تاریخ ارسال : ۱۰ آبان ۱۳۹۶ ساعت : ۰۸:۰۲ 0 نظر چاپ این صفحه چاپ این صفحه

«فیلم‌سوزی»، چه مفهوم و کاربردی دارد؟

جواد طوسی در روزنامه اعتماد نوشت: یک زمانی در صفحه حوادث روزنامه‌ها با تیتر درشت می‌خواندیم، فلانی «خودسوزی» کرد. حالا به مناسبت‌های مختلف با این واژه بازی می‌کنند که «فیلم‌سوزی»، نمونه دم‌دست اخیرش است. البته در دهه ۶٠ در اوج تعصبات انقلابی برای دفن ابتذال و نشانه‌های به‌جامانده از طاغوت، یک فیلم‌سوزی اساسی صورت گرفت که تاریخ در مورد آن شهادت خواهد داد. در بازارگرمی دستفروشان دوره‌گرد و ادبیات تبلیغاتی‌شان نیز جمله معروفی همواره شنیده می‌شد: «بیا که آتیش زدم به مالم». حالا حکایت صاحبین این‌گونه فیلم‌هاست.
اما «فیلم‌سوزی» در این شرایط ناعادلانه اکران، چه مفهوم و کاربردی دارد؟  آیا کارگردان و تهیه‌کننده و منتقد و مفسر سینمایی انگشت روی یک واقعیت معاصر حاکم بر سینمای ایران گذاشته و حرف حساب می‌زند، یا الکی شلوغش کرده است؟ در یک ارزیابی منطقی و واقع‌بینانه باید گفت که میزان تولیدات سینمایی ما (با توجه به محدود بودن سالن و فضاهای نمایشی) زیاد است و نتیجتا امکان اکران عمومی در مدت‌زمان مناسب برای همه آنها در طول سال فراهم نیست. از طرفی می‌بینیم که اکران فیلم‌های ایرانی در طول سال دقیق و برنامه‌ریزی‌شده و عادلانه نیست. این چه شیوه‌ای ا‌ست که در نیمه اول سال یک‌سری فیلم که از دید سینمادار و پخش‌کننده و شورای اکران فروش بالاتری دارند در سینماهای بیشتر و برای مدت طولانی به نمایش درآیند، بعد در نیمه دوم سال شاهد ترافیک فیلم‌های در نوبت اکران مانده باشیم؟ اگر منطق این انبوه‌سازی اکران در بعضی از فصول و زمان‌ها بستن دهان سازندگان و تولیدکنندگان این فیلم‌هاست، خب وقتی فیلم به خوبی در یک شرایط مطلوب اکران، دیده نشود و مخاطب خود را پیدا نکند، بود و نبودش چه فرقی دارد؟ اینجاست که نشان می‌دهد ما هنوز تعریف درست و مشخصی برای تولیدات سینمایی خود با هر نوع تقسیم‌بندی عامه‌پسند و فرهنگی یا مخاطب عام و خاص و…، نداریم.  اگر هم بنا به عقیده عده‌ای اصلا این‌گونه تقسیم‌بندی‌ها در سینما موضوعیت ندارد و فیلم یا خوب است یا بد، بیاییم با نگاهی سنجیده و کارشناسانه و منطبق با جامعه‌شناسی این دوران و جایگاه هویت‌مند مخاطب بگوییم فیلم خوب با هر قالب و ساختار و شیوه بیانی و روایی، چه نشانه‌ها و مشخصه‌هایی را باید داشته باشد و بر اساس آن چرخه تولید سالانه‌مان را بنا کنیم.  آقا ما زبان‌مان مو درآورد این‌قدر گفتیم که اگر فیلم مخاطب و مکان قابل قبول نمایشی برای زمانی مناسب نداشته باشد، اصلا برای چه در این حجم گسترده ساخته می‌شود؟ در این میان، فیلم‌هایی هم هستند که قصه و بازیگر و سروشکل درست سینمایی و کارگردان شناخته‌شده دارند، ولی به لحاظ بُر خوردن با شرایط بد و پرترافیک اکران، قربانی می‌شوند. پس «فیلم‌سوزی» با این توضیحات، یک حرف مفت انتزاعی نیست، بلکه واقعیت دارد و باید برای آن مبتنی بر نگاهی دلسوزانه و دغدغه‌مند و در عین حال فرهنگی، فکر اساسی کرد.
یک موقعی در پیش از انقلاب برای این‌گونه بحران‌ها سینماگران در مجامعی مثل «سندیکای هنرمندان» کنار هم جمع می‌شدند یا «گروه سینماگران پیشرو» را تشکیل و بیانیه می‌دادند و اعلام موضع می‌کردند تا بگویند در صحنه‌اند و نفس می‌کشند. ولی حالا انگار در این دوران فترت، این‌گونه موضع‌گیری‌های سندیکایی و صنفی و اجتماعی، فاتحه‌اش خوانده شده و بیشتر با یک جامعه‌ غرغرو طرفیم که تک‌مضراب‌های نافرم خودش را دارد.


لینک کوتاه مطلب : http://www.shalamchenews.com/?p=72679

دیدگاه شما

معادله ی امنیتی * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.