تاریخ ارسال : ۲۴ آبان ۱۳۹۶ ساعت : ۰۵:۰۵ 0 نظر چاپ این صفحه چاپ این صفحه

پرده برداری دهکردی از یک خیانت

به دستاویز فرخنده‌تولد این بازیگر محجوب، سراغ او رفتیم و در مورد مسائل متفاوت سخن زدیم؛ از ارزشی که آدم‌ها به سن خود می‌دهند تا بازی متفاوتش در فیلم دفاع مقدسی «دریاچه ماهی» و بازی‌اش در نقش شخصیتی بزرگ به نام سهروردی، فیلسوف ایرانی که ساعت ۱۸ این روزها می‌توانید برای تماشای آن به تالار وحدت بروید.

دهکردی علاوه بر این به‌عنوان ریاست انجمن بازیگران سینمای ایران هم حرف‌هایی امیدوارکننده زده هست.

همکاری با کیانوش عیاری

هم حالا مدتی هست که در سریال «87متری» به کارگردانی آقای کیانوش عیاری مشغول بازی هستم. چون کار مدت زمان طولانیی هست.

تلاش برای عدالت در عرصه بازیگری

یکی از دلائلی که در سال‌های موخر موجب بیکاری خیلی از بازیگران و دیگر همکارانمان در سینما گردید، آشفتگی پولی بین المللی بود که ایران را هم دربرگرفت. این وضع موجب کم شدن تولیدات سینمایی و تلویزیونی گردید و بیکاری طیف گسترده‌ای از بازیگران کشور را در صدد داشت. امیدوارم در ادامه با این اموری و پیگیری‌ها، شاهد حوادث مثبتی برای بازیگران کشور و برطرف مشکلات آنان باشیم و همکارانمان بتوانند با افزایش تولیدات ارائهی، در آثار متفاوت نقش‌آفرینی کنند.

تعامل، شرط نقش‌های متفاوت

عرضه بازی متمایز، یک توافق کاملا مشترک میان بازیگر و کارگردان هست، اصلا غیر از این هم نمی‌تواند باشد. یعنی نه من به‌عنوان بازیگر می‌توانم اصرار کنم می‌خواهم نقشی با این کیفیت و تفاوت را بازی کنم و نه کارگردان می‌تواند بازیگر را اجبار به بازی در نقشی کند. به‌عنوان نمونه با مسرت در فیلم «دریاچه ماهی» این همکاری و دیالوگ میان من به‌عنوان بازیگر و سرکار زن دوستی به‌عنوان کارگردان برای احداث یک نقش متمایز اتفاق افتاد و حتی با فیلمنامه‌نویس کار هم گپ و عنوان کرد مشترک داشتیم. یکی از دلایل حاضر بودن من در این فیلم و نقش، قابل احترام بودن اندیشه جاری در این اثر بود، درکنار این‌که نقش متمایز بازی کردن برای هر بازیگر یک تجربه مطلوب هست و حسی دلپذیر همراه دارد.

ماییم که به سن ارزش می‌دهیم

به نظرم سن حتی زیادتر از این‌که نسبی باشد، ارزشی هست.

دلیل کم‌کاری و گزیده‌کاری

به جنبه حرفه‌ای، این گزیده‌کاری در جریان کاری زیادتر بازیگران اتفاق می‌افتد و این فراز و نشیب در ظرفیت امور همواره وجود دارد. مخصوصا فردی که با بازی در نقش‌های جوان اول آغاز می‌کند، در محلی از نظر سن، شرایط فیزیکی، تیپ، قیافه و فرم اندام دیگر ایجاب نمی‌کند و منطقی نیست نقش جوان را بازی کند. در تمام جهان این خلوت شدن کارنامه را در مقطع ها متفاوت سنی بسیاری از بازیگران می‌بینیم. قسمتی از این کم‌کاری هم به سلایق انسان برمی‌گردد. البته خداوند را شکر می‌کنم که در تمام این سال‌ها به جنبه حرفه‌ای بیکار نبودم. درکنار این‌که خودم هم ولع پرکاری نداشتم. از جنبه حرفه‌ای نمی‌پسندم یک بازیگر، به‌طور مقارن در دو یا چند کار بازی کند. این از نظر معنا آکادمیک بازیگری و هم از جنبه اخلاق حرفه‌ای میدانی، کاری پسندیده نیست. این مبحث را به ویژه برای بازیگران کلیدی پروژه‌ها کار صحیحی نمی‌دانم، ولی بازیگرانی که نقش‌های فرعی بازی می‌کنند، اشکالی ندارد اگر این جریان را رعایت نکنند و منطقی هم هست اگر چند نشست سر یک فیلم سینمایی می‌روند، با تنظیم برنامه‌ها و به طور مقارن در چند نشست پروژه‌های دیگر هم حاضر بودن برخوردار باشند. ولی تمام تمرکز یک بازیگر کلیدی ضروری هست روی یک پروژه باشد تا خوب ترین کیفیت را عرضه کند.

درخواست از رسانه ملی

در گفت‌وگو با روزنامه جام‌جم، ذکر یک نکته و نگرانی را هم ضروری می‌دانم؛ از آنجا که اکثر از ۹۹ درصد و تقریبا تمام بازیگران حرفه‌ای کشور ما، بازیگران رسانه ملی هم می باشند و واقعا تفکیک بازیگران میان تلویزیون و سینما شدنی نیست، حتی آن تعداد قلیلی که منحصرا در سینما کار می‌کنند هم، با ارائه فیلم‌هایشان از تلویزیون هست که انعکاس ملی پیدا می‌کنند و مردم از این مسیر در روستاها و شهرهای کوچک آنان را می‌بینند، لذا یک وقت‌هایی مشکلات صنفی ما با این که اسم این انجمن، «انجمن بازیگران سینما» هست، مرتبط به آثار تلویزیونی می‌شود؛ معضلاتی چون به تعویق افتادن دستمزدها و اختلاف‌نظر با تهیه‌کننده‌ها که متاسفانه هیچ مرجعی برای رسیدگی به آنان در ارگان صداوسیما وجود ندارد. من و شورای مرکزی انجمن بازیگران این آمادگی را به‌طور تمام و تمام عیار داریم که یک همکاری جدی حقوقی با ارگان برخوردار باشیم تا گامی برای برطرف معضلات بازیگران به ویژه بیکاری آنان برداریم. چون هم حالا ما به تعداد تهیه‌کنندگان متفاوت، متن قراردادهای متمایز داریم که در آنان مورد ها اجحاف‌آمیزی در حق تمام سمت دوم‌های قرارداد، چه بازیگران و چه دیگر دلائل وجود دارد.

یکی از آرزوهای پژوهشگر شده

اعتراف می‌کنم مجموعه شخصیت‌های تاریخی و ملی کشورم، برای من محترم بوده و اجرا و بازی در نقش آنان برایم وسوسه‌کننده هست. آ

سهروردی بزرگ هم جزو همین شخصیت‌هاست. آ انسانی که یکی از بزرگ‌ترین خیابان‌های پایتخت ایران به نام اوست. خوشحالم که با بازی در این نقش، قسمتی در شناساندن این شخصیت بزرگ به هموطنانم دارم. دوست دارم این دقت و ارائه در مورد خیلی از مشاهیر ایرانی، از دوران کهن و ایران باستان تا قهرمان‌های ملموس امروزی اتفاق بیفتد. .. .. در فیلم‌های ما کجا هستند؟ نام این بی‌تفاوتی و بی‌اعتنایی، چیزی جز یک «خیانت فرهنگی» نیست. خودم به‌عنوان بازیگر دوست داشتم شاهد حاضر بودن آدم‌های تصمیم‌گیرنده‌تری بودم که به دیدن این کار بیایند، به طور مثال نمی‌دانم آیا شهردار منطقه‌ای که خیابان سهروردی در آن واقع هست، تشریف آورده‌اند ارائه ما را ببینند؟ این حاضر بودن موجب دلگرمی ما می باشد و می‌توانیم توقع برخوردار باشیم وی دست کم در آن منطقه، یک پشتیبانی معنوی از کار انجام دهد.

علی رستگار


لینک کوتاه مطلب : http://www.shalamchenews.com/?p=74487

دیدگاه شما

معادله ی امنیتی * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.