم مبدل به یک بیزینس شده.

از تجربه‌تان با هنرجوها بگویید:

این کار با هنرجویان شما در یک مرحله تعلیمی به اجرا دست یافته. هیچ پیش‌فرضی از بازی آنان در ذهن تماشاگر نیست. بزرگ‌ترین سعادت من در کار کردن با آنان این هست که هرگز از آنان نشنیده‌ام که بگویند «عاشق بازیگری هستند».

از بازخورد تماشاگرها متقاعد بودید؟

خیلی تجربه مطلوبی هست برای من و امید دارم دوباره هم بتوانم ادامه بدهم. من افتخارم این هست که در این اجرا، به هیچ‌کدام از ابزارها و مناسبات روز تئاتری تن ندادم. این نمایش به دور از هرگونه مورد غیر اخلاقی هست.

از دستاورد کار هم زیاد متقاعد هستم.داستان نویس مطرح ژاپنی که آثارش در ایران هم با استقبال بسیاری روبه‌روست؟ از کدامیک از داستان‌های او استفاده کردید؟

تماما کارگاهی نوشته شده و حاصل چند ماه تمرین و اتود زدن از طریق بازیگرها بوده هست.

به همین سبب تصمیم گرفتیم در کافه تئاتر شهر اجرا گردد.

در مورد مضمون و مبحث کار می‌توانید کمی توضیح بدهید. مبحث تئاتر نه حق دارد سیاسی باشد و نه اجتماعی… . در نگاه من وظیفه تئاتر نیست. مسئله تئاتر آدم هست. .. می‌توان اظهار کرد که رسالت کلیدی تئاترواداشتن بیننده به پرسشگری بی‌پایان درمورد وضع آدم در هستی هست. در نگاه من کار تئاتر فرهیخته و باشکوه نیست. تئاتر عوام‌فریب و نازل هست که می‌خواهد معضلات جامعه را به سطحی‌ترین شکل اظهار کند و در صدد حل آن برآید…» این کار ژورنالیستی از نوع بنفش هست که ژست معترضانه اپوزسیون به خودش گرفته نه کار تئاتر.

آ آ آسیب‌شناسی تئاتر روز ایران.

می‌خواھم نظرتان را درمورد حضور ستاره‌های سینما در تئاتر بپرسم. آن هم بدون هیچ سابقه تئاتری. همان‌طور که در ابتدا اظهار کردم یکی از دستاورد های بیزینس قلمداد کردن تئاتر، حضور چهره‌های سینمایی و سوپراستارهاست. تولید کننده تئاتر برای پر کردن تالار اتخاد مجبور هست برود سراغ مهناز افشار یا ستاره‌های دیگر. هنگامی تئاتر بازی کردن و تئاتر دیدن هم مد می‌شود، تئاتر هم تب می‌کند و مریض می‌شود.

به نظرتان حضور ستاره‌ها، موفق به جذب تماشاگر شده است؟

به تئاتر می‌آییم که از غافله عقب نمانیم. این حضور با شعور ما کاری نمی‌کند و منحصرا بلاهت عمومی را رواج می‌دهد. تئاتر هنر خواص هست هنگامی شما بخواهید عوام را بکشید توی سالن مجبور هستید کار عوام زده اجرا کنید. هم حالا خیلی‌ها می‌گویند که تئاتر رونق گرفته و مردم بیشتر از سینما به تئاتر می‌آیند. تماشاگرانی که می‌آیند نوید محمدزاده را از منظر نشریات زرد نگاه کنند یا به شوخی‌های سخیف و جنسی بخندند تماشاگر جدی تئاتر نمی‌توانند باشند. این تماشاگر لازم هست تئاتر آزاد تماشا کند. تئاتر زیاد شده اما جایگاه‌ها هم عوض شده. تئاتر فاخر و اندیشه‌ورز در رقابت با تئاتر آزاد خودش را در هیاهوی بی‌مایگی و پول گم کرده. خنده گرفتن و گیشه پرکردن به زور شوخی‌های جنسی و ابتذال هیچ رابطه ای با تئاتر اندیشه ورز و جدی و فاخر ندارد. چه اجرا‌کننده این نوع تئاتر و چه تماشاگرش برای اندیشه در این نوع تئاتر به سر می برند نه برای سرگرمی و مد!

آ تماشاگر جدی تئاتر یک شهروند متفکر هست. آینده این تماشاخانه‌ها را چگونه بررسی می‌کنید؟ بنظرتان توی این چرخه شکست می‌خورند یا به فعالیتشان ادامه می‌دهند؟

چه اجرا‌کننده این نوع تئاتر و چه تماشاگرش برای اندیشه در این نوع تئاتر به سر می برند نه برای سرگرمی و مد!آقای نوروزی حتما یکی دیگر از پیامدهای اقتصادی تئاتر امروز ظهور تماشاخانه‌های شخصی هست که تعدادش هم روز به روز زیادتر می‌شود. مشکل بزرگ تئاتر این هست که ما از سال‌های دور، نظارت ممیزی داریم ولی نظارت کیفی نداریم. این خاله بازی‌ها تئاتر نیست.

و درمورد تماشاخانه‌ها چطور؟

آ این حال و روز خیلی از همین اجراهاست.

تعدادش روز به روز درحال افزایش هست. به نظرتان وارونگی این روند منطقی که در اروپا و ایالات متحده دستاورد مطلوبی داشته، به تئاتر ایران لطمه نمی‌زند؟

در بیشتر کشورهای دارای صنعت سینما، به طور مستمر تئاتر (چه بازیگر و چه نویسنده) پشتوانه معتبری برای سینما بوده اما در ایران این چرخه روندی برعکس را طی می‌کند. به نظرتان وارونگی این روند منطقی که در اروپا و ایالات متحده دستاورد مطلوبی داشته، به تئاتر ایران لطمه نمی‌زند؟همه چیز به ساختار اقتصادی حاکم بر تئاتر امروز بر می‌گردد. طرف پول ساخت فیلم ندارد می‌آید یک انگولکی به تئاتر می‌‌زند. این خیز حضور سینمایی‌ها در تئاتر حتما به تئاتر ضربه زده هست. کسی که نه تئاتر را می‌شناسد، نه مناسباتش را و نه حتی تماشاگرش را. به طور مثال آقای مهرجویی می‌آید کارگردانی تئاتر می‌کند. خب وی انقدر شناختی از تئاتر ندارند که بیایند تئاتر روی صحنه اجرا کنند و به طور اساسی حق این کار را هم ندارند.

یک باوری بین اهالی تئاتر هست که بازیگری تئاتر تفاوت بسیاری با بازیگری سینما دارد و شما به این تقسیم بندی اعتقاد دارید؟

مگر به من تئاتری اذن می‌دهند که فیلم بسازم؟ مجوز و پروانه ساخت می‌دهند؟ در بازیگری هم همین گونه. طرف را بدون هیچ پیشینه‌ای می‌کنند نقش اول یک نمایش یا فیلم. من بازیگری تئاتر را یک کار فیزیکال می‌دانم. تئاتر فیزیکال، تئاتر مورد علاقه من بوده و هست. توی تئاتر، بازیگر به طور مستمر با بدنش بازی می‌کند. بازیگری تئاتر بازیگری لانگ‌شات ( نمای دور) هست. اما بازیگرسینما در نماهای بسته دیده می‌شود. اگر یک بازیگر سینما را روی سن تئاتر بیاوریم با دست و پایش مشکل خواهد داشت. نمی‌داند لازم هست با گردن به پایینش چه کار کند. بازیگر تئاتر لازم هست با تمام آناتومی‌اش بازی کند، نه صرفا صورت و اظهار.

اما بازیگر سینما زیادتر روی عضلات صورتش سیطره دارد. با توجه به همه این مشکلات و مناسبات حاکم بر تئاتر امروز، تصمیم ندارید که از این به بعد در کارگردانی هم کمی حضور پررنگ‌تری داشته باشید؟

برای همین غالبا، حضور یک بازیگر سینما در یک تئاتر جدی، دستاورد مطلوبی را در بر ندارد. با توجه به همه این مشکلات و مناسبات حاکم بر تئاتر امروز، تصمیم ندارید که از این به بعد در کارگردانی هم کمی حضور پررنگ‌تری داشته باشید؟بله. درباره نمایش «ما تا ابد…» هم من این کار را تعطیل نخواهم کرد. تا وقتی که تماشاگر دارا باشد.

چرا نباید تئاتر را بچه‌های شهرستان ببینند؟ این طریق را با قدرت و داعیه ادامه خواهم داد. در حال حاضر سریال مهیا پخش یا در حال تولید ندارید؟

چند هنگامی هست که در تلویزیون کم‌کار شده اید. در حال حاضر سریال مهیا پخش یا در حال تولید ندارید؟من تقریبا همیشه مشغول کار سریال هستم.

پس لازم هست بزودی شاهد پخش آن باشیم؟

سال قبل سریال «روزهای بهتر» را داشتم .

منبع:جام جم


لینک کوتاه مطلب : http://www.shalamchenews.com/?p=78892

دیدگاه شما

معادله ی امنیتی * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.