تاریخ ارسال : ۱۴ فروردین ۱۳۹۷ ساعت : ۰۷:۳۲ 0 نظر چاپ این صفحه چاپ این صفحه

عکس العمل داود نژاد به اکران فیلم «فراری»

روزنامه شرق: حاشیه های فیلم‌هایی که از میان انبوه فیلم‌های درصف‌اکران‌مانده، به اکران نوروزی سینماها رسیدند، از روزهای خستین سال تیتر خبر ها سینمایی هست.

تعدد سانس‌های فوق‌العاده و انبوه تماشاگرانی که عید نوروز را برای سینمارفتن انتخاب می‌کنند، من جمله اتفاق هایی هست که چشم زیادی از سینماگران را به اکران نوروزی می‌دوزد و تنور این رقابت گرم‌تر می‌شود. « «به وقت شام»، «لاتاری»، «فراری»، «خرگیوش»، «مصادره»، «فیلشاه» و«لونه زنبور» فیلم‌های اکران نوروزی سال ٩٧ اعلام گردیدند که در روزهای منتهی به سال اسمشان در لیست اکران‌های حتمی نوروز قرار گرفت.

بدون‌شک پس از موفقیت پیاپی فیلم‌های کمدی در گیشه سینماها، استقبال مخاطب های از نخستین ساخته سینمایی مهران احمدی، «مصادره»، دور از ذهن نبود. هرچند که دیگر فیلم‌ها نیز در این رقابت توانستند مخاطبانشان را راهی سالن‌های سینما کنند و فروش خوبی در گیشه داشته باشند، اما مطمئنا در این میان نمایش فیلم «فراری» به کارگردانی علیرضا داوودنژاد پس از دو سال از زمان ساخت و قرارگرفتن اسمش در لیست فیلم‌های نوروزی از ابتدا اندکی عجیب به نظر می‌رسید؛ فیلمی که در طول این دو سال در مورد تعویق در زمان نمایشش پرسش‌های زیادی مطرح گردید و هیچ‌گاه جواب روشنی مبنی‌بر زمان تقریبی نمایشش اعلام نشد. علیرضا داوودنژاد در یادداشتی که در اختیار «شرق» گذاشت، در مورد چگونگی اکران این فیلم درج کرد:

نمی‌دانم برای شیوه‌ای که در اکران فیلم «فراری» به کار گرفته گردید، از چه عنوانی باید بهره برد؟

علیرضا داوودنژاد در یادداشتی که در اختیار «شرق» گذاشت، در مورد چگونگی اکران این فیلم درج کرد:حدود پنج ماه قبل در هدایت فیلم با حضور آقای شاهسواری، آقای شایسته، آقای کوثری و بنده جلسه‌ای تشکیل گردید و قرار گذاشتیم فیلم «فراری» در نوروز در یکی از دو گروه کوروش یا آزادی اکران گردد. ضمنا قرار گردید به توصیه‌های بنده نیز به‌عنوان شریک و کارگردان فیلم برای معرفی و تبلیغات فیلم توجه گردد.

عملا اما چه رخدادی افتاد؟

آقای شایسته از چند هفته پیش از اکران به تماس‌های من جواب نداد! و فیلم نه در کوروش و نه در آزادی و نه در هیچ‌یک از گروه‌های پنج‌گانه اکران نشد و-علیرغم مخالفت متعدد بنده که آن را به اطلاع آقایان مسئول صنفی و دولتی رساندم و پیامدهای آن را همین‌گونه که رخ داد متذکر شدم- «فراری» با ضرب و زور در یکی از سالن‌های سینما ماندانا در شرق تهران اکران گردید. اساسا‌ برای آقای اشرفی یعنی مالک سینما ماندانا که طبق معمول دیواری از دیوار او کوتاه‌تر پیدا نمی‌کنند، سرگروه‌بودن به‌صرفه نیست؛ چراکه به طور آزاد می‌تواند همه فیلم‌ها را در همه سالن‌های خود اکران کند و وابسته‌کردن یک سالن به یک فیلم را کاری عاقلانه‌ نمی‌داند.

جز ماندانا ١٣ سالن دیگر که بنده هنوز نتوانسته‌ام لیست آنان را از پخش بگیرم، به‌اضافه یک سالن در شهرستان، گروه نمایش‌دهنده «فراری» را تشکیل دادند و درحالی‌که فیلم‌های گروه پنج‌گانه معمول هر کد‌ام پس از معرفی و تبلیغ وسیع با ده‌ها سالن در تهران و شهرستان‌ها نمایش خود را آغاز کردند، «فراری» بی‌سروصدا و با بی سر و صدا با این گروه ١۵سالنه رقابت خود را با فیلم‌های برگزیده نوروز آغاز کرد.

برخی مسئولان سالن‌ها بر این باور‌ند که با کثرت کپی فیلم‌ها که رهاورد فناوری دیجیتال هست، باید دست آنان باز باشد که هر فیلمی را برطبق شرایط و طبق قیمت روز در هر سانسی که تشخیص بدهند و در هر سالنی که مناسب بدانند به نمایش درآورند. اگر سانس‌های صبح و بعدازظهر مشتری چندانی ندارد و درعوض نمایش‌های شب پررونق هست، باید دست مدیر سالن باز باشد تا با هر فیلمی طبق اغراض ازپیش‌تعیین‌شده برخورد مناسب با آن فیلم در پیش گرفته گردد.

به روز اول نمایش فیلم‌های نوروزی مراجعه کنید و سانس‌های فیلم «فراری» را نگاه کنید و پیش بینی بزنید که هدف ازپیش‌تعیین‌شده برای اکران این فیلم چه می‌توانسته باشد؟

بنده که حدود ۵٠ سال هست با مبحث اکران فیلم مستقیما درگیر هستم، می‌دانم که به طور اساسی ‌نسخه یک فیلم را چه طور باید پیچید. اگر می‌خواهید فیلمی را زمین بزنید، باید وضعیت را به‌گونه‌ای بچینید که آغاز نمایش آن ضعیف باشد تا بعدا بتوانید به هرگونه که می‌خواهید با آن تا کنید و نخستین گام برای رسیدن به این مقصود این هست که آن را بدون معرفی و تبلیغ اکران کنید. در گام دوم تعداد سالن‌های آن فیلم باید کم باشد.

در گام سوم سینماهای نمایش‌دهنده آن باید ضعیف باشد و در گام چهارم که رها‌ورد موخر فناوری برای رقابت‌های گلادیاتوری و خانمان‌سوز اکران فیلم در سینمای ماست سانس‌های مرده آن فیلم را فراوان کنید و بعد بنشینید و با خیال آسوده برای آن فیلم فاتحه بخوانید و به حال سازندگانش بخندید و این همان کاری هست که اینک دوستان و همکاران مدعی دوستی و احترام بنده به آن مشغول هستند؛ آنان که ورودشان به سینما را در یاد دارم.

آمده بودند به ما نشان بدهند که چه طور با ایمان به خدا و عشق به اولیای او می‌توان برای تحقق عدالت کوشید و تسلیم حرص و طمع و وسوسه مال‌اندوزی نشد!

چه هزینه‌ها که ملت و مملکت برای به آقایی‌رسیدن این آقایان نپرداخته هست!؟

و به چه سبب باید از زمین‌زدن «فراری» تعجب کرد؟

مگر«فراری » چیزی جز افسوسی برای این آرمان‌های بربادرفته هست؟


لینک کوتاه مطلب : http://www.shalamchenews.com/?p=94435

دیدگاه شما

معادله ی امنیتی * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.