تاریخ ارسال : ۱۴ شهریور ۱۳۹۶ ساعت : ۱۰:۲۳ 0 نظر چاپ این صفحه چاپ این صفحه

کدام دغدغه؛ کدام سینما؟ / وقتی یک شرکت فعال در زمینه مد و لباس جشنواره سینمایی برگزار می‌کند

باشگاه خبرنگاران پویا-امید سهرابی

داستان جشنواره‌های سینمایی بعد از انقلاب اسلامی از جشنواره فیلم فجر آغاز شد؛ جشنواره‌ای که از بهمن‌ماه سال ۱۳۶۱ برای اولین‌بار کار خود را آغاز کرد و خیلی سریع با فیلم‌های دفاع مقدسی به یکی از جشنواره‌های محبوب کشور بدل شد. بعد از آن جشنواره رسمی دیگری وارد میدان شد و آن جشنواره بین المللی فیلم مقاومت بود؛ جشنواره‌ای که باعث دلگرمی دوچندان فیلمسازان دفاع مقدس شد و این دلگرمی روز‌های طلایی را برای سینمای کشورمان به ارمغان آورد. سال‌های بسیاری گذشت و هر سال جشنواره جدیدی سر از آستین نهادهای دولتی و غیر دولتی بیرون آورد؛ جشنواره‌هایی که مانند قارچ بدون عقبه فکری و به یکباره میان عرصه سینما رشد می‌کردند و به ناگاه نیست می‌شدند.

چند سالی است که هر روز جشنواره‌های سینمایی بیشتری در کشور به‌وجود می‌آیند، فراخوان می‌دهند، فیلم‌هایی که قبلاً صدبار آنها را در جشنوار‌ه‌های دیگر دیده‌ایم فرم آن را پر می‌کنند، هیئت انتخاب بر می‌گزینند، در جشنواره به نمایش در می‌آیند، کاندیدا می‌شوند و دست آخر هم اختتامیه. سال بعد هم دوباره می‌آیند کلی از جشنواره سال گذشته خود تعریف می‌کنند و ادامه داستان. این ماجرا را می‌شود از چندین دریچه مورد بازخوانی قرار داد، دریچه‌هایی که پشت هر کدامشان دنیایی سخن هست؛ اما حوصله این یادداشت چنین دنیایی را بر نمی‌تابد.

چرا چنین جشنواره‌هایی برگزار می‌شوند؟

اینکه جشنواره‌های نو ظهور سینمایی چرا برگزار می‌شود سؤالی است که کمتر کسی جواب آن را می‌داند. برگزاری جشنواره، به خصوص جشنواره سینمایی در اکثر مواقع برای ارزش بخشیدن به سازمان، موسسه و ادارات است؛ البته در این بین نهاد‌هایی هستند که اینگونه جشنواره‌ها را به مثابه گزارش شلمچه نیوز به نقل از عملکردی از کارهای خودشان می‌دانند. بگذریم از برخی جشنواره‌هایی که به قول معروف برای خود شیرینی برگزار می‌شوند.

این تمام علت‌های برگزاری جشنواره‌های نو ظهور نیست. برخی از جشنواره‌های نو ظهور لایه دومی درون خود گنجانده‌اند و برای باز نشدن این لایه دوم همه کاری می‌کنند، لایه دومی که اسامی مختلفی دارد، خارجی‌های به آن money laundering می‌گویند و ما به آن «پولشویی» می‌گوییم.

کدام دغدغه؛ کدام سینما؟

بسیاری از جشنواره‌های نو ظهور تعریف مشترکی برای خود برگزیده‌‌اند؛ تعریفی که درست به مثابه نقطه ضعف بسیاری از هنرمندان کشورمان است -البته این موضوع به خاطر روحیه لطیف هنرمندان است- و آن این است «ما به خاطر این که احساس می‌کردیم باید حرکتی درست و بنیادینی در این زمینه انجام دهیم، وارد عرصه سینما شده‌ایم»؛ تعریف زیبا و فریب دهنده‌ای است؛ اما چرا  این صحبت‌های قشنگ و فریب دهند در دایره تئوری گرفتار می‌شوند؟ چرا وارد دایره عمل نمی‌شوند؟ جالب‌تر این که سال بعد هم می‌آیند و همین شعر‌های را می‌سرایند و می‌روند.

برخلاف بسیاری از داستان‌ها، داستان مشکلات سینمای ایران از «یکی بود؛ یکی نبود» آغاز نمی‌شود، داستان از ورود آغاز می‌شود، ورود افرادی به حوزه سینمایی ایران که بدون اغراق، تا روزها قبل از ورودشان تصور می‌کردند سینما را ۳۰ نما می‌نویسند. افرادی که دستشان را به جای زانو، در جیبشان قرار دادند و جادوی «اسکناس». افرادی که تا مدت‌ها قبل پزشک، کارخانه دار و غیره بوده‌اند امروز می‌شوند دبیر جشنواره فیلم‌های سینمایی.

جشنواره سینمایی یا برنامه‌ای برای ارائه گزارش عملکرد؟

در سالهایی که سینمای ایران آن را چونان دفتری انتهای پیام زد و کنار گذاشت نام جشنواره‌های بسیاری وجود دارد که با حمایت نهادها و سازمانهای دولتی و خصوصی برگزار شده‌اند. جشنواره‌هایی که به جرئت می‌توان گفت که آورده‌ای برای سینمای ایران نداشته است. کسی هم نیست که بگوید چرا این جشنواره‌ها را برگزار می‌کنید (بالاخره وقتی رئیس دستوری می‌دهد باید انجام شود، حال می‌خواهد این دستور آوردن چای باشد یا برگزاری جشنواره سینمایی).

متأسفانه جشنواره‌های نوظهور تبدیل شده‌اند به برنامه‌ای برای ارائه گزارش عملکرد نهادها، سازمان‌ها و بعضاً وزارت خانه‌ها. گزارشی که مورد توجه همکان قرار می‌گیرد چون هنرمندان هستند، چون سینماگران هستند، چون سلبریتی‌ها هستند.

جشنواره پولشویی یا پولشویی جشنواره‌ای؟

به تازگی در کشورمان پولشویی‌هایی انجام می‌شود که شاید راحت‌تر از  سایر است. پولشویی که در بسته بندی فریب دهنده کار فرهنگی مانند برگزاری جشنواره سینمایی یا خرید آثار تجسمی صورت می‌گیرد. جشنواره‌هایی که فراخوان می‌دهند، برگزار می‌شوند، تمام می‌شوند؛ دست آخر هم مدیران فرهنگی کشورمان مراسمی برگزار می‌کنند و عوامل آن را تکریم می‌کنند.

داستان برخی مدیران فرهنگی کشورمان، داستان شگفت انگیزی است؛ امروز مطب پزشکی فردا دبیری جشنواره، صبح مدیرعامل کارخانه شب سکان دار جشنواره. کافی است داستان تلخ عملکرد برخی مدیران سینمایی و فرهنگی کشورمان را در سایر کشور‌های مطرح کنیم تا از تعجب شاخ در بیاورند. البته مطرح نکنیم بهتر است؛ چرا که آبروی کشور عزیرمان می‌رود و به خصوص زحمتِ، زحمت کشان.

حضور روابط عمومی‌های مشترک!

یکی از ویژگی‌ها و رکن‌های جشنواره‌های نو ظهور تیم روابط عمومی مشترک است. تیمی که بعضاً در تمام جشنواره‌های سینمایی حضور دارند. بعید می‌دانم خبرنگار سینمایی وجود داشته باشد که این تیم را نشناسد. روابط عمومی‌هایی که پیش قراولان جشنواره هستند با القای تصویری شکیل از یک جشنواره و ایجاد پروپاگاندا برای آن تا حدی توانسته‌اند مخاطبان و بخش وسیعی از مدیران فرهنگی را تحت تأثیر قرار می‌دهند. همان مدیرانی که پیش از آن مجسم شدند.

و کلام آخر؛

جشنواره‌هایی مانند جشنواره فیلم «صلح» که هویت آن جشنواره فیلم«آسا» را به ذهن متبادر می‌کند از شگفتی‌های جشنواره‌های سینمایی هستند؛ تصورش را کنید که موسسه‌ای که کارش مد و لباس است، جشنواره فیلم سینمایی اجرا می‌کند تا به واسطه هنرمندان سرشناس آبرویی برای خود دست و پا کنند؛ البته خدا می‌داند که در لایه‌های پنهان چنین جشنواره‌هایی چه هدفی دنبال می‌شود.

مدت‌ها است که برخی از پست‌های فرهنگی و بعضاً نظارتی را بر عهده آدم‌هایی قرار داده‌ایم که نمی‌توانند آن را در کالبدشان جای دهند و نتیجه‌اش ورود پولشویی و ده‌ها مشکلات به عرصه هنر شده است. افرادی که شیره وجود  فرهنگ و هنر کشورمان را مکیده‌اند و آن را به وضعیت اغما برده‌اند. صحبت‌ها بسیار است؛ اما شاید بهتر باشد این مطلب را با چند سوال به پایان برسانیم.

آیا مدیران فرهنگی کشور آنقدر دانش و کار آمدی دارند که اهداف جشنواره‌های نوظهور را دریافته و از تخریب فرهنگ و هنر توسط این جشنواره‌ها جلوگیری کنند؟

آیا افرادی را که برای نظارت انتخاب کرده‌ایم، دانش این کار را دارند یا اینکه خود محو در جمال زیبای جشنواره‌ها شده‌اند؟

سازمان سینمایی چرا اجازه می‌دهد که چنین جشنواره‌هایی مانند قارچ به یکباره سر از خاک در آورند؟

آیا صرفاً داشتن جیب پر پول می‌تواند برای برگزاری یک جشنواره سینمایی کافی باشد؟


لینک کوتاه مطلب : http://www.shalamchenews.com/?p=63663

دیدگاه شما

معادله ی امنیتی * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.