تاریخ ارسال : ۰۸ مهر ۱۳۹۶ ساعت : ۱۹:۳۱ 0 نظر چاپ این صفحه چاپ این صفحه

ظهر عاشورا، زمین کربلا بود و حسین -پیش خیل دشمنان، تنها خدا بود و حسین

 

ظهر عاشورا، زمین کربلا بود و حسین پیش خیل دشمنان، تنها خدا بود و حسین
هر طرف پرپر گلی از شاخه ای افتاده بود و اندر آن گلشن، خزانِ لاله ها بود و حسین
داشت در آغوش گرمش آخرین سرباز را زآن همه یاران، علی اصغر به جا بود و حسین
آخرین سرباز هم غلطید در خون گلو بعد از آن گل، خیمه ها ماتم سرا بود و حسین
یک طرف جسم علم دار رشید کربلا غرقه در خون، دستش از پیکر جدا بود و حسین
عون و جعفر، اکبر و اصغر به خون خود خضاب کربلا چون لاله زاران با صفا بود وحسین
تیرباران شد تن سالار مظلومان «فراز» هرطرف از شش جهت تیرِ بلا بود و حسین

 

به گزارش شلمچه نیوز، پس از شهادت امام حسن(ع) برادرش حسین(ع) به امامت رسید، مردم عراق از امام حسین خواستند که بر ضد معاویه قیام کند، امام حسین(ع) به آنها گفت برادرم با معاویه قراردادی را امضاء کرده است که تا مدت آن تمام نشود نمی توانم آن را نقض کنم. یکی از مفاد قرارداد صلح امام حسن(ع) این بود که خلافت فقط در دست معاویه باشد و آن را به پسرش یزید منتقل نکند و چون معاویه هنوز زنده بود، امام حسین(ع) ۱۰ سال را به همین منوال سپری کرد تا آنکه معاویه مرد. با مرگ معاویه تعهد امام حسین(ع) به معاویه هم تمام شد و دیگر قراردادی بین او و معاویه نبود. یزید به خلافت رسید و به جای پدرش در شام بر مسند قدرت نشست. امام حسین(ع) در مدینه ساکن بود، یزید از مردم شهرهای مختلف مشغول گرفتن بیعت شد و به والی مدینه دستور داد از مردم بیعت بگیرد بخصوص از امام حسین(ع) و اگر حسین بیعت نکرد او را کشته و سرش را برای یزید بفرستد.

پس از آنکه دستور به والی مدینه رسید او امام حسین(ع) را احضار کرد و این کار در ساعاتی از شب گذشته انجام شد، امام حسین به احضار در این ساعت از شب مشکوک شد. لذا تعدادی از یارانش را خبر کرد و به آنها گفت با خود شمشیر بردارند و در زیر لباس پنهان کنند و پشت درب مخفی شوند اگر خطری برای او پیش آمد وارد محل جلسه شوند. والی مدینه مروان بن حکم را خبر کرده بود و از او مشورت خواست، مروان به او گفت همان کاری که یزید دستور داده است را انجام بده. والی مدینه به امام حسین(ع) گفت یزید چنین دستوری صادر کرده است، امام حسین صراحتاً نگفت که من بیعت نمی کنم و فرمود این کاری است که باید در ملاء عام انجام شود تا همه مردم ببینند که من بیعت می کنم یا نه پس تا صبح صبر کن، والی مدینه قبول کرد اما مروان به او گفت کار اشتباهی می کنی اگر حسین از اینجا بیرون برود دیگر او را پیدا نخواهی کرد، همین الان از او بیعت بگیر یا او را به قتل برسان.

روز جان بازی یاران حسین است امروز کربلا عرصه میدان حسین است امروز
آسمان محو تماشای فداکاری اوست ما سوا واله و حیران حسین است امروز
صولت حیدری و آیت تسلیم و رضا روشن از چهره تابان حسین است امروز
روی هفتاد و دو ملّت ز پی عرض نیاز سوی هفتاد و دو قربان حسین است امروز
تا به عشّاق دهد درس فداکاری یاد عشق شاگرد دبستان حسین است امروز
نه پریشان شده تنها دل ما در همه جا صحبت از جمع پریشان حسین است امروز
نام پاک شهدای ره آزادی و حق زنده از نام درخشان حسین است امروز
ای «رسا» دامن شه گیر که از شاه و گدا همه را دست به دامن حسین است امروز

 

امام حسین(ع) به مروان گفت تو دروغ گفتی و با پیشنهاد قتل من به او مرتکب گناه شدی و با این حرفی که پیش آمد امام حسین(ع) صراحتاً گفت من با شخصی مثل یزید بیعت نخواهم کرد و از نزد والی مدینه بیرون رفت. فردا صبح مروان را در شهر دید، مروان به امام حسین(ع) گفت اگر با یزید بیعت کنی این به نفع دین و دنیای توست، امام حسین فرمود انا لله و انا الیه راجعون باید فاتح اسلام را خواند اگر کسانی مثل یزید رهبر جامعه اسلامی شوند و سخنان طولانی بین آنها رد و بدل شد تا اینکه شب شد و والی مدینه گروهی را به درب خانه امام حسین فرستاد و خواستند از او بیعت بگیرند، حضرت فرمود تا صبح صبر کنید و آنها نیز قبول کردند و رفتند.

امام حسین اگر تا فردا صبح صبر می کرد یا باید بیعت می کرد یا به قتل می رسید، اما او به هر دلیلی تصمیم گرفت از مواجهه با چنین صحنه ای خودداری کند و همان شب خانواده خود را جمع کرد و بار سفر بست و نیمه شب از مدینه خارج شد و در خفای کامل و بسیار محرمانه به مکه سفر کرد، اما قبل از سفر نزد برادرش محمد حنفیه رفت و جریان را برای او تعریف کرد و نظر او را جویا شد، محمد حنفیه گفت تو عزیزترین خانواده من هستی، به نظر من از قرار گرفتن در چنین صحنه ای پرهیز کن و از مدینه خارج شو و به مکه برو حتی اگر در آنجا تو را پیدا کردند به یمن برو. بعد از آنکه صحبتهای محمد حنفیه تمام شد حضرت به او فرمود من خودم هم همین تصمیم را گرفته بودم و اکنون عازم مکه هستم. پس تو در اینجا باش و اخبار را برایم بفرست.

حضرت به مکه رفت و از سوم شعبان تا ۸ ذی حجه در مکه بود و در این مدت مردم عراق و کوفه و بصره برای حضرت نامه های متعدد نوشتند و نمایندگانی را فرستادند و بیعت و حمایت خود را از حضرت اعلام کردند و درخواست کردند که به کوفه و عراق بیاید تا بر ضد یزید قیام کنند. امام حسین(ع) برای اطمینان از صحت ادعای اهل عراق مسلم بن عقیل را فرستاد، از طرفی یزید یک لشکر بزرگ را به بهانه انجام مراسم حج به مکه فرستاد و به آنها دستور داد حسین را مخفیانه دستگیر کنند و یا او را ترور کنند. مسلم بن عقیل برای حضرت پیغام فرستاد که سخن اهل عراق و کوفه درست است و چون روز هفتم ذی حجه لشکر اعزامی یزید وارد مکه شده بود، و امام حسین(ع) با توجه به جواب اهل کوفه و اطلاع از قصد یزید روز هشتم از مکه خارج شد و به سوی عراق حرکت کرد و در مسیر کوفه خبر شهادت مسلم به حضرت داده شد. امام حسین(ع) به قصد کوفه ادامه مسیر داد، تا در آنجا از آنچه هستند تعداد بیشتری نیرو فراهم کند. در این بین لشکر حر بن یزید ریاحی نزدیک شد، او از طرف بصره اعزام شده بود تا اجازه ندهد حسین(ع) به کوفه برسد تا از حمایت مردمی محروم شود. حر پس از رسیدن به امام حسین(ع) اعلام کرد که مأموریت درگیری ندارد و آمده است تا او و یارانش را نزد عبیدا… بن زیاد ببرد و تحویل دهد، حضرت از همراهی با او امتناع کرد و در این بین چند نفر از دوستان حضرت که از کوفه حرکت کرده بودند به امام حسین(ع) رسیدند و خبر دادند که لشکر زیادی از سمت کوفه حرکت کرده است و اگر برسند همه شما کشته خواهید شد.

ashura14 خلاصه ای در مورد واقعه عاشوراحر به امام حسین اجازه داد در مسیری غیر از جاده و کوفه و مسیر برگشت به مدینه حرکت کنند امام حسین(ع) نیز به جهتی غیر از این دو جهت به حرکت خود ادامه داد تا اینکه به منطقه نینوا رسیدند. در این منطقه پیکی از عبیدا… بن زیاد برای حر آمد که دستور داده بود امام حسین را در محدودیت و تنگنا قرار دهد. در این لحظه حر دیگر اجازه ادامه مسیر به امام حسین نداد و حضرت در نینوا متوقف شد و اینگونه بود که لشکراعزامی عبیدا… بن زیاد رسیدند و حادثه عاشورا در این منطقه بوجود آمد. البته حضرت در طول همه این مدت که با لشکر حر برخورد کرد بارها برای آنها سخنرانی کرد و خودش را و مقام و منزلت خود را به آنها اعلام کرد و گفت من با درخواست مردم کوفه به اینجا آمدم. حضرت در دفعات متعدد حجت را بر لشکر حر تمام کرد تا بدانند که به چه کاری دست می برند و به آنها هشدار داد که اگر مرا به قتل برسانید به آنچنان ذلت و خواری دچار خواهید شد که روزگار شما سیاه خواهد شد. هرچند حر پشیمان شد و از رویارویی با امام خودداری و در صف یاران آن حضرت قرار گرفت اما دیگر سپاهیان یزید بدون توجه به هشدارهای امام حسین(ع) آن حضرت و یارانش را در صحرای کربلا به شهادت رساندند

سری به نی و نیزه دار در پیش
شب کویر و کاروانی و بیابان غم
و پدر
خفته در بستر خاک
و هفتاد و دو پروانه
خونین جامگان با وفا
و باز رقیه(س) بود و تمام دلواپسی کودکانه اش
و رقیه بود و تمام سه سالگی اش
رنجور و نحیف
بی نوازش دستان مهربان پدری که دیگر نیست
و شیرخواره برادری چون اصغر(ع)
و حلق پاره شده ای
که رفت تا آسمان خدا
سری به نی و نیزه دار در پیش
شب کویر و کاروانی از عشیره بنی هاشم
بی کسی بود و یک بیابان غم
زخم بود و گامهای کوچک طفلکان اسیر
آن عقب تر اما
دخترکی محزون
تمام بغض سه سالگی اش را
میان ضرب سیلی و دستان کوچکش
پنهان می کرد

 

اسامی شهدای حماسه عاشورا

الف-اهل بیت(۲۵تن) ب-اصحاب(۱۸نفر)  ج-انصار(۲۹نفر) 
۱-علی اکبر فرزندامام۲-علی اصغر فرزندامام

۳-جعفر فرزندامام

۴-عباس برادرامام

۵-عثمان برادرامام

۶-ابوبکر برادرامام

۷-محمد اصغر برادرامام

۸-جعفر برادرامام

۹-عبدالله برادرزاده امام

۱۰-ابوبکر برادرزاده امام

۱۱-قاسم برادرزاده  امام

۱۲-مسلم بن عقیل(عموزاده)

۱۳-جعفر بن قیل( عموزاده)

۱۴-عبدالرحمن بن عقیل (عموزاده)

۱۵-عبدالله اکبر(عموزاده)

۱۶-علی(عموزاده)

۱۷-عون نوه عمو(جعفر)

۱۸-عبدالله نوه عمو(جعفر)

۱۹-عبیدالله نوه عمو (جعفر)

۲۰-عبدالله فرزندمسلم

۲۱-محمد  فرزندمسلم

۲۲-محمدبن ابوسعیدبن عقیل

۲۳-یکنفرنوه عمو از ابولهب

۲۴-ابوالنیاج بن ابوسفیان

۲۵-عبدالله بن بقطر(برادررضایی)

زندگان ذکور

۱-امام سجاد

۲-حسن بن حسن

۳-عمروبن حسن

۴-محمدبن عقیل

۵-قاسم عبدالله بن جعفر

 

امام حسین

 

مرغ دل های ما هوایی شد

گوییا باز کربلایی شد

صحبت از کربلا میان آمد

بی جهت نیست اشکمان آمد

عدّه ای روی لب دعا دارند

عزم رفتن به کربلا دارند

چه زمانی! زمان اوج عزا

اربعینِ حسین،خون خدا

خوش به حال مقامت ای زائر

چه بگوید به وصفت این شاعر

تو مقامت فراتر از عرش است

ظاهراً پای تو بر این فرش است

تو همانی که برگزیده شدی

تو به دست حسین، خریده شدی

عاقبت کربلا نصیبت شد

روضهُ الانبیا نصیبت شد

گرچه توفیق یار ما نشده …

گره از کار بسته وا نشده …

بنما بی قرار شش گوشه

یادی از ما کنار شش گوشه

این که ذکر دمادمت بوده

مزد اشک محرّمت بوده

خوش به حالت حسین مزدت داد

می روی دست حق پناهت باد

علقمه، کاظمین و کرب و بلا

یا نجف، کوفه یا که سامرّا

هر کجا می روی به شور و نوا

دارد این شاعر التماس دعا


لینک کوتاه مطلب : http://www.shalamchenews.com/?p=67042

برچسب ها:
, ,

دیدگاه شما

معادله ی امنیتی * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.